Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο έρωτας δεν είναι ροζ. Έχει όλα τα χρώματα. Και μερικές φορές τα βλέπεις όλα μαύρα! Ποιος σας είπε ότι ο έρωτας ήρθε για να σας κάνει ευτυχισμένους; Ο έρωτας είναι ένα υπέροχο παράδοξο.

Θέλεις να χαθείς μέσα στον άλλον και ταυτόχρονα φοβάσαι μη χάσεις τον εαυτό σου.

Θέλεις να σε κρατήσει σφιχτά, αλλά όχι τόσο που να μην μπορείς να αναπνεύσεις.

Θέλεις να σε γνωρίσει μέχρι το τελευταίο σου κύτταρο, αλλά τρομάζεις όταν βλέπει αυτά που κρύβεις ακόμη κι από σένα.

Θέλεις να είστε ένα, αρκεί να παραμείνετε δύο! Και κάπου εκεί αρχίζει το πραγματικό ειδύλλιο.

Γιατί ο έρωτας έχει ένα παράξενο χιούμορ.

Εκεί που νομίζεις ότι βρήκες τον άνθρωπο που θα σε σώσει από τις πληγές σου, ανακαλύπτεις ότι ξέρει να πατάει ακριβώς πάνω τους! Και το πιο εξοργιστικό; Ούτε εκείνος καταλαβαίνει πάντα τι κάνει.

Γιατί την ίδια στιγμή πατάς κι εσύ πάνω στις δικές του.

Δύο άνθρωποι που ονειρεύτηκαν τον παράδεισο και ξαφνικά βρίσκονται να διαπραγματεύονται με τους δαίμονές τους! Ο ένας φοβάται την εγκατάλειψη, ο άλλος την ασφυξία.

Ο ένας ζητάει περισσότερη αγάπη, ο άλλος περισσότερο χώρο.

Και οι δύο μπορεί να αγαπούν.

Και οι δύο μπορεί να φοβούνται.

Τι υπέροχη παρεξήγηση! Ο έρωτας, βλέπετε, δεν είναι το τέλος της μοναξιάς μας.

Μπορεί να είναι η πρώτη φορά που τη συναντάμε τόσο βαθιά.

Δεν είναι η υπόσχεση ότι δεν θα πονέσουμε.

Είναι η ευκαιρία να ανακαλύψουμε τι να κάνουμε με τον πόνο μας.

Και η αγάπη; Η αγάπη αρχίζει να ωριμάζει όταν σταματάμε να ζητάμε από τον άλλον να γίνει το φάρμακο για όσα δεν έχουμε ακόμη αγκαλιάσει μέσα μας.

Όταν μπορούμε να πλησιάζουμε χωρίς να καταπίνουμε.

Να απομακρυνόμαστε χωρίς να εγκαταλείπουμε.

Να διαφωνούμε χωρίς να καταστρέφουμε.

Να αγαπάμε χωρίς να εξαφανιζόμαστε.

Γιατί τελικά ο έρωτας δεν είναι δύο μισά που γίνονται ένα.

Είναι δύο «υπό κατασκευή» ολόκληροι άνθρωποι που μαθαίνουν να συναντιούνται χωρίς να χρειάζεται να προδώσουν τον εαυτό τους.

Και ίσως το μεγαλύτερο παράδοξο απ’ όλα είναι αυτό: Μπαίνουμε στον έρωτα για να βρούμε τον άλλον και καταλήγουμε να συναντάμε τον εαυτό μας. Το ερώτημα είναι: όταν τον συναντήσουμε, θα τον αναγνωρίσουμε ή θα κατηγορήσουμε πάλι τον άλλον;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους