Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συγχωρήστε με που δεν θα κάνω «καφενείο» και θα ασχοληθώ με την ομάδα, αλλά είμαι τόσο βέβαιος πως η υπόθεση που προέκυψε δεν μας αφορά, που πιστεύω πως δεν αξίζει καν να ασχοληθώ μ’ αυτήν.

Πάμε λοιπόν για σεντονάρα, με μια προσωπική αγωνιστική προσέγγιση.

Πριν από περίπου έναν μήνα είχα γράψει ότι, κατά την εκτίμησή μου, ο Ολυμπιακός χρειάζεται δύο συγκεκριμένες προσθήκες: έναν ποιοτικό άσο με έφεση στην άμυνα και ένα πραγματικό τριάρι.

Η άποψή μου αυτή παραμένει αναλλοίωτη.

Οι τελευταίες εξελίξεις με τον Τάιλερ Ντόρσεϊ, το ενδιαφέρον για τον Τζον Κόντσαρ και η αποδέσμευση του Κέβιν Πόρτερ Τζούνιορ δίνουν μια νέα διάσταση στον μεταγραφικό σχεδιασμό. 🏀 ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ «1» Ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ είναι ένας ποιοτικός γκαρντ, με σημαντικές δημιουργικές ικανότητες.

Ωστόσο, προσωπικά δεν με έχει πείσει ότι μπορεί να συνδυάζει με την απαιτούμενη σταθερότητα δύο ιδιαίτερα απαιτητικές αποστολές: την αποτελεσματική οργάνωση της επίθεσης και την υψηλού επιπέδου αμυντική πίεση απέναντι στους κορυφαίους αντίπαλους χειριστές.

Δεν αμφισβητώ την αξία του.

Θεωρώ όμως ότι ο Ολυμπιακός θα ωφελούνταν από έναν ακόμη δημιουργό υψηλών προδιαγραφών, ικανό να αναλαμβάνει ουσιαστικές ευθύνες και στις δύο πλευρές του γηπέδου.

Και εδώ ακριβώς θεωρώ εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την περίπτωση του Κέβιν Πόρτερ Τζούνιορ.

Μιλάμε για έναν παίκτη που την τελευταία σεζόν στο NBA είχε 17,4 πόντους, 7,4 ασίστ, 5,2 ριμπάουντ και 2,2 κλεψίματα κατά μέσο όρο. Ο Πόρτερ διαθέτει δημιουργία από ντρίμπλα, ικανότητα στο pick-and-roll, προσωπικό σκοράρισμα και αθλητικά προσόντα που του επιτρέπουν να ασκεί πίεση στην άμυνα.

Φαντάζομαι πόσο ενδιαφέρουσες θα μπορούσαν να γίνουν οι συνεργασίες του με τον Μιλουτίνοφ και τον Βεζένκοφ.

Ένας χειριστής που μπορεί να κερδίσει τον προσωπικό του αντίπαλο αναγκάζει την άμυνα να προσαρμοστεί, δημιουργώντας χώρους και ευκαιρίες για τους συμπαίκτες του.

Βεβαίως, τα αμυντικά του προσόντα δεν εγγυώνται αυτομάτως συνέπεια στους κανόνες της EuroLeague.

Όμως διαθέτει τα εργαλεία για να προσφέρει και πέρα από το επιθετικό κομμάτι.

Το σημαντικότερο πλεονέκτημά του είναι ότι μπορεί να αγωνιστεί τόσο στο «1» όσο και στο «2». Και εδώ μπαίνει στην εξίσωση η υπόθεση Ντόρσεϊ. Ο Ντόρσεϊ προσφέρει περιφερειακή εκτέλεση, επιθετική προσωπικότητα και την ικανότητα να δημιουργεί σκορ ακόμη και σε δύσκολες συνθήκες.

Αν αποχωρήσει, ο Ολυμπιακός χάνει ένα σημαντικό επιθετικό όπλο. Ο Πόρτερ δεν είναι ο ίδιος τύπος σουτέρ, αλλά μπορεί να αναπληρώσει μέρος της χαμένης παραγωγής μέσα από την προσωπική δημιουργία, τις διεισδύσεις και την ικανότητά του να παράγει πλεονεκτήματα για ολόκληρη την πεντάδα.

Αν, αντίθετα, ο Ντόρσεϊ παραμείνει με ουσιαστικό ρόλο, ο Πόρτερ μπορεί να προσφέρει περισσότερες δημιουργικές επιλογές, χωρίς η ομάδα να εξαρτάται από έναν συγκεκριμένο συνδυασμό περιφερειακών.

Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να συνυπάρχει με τον Κόντι σε ορισμένα σχήματα, ενώ ο Μοντέρο και ο Εβάν να χρησιμοποιούνται σε διαφορετικές πεντάδες.

Βέβαια, με την παρουσία των υπαρχόντων δημιουργών απαιτείται σωστή κατανομή ρόλων και κατοχών.

Η ουσία είναι ότι η ανάγκη για έναν επιπλέον ποιοτικό άσο δεν εξαφανίζεται αυτομάτως με την παραμονή του Ντόρσεϊ.

Πόσο μάλλον αν ο Τάιλερ αποχωρήσει. Ο Πόρτερ προσφέρει τη δυνατότητα ενίσχυσης της δημιουργίας στο «1» και ταυτόχρονα μια αξιόλογη επιθετική εναλλακτική στο «2». Η απόκτησή του, ασφαλώς, προϋποθέτει πλήρη ιατρικό έλεγχο, αξιολόγηση της αμυντικής του συνέπειας, συμφωνία για τον αγωνιστικό του ρόλο και ρεαλιστικές οικονομικές απαιτήσεις.

Το ότι είναι ελεύθερος δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι διαθέσιμος να έρθει στην Ευρώπη.

Από καθαρά αγωνιστική σκοπιά, ωστόσο, θεωρώ ότι αξίζει να διερευνηθεί σοβαρά η περίπτωσή του. 🏀 ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΤΖΟΝ ΚΟΝΤΣΑΡ Δεν θεωρώ τον Κόντσαρ κακό παίκτη.

Κάθε άλλο.

Έχει μπασκετική αντίληψη, είναι ιδιαίτερα δραστήριος στο ριμπάουντ για περιφερειακός, βοηθά στις αμυντικές περιστροφές και λειτουργεί αποτελεσματικά χωρίς να απαιτεί πολλές κατοχές.

Ωστόσο, σε σχέση με τις δύο ανάγκες που προσωπικά έχω εντοπίσει, βλέπω μια ουσιαστική αναντιστοιχία. Ο Κόντσαρ δεν είναι δημιουργικός άσος που μπορεί να αναλάβει συστηματικά την οργάνωση της επίθεσης.

Παράλληλα, με ύψος 1,96 μ., δεν αποτελεί το πραγματικό, αθλητικό τριάρι με μέγεθος Το 28,3% στο τρίποντο της τελευταίας του σεζόν δημιουργεί επιπλέον ερωτήματα για το κατά πόσο μπορεί να διατηρήσει τις απαραίτητες επιθετικές αποστάσεις, ιδιαίτερα όταν η αντίπαλη άμυνα επικεντρώνεται στον Βεζένκοφ ή στον Μιλουτίνοφ.

Αμυντικά μπορεί να προσφέρει σημαντική βοήθεια στο ομαδικό παιχνίδι.

Αυτό όμως δεν τον καθιστά απαραίτητα τον κατάλληλο παίκτη για να αναλάβει τα πιο απαιτητικά προσωπικά μαρκαρίσματα της περιφέρειας.

Ασφαλώς μπορεί να προσφέρει ως συμπληρωματικός παίκτης στις θέσεις «2-3». Αλλά άλλο πράγμα ένας χρήσιμος παίκτης ρόλων και άλλο η κάλυψη μιας συγκεκριμένης μεταγραφικής προτεραιότητας.

Πόσο μάλλον αν αποχωρήσει ο Τάιλερ και προκύψει πρόσθετη ανάγκη επιθετικής παραγωγής.

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι ο Πόρτερ μπορεί να καλύψει την ανάγκη στο «1» και ταυτόχρονα να αποτελέσει εξαιρετική εναλλακτική στο «2», ενώ ο Κόντσαρ δεν καλύπτει ουσιαστικά ούτε τον άσο ούτε το προφίλ του τριαριού που έχω στο μυαλό μου. (Ειδικά αν αποχωρήσει ο Τάιλερ, ενδεχόμενη απόκτηση παίχτη στη θέση 1 όπως ο Πόρτερ θα μπορούσε να «μεταφέρει» τον Μοντέρο στη θέση 2 για να καλυφθεί το κενό του Τάιλερ). 🏀 ΤΙ ΘΑ ΗΘΕΛΑ, ΛΟΙΠΟΝ, ΓΙΑ ΤΟ «3»; Έναν πραγματικό small forward, ιδανικά κοντά στα 2,00–2,05 μ., με αθλητικότητα, δύναμη, πλευρική ταχύτητα και αξιόπιστο περιφερειακό σουτ.

Έναν παίκτη που να μπορεί να αναλαμβάνει δύσκολα προσωπικά μαρκαρίσματα, να περνά αποτελεσματικά τα σκριν, να προσφέρει ριμπάουντ και να συμμετέχει στις αμυντικές αλλαγές χωρίς να αποτελεί επιθετική αδυναμία.

Έναν παίκτη που να μπορεί, για παράδειγμα, να ματσάρει τον Ντέιβις, να τον δυσκολεύει στην επίθεση και ταυτόχρονα να τον αναγκάζει να κοπιάζει αμυντικά απέναντί του.

Εφόσον αποκτηθεί ένας δημιουργός όπως ο Πόρτερ, δεν θεωρώ απαραίτητο το νέο τριάρι να είναι επιθετικός σταρ ή να απαιτεί πολλές κατοχές.

Χρειάζεται να προσφέρει τα χαρακτηριστικά που θα συμπληρώνουν αποτελεσματικά τον Γουόρντ, τον Παπανικολάου και τις υπόλοιπες επιλογές της ομάδας.

Το ζητούμενο είναι η αμυντική ποιότητα, το πραγματικό μέγεθος στη θέση και η επιθετική αξιοπιστία.

Όχι απλώς ένας ακόμη περιφερειακός που μπορεί περιστασιακά να αγωνιστεί στο «3». 🏀 Ο ΠΟΥΛΑΚΙΔΑΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥ Η περίπτωση του Τζον Πουλακίδα αξίζει ξεχωριστή προσοχή.

Πρόκειται για έναν νέο παίκτη με σημαντικές δυνατότητες στο περιφερειακό σουτ, ο οποίος θα μπορούσε να προσθέσει spacing και εκτέλεση χωρίς μεγάλη ανάγκη κατοχής της μπάλας.

Ωστόσο, δεν πρέπει να συγχέουμε έναν καλό σουτέρ με έναν ολοκληρωμένο δημιουργό. Ο Πουλακίδας θα χρειαστεί να αποδείξει ότι μπορεί να ανταποκριθεί στην ένταση, στις αμυντικές απαιτήσεις και στις τακτικές ιδιαιτερότητες της EuroLeague.

Αν αποκτηθεί και ανταποκριθεί άμεσα, δημιουργούνται ενδιαφέρουσες δυνατότητες συμπληρωματικότητας.

Αν χρειαστεί χρόνο προσαρμογής, η υπόλοιπη περιφέρεια θα πρέπει να διαθέτει ήδη επαρκή δημιουργία και εκτέλεση.

Σε κάθε περίπτωση, τον βλέπω ως μια ενδιαφέρουσα επένδυση ποιότητας και προοπτικής, όχι ως λόγο να εγκαταλειφθεί ο σχεδιασμός για έναν άσο και ένα πραγματικό τριάρι. 🏆 Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΣΚΕΨΗ Με βάση όλα τα παραπάνω, θα έδινα προτεραιότητα σε δύο διαφορετικά αγωνιστικά προφίλ.

Πρώτον, έναν ποιοτικό δημιουργό για τη θέση «1», με δυνατότητα να προσφέρει και στο «2». Ο Κέβιν Πόρτερ Τζούνιορ είναι η περίπτωση που προσωπικά θα διερευνούσα πρώτη, εφόσον υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για την απόκτησή του.

Η παρουσία του θα μπορούσε να προσφέρει μεγαλύτερη δημιουργική ευελιξία, καλύτερη κατανομή επιθετικών ευθυνών και περισσότερες επιλογές στον συνδυασμό των περιφερειακών.

Δεύτερον, ένα πραγματικό τριάρι με μέγεθος, προσωπική άμυνα και αξιόπιστο σουτ.

Έναν παίκτη που θα αναλαμβάνει απαιτητικές αμυντικές αποστολές και θα μπορεί ταυτόχρονα να συμμετέχει αποτελεσματικά στην επίθεση, χωρίς να απαιτεί πρωταγωνιστικό ρόλο.

Δύο διαφορετικά αγωνιστικά προφίλ, με ξεκάθαρους ρόλους και συγκεκριμένη προστιθέμενη αξία.

Θέλω εδώ να είμαι απολύτως σαφής: Η εμπιστοσύνη μου στον Γιώργο Μπαρτζώκα είναι απόλυτη.

Η αγωνιστική του φιλοσοφία, η ικανότητά του να αξιοποιεί τους παίκτες και η ταυτότητα που έχει δημιουργήσει αποτελούν το σημαντικότερο θεμέλιο του Ολυμπιακού.

Η τελική αξιολόγηση ανήκει φυσικά στον ίδιο και στο επιτελείο του, που γνωρίζουν καλύτερα από όλους τις πραγματικές ανάγκες της ομάδας και τις παραμέτρους του σχεδιασμού.

Η δική μου τοποθέτηση δεν είναι ζήτημα προτίμησης ενός μεγάλου ονόματος έναντι ενός παίκτη ρόλων.

Είναι ζήτημα αγωνιστικών χαρακτηριστικών και μεταγραφικών προτεραιοτήτων.

Και αυτές τις προτεραιότητες τις είχα επισημάνει πριν από έναν μήνα: έναν άσο και ένα πραγματικό τριάρι.

Οι εξελίξεις με τον Ντόρσεϊ κάνουν την περίπτωση Πόρτερ ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, χωρίς να αναιρούν την ανάγκη ξεχωριστής ενίσχυσης στο «3». 🔴⚪ ΠΟΡΤΕΡ ΓΙΑ ΤΟ «1», ΜΕ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΚΑΛΥΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ «2», ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΟΙΟΤΙΚΟ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ «3». Αυτή είναι η δική μου αγωνιστική προσέγγιση.

Απόλυτη εμπιστοσύνη στον Μπαρτζώκα, στοχευμένη ενίσχυση του ρόστερ και ένας κοινός στόχος: ένας Ολυμπιακός με ακόμη περισσότερες λύσεις για την διατήρηση της κορυφής της Ευρώπης! Υ.Γ. – ΔΥΟ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΟΥΝ ΕΞΕΤΑΣΗΣ Πέρα από το «δίλημμα» Πόρτερ–Κόντσαρ, υπάρχουν δύο ακόμη παίκτες που προσωπικά θα έβαζα στο τραπέζι, εφόσον υπάρχει ρεαλιστική προοπτική απόκτησής τους. ΜΠΡΟΥΣ ΜΠΡΑΟΥΝ (BRUCE BROWN) Ένας πολυδιάστατος περιφερειακός με εμπειρία πρωταθλητισμού στο NBA, αμυντική ευελιξία και δυνατότητα να αγωνιστεί σε διαφορετικά σχήματα.

Μπορεί να πιέσει την μπάλα, να βοηθήσει στις αμυντικές αλλαγές, να προσφέρει ριμπάουντ και να συμμετέχει στην επίθεση χωρίς να χρειάζεται μεγάλο αριθμό κατοχών.

Είναι ενδιαφέρουσα εναλλακτική αν η προτεραιότητα είναι η ισορροπία, η αμυντική συνέπεια και η δευτερεύουσα δημιουργία.

Δεν προσφέρει όμως το επίπεδο προσωπικής δημιουργίας ενός Πόρτερ ούτε αποτελεί κλασικό τριάρι με μέγεθος. ΟΤΣΑΪ ΑΓΚΜΠΑΤΖΙ (OCHAI AGBAJI) Ένας αθλητικός περιφερειακός με ταχύτητα, δύναμη και δυνατότητα να αναλαμβάνει απαιτητικά αμυντικά μαρκαρίσματα.

Η ικανότητά του να ακολουθεί αντιπάλους μέσα από σκριν και να πιέζει στην περιφέρεια τον καθιστά ενδιαφέρουσα επιλογή εάν επιδιώκουμε ενίσχυση της προσωπικής άμυνας.

Το ερωτηματικό αφορά τη σταθερότητα του περιφερειακού του σουτ.

Επίσης, παρά τη δυνατότητά του να καλύπτει ορισμένα τριάρια, δεν διαθέτει το μέγεθος του κλασικού small forward που περιέγραψα.

Γιατί τους αναφέρω; Επειδή, αν για οποιονδήποτε λόγο δεν προχωρήσει η περίπτωση Πόρτερ ή αν το front office εξετάζει μια διαφορετική επιλογή από τον Κόντσαρ, θεωρώ χρήσιμο να αξιολογηθούν και περιφερειακοί με πιο έντονα χαρακτηριστικά προσωπικής άμυνας.

Δεν τους θεωρώ αυτούσιους αντικαταστάτες των δύο παικτών ούτε λύση που καλύπτει αυτομάτως τις ανάγκες στο «1» και στο «3». Αποτελούν όμως δύο πρόσθετες επιλογές με διαφορετικά αγωνιστικά πλεονεκτήματα, που αξίζει να μπουν στη συνολική αξιολόγηση.

Η βασική μου μεταγραφική πρόταση παραμένει η ίδια: ένας δημιουργικός άσος υψηλών προδιαγραφών και ένα πραγματικό τριάρι με μέγεθος, άμυνα και σουτ.

Με μια πρόταση Ναι στον Κόντσαρ αν παραμείνει ο Τάιλερ αλλά θα προτιμούσα σαφώς τον Πόρτερ ή κάποιον να πιέζει τον καλύτερο επιθετικό του αντιπάλου και ταυτόχρονα να μην είναι πρόβλημα στην επίθεση αν φύγει. Και φυσικά παίχτη στο 3. Όποιος άντεξε ως εδώ τον αγαπάω περισσότερο 😉

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους