Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Από το ξεκίνημά μου στη δημοσιογραφία ακολουθούσα πάντα έναν κανόνα, τον οποίο δεν χρειάζεται να κατονομάσω, προκειμένου να ανακαλύπτω από πού πραγματικά ξεκινούν όλα.

Το παράδοξο που παρουσιάζω σήμερα στον νόμο «Άργος» νομίζω ότι αποδεικνύει πως δεν έκανα λάθος.

Το ζητούμενο, όπως φαίνεται, δεν ήταν ποτέ πραγματικά η **ιχνηλασιμότητα**. Διότι, εάν ήταν, τότε με την εξαίρεση των στειρωμένων σκύλων από την υποχρέωση καταχώρισης DNA είναι σαν να έχει ήδη αποδοθεί μια ιδιότυπη «χάρη» για το άγνωστο αναπαραγωγικό παρελθόν τους.

Και αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον αν αναλογιστούμε τα προγράμματα μαζικών στειρώσεων που πραγματοποιούνται, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, από διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις.

Κανείς δεν γνωρίζει πόσοι από τους σκύλους που στειρώθηκαν είχαν προηγουμένως συμμετάσχει σε αναπαραγωγή.

Κανείς όμως δεν πρόκειται να τους αναζητήσει μέσω του συγκεκριμένου μητρώου DNA, εφόσον δεν υπάρχει καταχωρισμένο γενετικό τους υλικό.

Τώρα, λοιπόν, ήρθε η ώρα να εξηγηθεί αυτό το παράδοξο.

Αναζητούμε πραγματικά τον υπεύθυνο για την ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή και την εγκατάλειψη ζώων ή κατασκευάσαμε ένα πλασματικό δίλημμα μεταξύ στείρωσης και DNA; Γιατί η στείρωση μπορεί να αποτρέψει το μέλλον.

Δεν μπορεί όμως να διαγράψει το παρελθόν. Διαβάστε το άρθρο: «Το παράδοξο του νόμου Άργος – Αστοχία ή απόδειξη προχειρότητας;»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους