Η Ευρώπη των Αρπακτικών: Όταν οι Άνθρωποι Γίνονται Κέρδος για τα Funds Η εικόνα μιας μάνας ή ενός ηλικιωμένου ανθρώπου που σέρνεται με τη βία έξω από το ίδιο του το σπίτι, περιτριγυρισμένος από...

Πλήρες Κείμενο:

Η Ευρώπη των Αρπακτικών: Όταν οι Άνθρωποι Γίνονται Κέρδος για τα Funds Η εικόνα μιας μάνας ή ενός ηλικιωμένου ανθρώπου που σέρνεται με τη βία έξω από το ίδιο του το σπίτι, περιτριγυρισμένος από πάνοπλες δυνάμεις καταστολής, δεν είναι πλέον η εξαίρεση· είναι η νέα, εφιαλτική κανονικότητα της σημερινής Ευρώπης.

Από τις γειτονιές της Βαρκελώνης μέχρι τις εργατικές πολυκατοικίες της Αθήνας, το σκηνικό παραμένει το ίδιο εμετικό: μια ήπειρος που κάποτε επαγγελλόταν το «κοινωνικό κράτος», έχει μετατραπεί σε έναν στυγνό εισπρακτικό μηχανισμό στην υπηρεσία των αρπακτικών.

Τοξικά επενδυτικά κεφάλαια, τα λεγόμενα «vulture funds», αγοράζουν τις ζωές και τους κόπους μιας ζωής για ένα κομμάτι ψωμί.

Κύριοι υπεύθυνοι γι' αυτή την εξαθλίωση δεν είναι οι ίδιοι οι πολίτες, αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι εθνικές κυβερνήσεις, οι οποίες με τις πολιτικές τους στέρησαν από την κοινωνία μισθούς, συντάξεις και μέλλον, θυσιάζοντας τα πάντα στον βωμό του κέρδους των ολίγων.

Οι κυβερνώντες παρακολουθούν ως απλοί τροχονόμοι —ή ακόμα χειρότερα, ως συνένοχοι— την ώρα που "η αστυνομία, αντί να προστατεύει τον αδύναμο, υποβιβάζεται σε ρόλο ιδιωτικού σεκιούριτι των servicers, επιστρατεύοντας τυφλή βία για να πετάξει ανθρώπους στον δρόμο". Η υποκρισία των Βρυξελλών και των ευρωπαϊκών ελίτ βγάζει μάτι.

Για τη γεωπολιτική σκακιέρα, για εξοπλιστικά πακέτα δισεκατομμυρίων και για τη χρηματοδότηση αμφιλεγόμενων ατζεντών, τα ταμεία είναι πάντα γεμάτα.

Όταν όμως πρόκειται για την επιβίωση του Ευρωπαίου οικογενειάρχη, του συνταξιούχου, του εργαζόμενου που λυγίζει κάτω από το βάρος μιας τεχνητής ακρίβειας, η απάντηση είναι πάντα η ίδια: «δεν υπάρχουν δημοσιονομικά περιθώρια». Η στέγαση, από θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, έχει μετατραπεί σε χρηματιστηριακό προϊόν.

Οι γειτονιές ξεριζώνονται, τα ενοίκια εκτοξεύονται για χάρη της τουριστικής απληστίας και οι πρώτες κατοικίες θυσιάζονται στον βωμό της «τραπεζικής σταθερότητας». Αν αυτή είναι η Ευρώπη των αξιών και της αλληλεγγύης που μας υποσχέθηκαν, τότε πρόκειται για μια Ευρώπη βαθιά άρρωστη, που στρέφεται οργανωμένα ενάντια στους ίδιους της τους πολίτες.

Ολόκληρο αυτό το πολιτικό θέατρο που σκηνοθετείται από την ηγεσία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και των υποστηρικτών της πρέπει να τελειώσει.

Οι ασκούμενες πολιτικές της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας έχουν αποκοπεί πλήρως από την κοινωνική πραγματικότητα, με αποτέλεσμα οι αποφάσεις των Βρυξελλών να αντιμετωπίζονται πλέον από μεγάλο μέρος των πολιτών ως μια διαρκής, οργανωμένη επίθεση ενάντια στα θεμελιώδη δικαιώματα και την ίδια την επιβίωση των λαών της Ευρώπης.

Η ανοχή της κοινωνίας απέναντι σε αυτό το καθεστώς της αυθαιρεσίας δεν μπορεί να είναι αιώνια.

Όταν οι θεσμοί μετατρέπονται σε προστάτες των κερδοσκόπων και διώκτες των απλών ανθρώπων, η ανάγκη για ριζική ανατροπή αυτών των πολιτικών γίνεται ζήτημα επιβίωσης.

Οι λαοί της Ευρώπης δεν χρωστούν τίποτα σε όσους τους υποθηκεύουν το μέλλον· η απάντηση στη λαίλαπα των αρπακτικών μπορεί και πρέπει να δοθεί στους δρόμους, με αλληλεγγύη και κοινό αγώνα για το αυτονόητο δικαίωμα στη στέγαση και την αξιοπρέπεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους