[451 Logo]
 Μόνο Top News & Social
 Επικαιρότητα - 
 Αθλητικά - 
 Οικονομία - 
 Ροή

– Ναι, αυτό είναι το δικό μου διαμέρισμα. Ναι, το κληρονόμησα από τους γονείς μου. Όχι, αυτό δεν σημαίνει ότι η σύζυγος είναι υποχρεωμένη να συντηρεί την πεθερά της, η οποία νοίκιασε το δικό της...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

– Ναι, αυτό είναι το δικό μου διαμέρισμα. Ναι, το κληρονόμησα από τους γονείς μου.

Όχι, αυτό δεν σημαίνει ότι η σύζυγος είναι υποχρεωμένη να συντηρεί την πεθερά της, η οποία νοίκιασε το δικό της σπίτι!– Είπες «δύο με τρεις εβδομάδες». Σήμερα είναι είκοσι εννέα Μαρτίου, Ντίμα.

Μένει στο σπίτι μου εδώ και είκοσι έξι ημέρες και μόλις τώρα τοποθέτησε άλλο ένα ράφι στο μπάνιο.

Δεν είμαι ηλίθια, ξέρω να μετράω.Ο Ντμίτρι δεν σήκωσε καν τα μάτια από το τηλέφωνό του.

Μόνο ο ώμος του τινάχτηκε ελαφρά, όπως συνέβαινε πάντα όταν κάποιος τον στρίμωχνε με συγκεκριμένους αριθμούς. Η Βαλέρια στεκόταν στην πόρτα της κουζίνας με σταυρωμένα τα χέρια και τον κοιτούσε κατάματα.

Ο βραστήρας στην κουζίνα άρχισε να βουίζει, αλλά εκείνη δεν κουνήθηκε από τη θέση της.

Ας βούιζε.

Ας έσκαγε κιόλας.– Δεν καταλαβαίνω γιατί κάνεις ολόκληρη σκηνή, – είπε τελικά. – Η μητέρα μου έμεινε λίγο μαζί μας και ξεκουράστηκε.

Στο σπίτι της έχει φασαρία, κάνουν ανακαίνιση στην πολυκατοικία.

Τι έγινε; Τη λυπάσαι τόσο πολύ που θα μείνει λίγο ακόμα;– Δεν τη λυπάμαι.

Απλώς θέλω να μάθω γιατί μαθαίνω από εκείνη πόσο θα μείνει και όχι από εσένα.

Και γιατί το «θα μείνει για λίγο» μετατρέπεται σε αναδιάταξη των επίπλων.Ο Ντμίτρι αναστέναξε σαν να τον υποχρέωναν να κουβαλάει σακιά.

Άφησε το τηλέφωνο στην άκρη και κοίταξε τη γυναίκα του.

Όχι με θυμό, αλλά με εκείνη την κουρασμένη, συγκαταβατική υπεροψία που έκανε τη Βαλέρια να σφίγγει τα σαγόνια της.– Υπερβάλλεις. – Είμαι λογίστρια, Ντίμα.

Δεν υπερβάλλω.

Απλώς κάνω προσθέσεις.Γύρισε την πλάτη της και πήγε στην κρεβατοκάμαρα.

Η συζήτηση τελείωσε πάλι χωρίς κανένα αποτέλεσμα, όπως ακριβώς και οι τρεις προηγούμενες.Όλα είχαν αρχίσει τον Φεβρουάριο.

Βρεγμένο χιόνι, γκρίζος ουρανός και η ατελείωτη λάσπη της αρχής της άνοιξης στην αυλή. Ο Ντμίτρι γύρισε από τη δουλειά, κάθισε να φάει και ανέφερε σαν να μην έτρεχε τίποτα:– Η μαμά θέλει να έρθει.

Να μείνει λίγο μαζί μας.Εκείνη τη στιγμή η Βαλέρια δεν άφησε καν το πιρούνι της.– Τι συνέβη;– Τίποτα ιδιαίτερο.

Λέει ότι δυσκολεύεται να μένει μόνη της.

Κάνουν ανακαίνιση στην πολυκατοικία, από το πρωί μέχρι το βράδυ γίνεται χαμός και έχουν σπάσει τα νεύρα της.

Θέλει να αλλάξει λίγο παραστάσεις.– Για πόσο καιρό;– Δύο εβδομάδες.

Ίσως τρεις.

Θα ξεκουραστεί και θα επιστρέψει.Η Βαλέρια έγνεψε καταφατικά.

Τρεις εβδομάδες δεν ήταν και κανένα μεγάλο διάστημα.

Είχε δικό της διαμέρισμα, ένα ευρύχωρο δυάρι σε μια πενταώροφη πολυκατοικία από τούβλα, σε έναν ήσυχο δρόμο.

Τα παράθυρα έβλεπαν στην αυλή, όπου φύτρωναν παλιές λεύκες.Το διαμέρισμα το είχε πάρει από τους γονείς της.

Όταν η κόρη τους ετοιμαζόταν να παντρευτεί, οι γονείς της αντάλλαξαν το μεγαλύτερο τριάρι τους με ένα μικρότερο και της έδωσαν αυτό.Η Βαλέρια είχε κάνει μόνη της την ανακαίνιση.

Για χρόνια έβαζε χρήματα στην άκρη από τον μισθό της, επιλέγοντας προσεκτικά κάθε πλακάκι και κάθε λάμπα.

Δεν ήταν πολυτελές, αλλά ήταν ένα σπίτι φτιαγμένο με φροντίδα και αξιοπρέπεια: ανοιχτόχρωμοι τοίχοι, αξιοπρεπή είδη υγιεινής και εντοιχισμένη κουζίνα.

Ένα δικό της καταφύγιο, στο οποίο είχε επενδύσει όλα όσα διέθετε.Ο Ντμίτρι μετακόμισε εκεί μετά τον γάμο τους.

Δεν είχε δικό του σπίτι.

Παλαιότερα νοίκιαζε ένα δωμάτιο και στη συνέχεια μετακόμισε στη γυναίκα του.

Κανείς δεν μιλούσε ανοιχτά γι' αυτό.

Απλώς ζούσαν μαζί, κι αυτό ήταν όλο. Ο Ντμίτρι δεν ήταν άνθρωπος που παρεξηγιόταν εύκολα.

Ήταν πρακτικός, ένιωθε άνετα στο διαμέρισμα της γυναίκας του και δεν προσπαθούσε να οικειοποιηθεί την περιουσία της. Η Βαλέρια το εκτιμούσε αυτό.

Πίστευε πως είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν μια σπάνια, ήρεμη και ώριμη συμβίωση. Η Μαρίνα Λεονίντοβνα επισκεπτόταν το ζευγάρι μία φορά τον μήνα, μερικές φορές και πιο αραιά.

Ερχόταν το Σάββατο, συνήθως την ώρα του μεσημεριανού φαγητού.

Καθόταν, έβλεπε τηλεόραση και έφευγε το βράδυ.Ήταν μια ήσυχη γυναίκα.

Δεν ανακατευόταν στις υποθέσεις των άλλων, δεν επέκρινε το φαγητό και δεν επέβαλλε τους δικούς της κανόνες.

Η σχέση της Βαλέριας με την πεθερά της ήταν τυπική και χωρίς ιδιαίτερη ζεστασιά, αλλά δεν υπήρχαν ούτε εντάσεις. Η Βαλέρια θεωρούσε πως αυτό ήταν απολύτως φυσιολογικό.Η Μαρίνα Λεονίντοβνα ζούσε μόνη της σε ένα μονόχωρο διαμέρισμα στην άλλη άκρη της πόλης.

Ο σύζυγός της είχε πεθάνει πριν από μερικά χρόνια, ενώ η κόρη της ζούσε σε άλλη περιοχή. Ο Ντμίτρι τηλεφωνούσε στη μητέρα του κάθε Κυριακή και μερικές φορές πήγαινε να τη δει.Όλα ήταν τακτοποιημένα στη ζωή τους και κανείς δεν ενοχλούσε κανέναν.Γι' αυτό και το βράδυ της Παρασκευής η Βαλέρια υποδέχτηκε την πεθερά της χωρίς καμία ανησυχία.

Καθάρισε το διαμέρισμα, έστρωσε το κρεβάτι με φρέσκα σεντόνια και άφησε μια καθαρή πετσέτα στο κομοδίνο.Η Μαρίνα Λεονίντοβνα μπήκε κρατώντας δύο μεγάλες τσάντες και μία μικρότερη.

Δεν είχε βαλίτσες, αλλά τσάντες. Η Βαλέρια το παρατήρησε, όμως δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία.

Ο καθένας έχει τις συνήθειές του.– Βαλερότσκα, σας ευχαριστώ που με δεχτήκατε.

Δεν θα μείνω πολύ, μην ανησυχείτε!– Δεν πειράζει.

Τακτοποιηθείτε με την ησυχία σας.Οι πρώτες μέρες πέρασαν ήρεμα.

Η πεθερά ξυπνούσε αργά, έφτιαχνε μόνη της το πρωινό της και δεν τριγυρνούσε συνεχώς στα πόδια τους . Καθόταν στο σαλόνι και έβλεπε τηλεόραση, τηλεφωνούσε σε μια φίλη της και μερικές φορές πήγαινε μέχρι το κατάστημα.Η Βαλέρια έφευγε για τη δουλειά και, όταν επέστρεφε, έβρισκε την πεθερά της είτε στον καναπέ είτε στην κουζίνα με μια κούπα στο χέρι.

Η κατάσταση ήταν υποφερτή.Την πέμπτη ημέρα εμφανίστηκαν καινούρια ράφια στο μπάνιο.

Μικρά, πλαστικά, με βεντούζες.

Πάνω τους τοποθετήθηκαν κρέμες, σαμπουάν και διάφορα μπουκαλάκια.

Το μπάνιο ξαφνικά έμοιαζε πολύ πιο στενό.Η Βαλέρια δεν είπε τίποτα. Εντάξει.

Ο άνθρωπος πρέπει κάπου να βάλει τα πράγματά του.Την έβδομη ημέρα προστέθηκε μια ολόκληρη σειρά ρούχων στην ντουλάπα του διαδρόμου: παλτά, ζακέτες και μερικά ακόμη ρούχα μέσα σε μια σακούλα.

Προφανώς, ο Ντμίτρι είχε βοηθήσει τη μητέρα του να τακτοποιήσει τα πράγματά της όσο η γυναίκα του έλειπε στη δουλειά.Την ένατη ημέρα η Μαρίνα Λεονίντοβνα μετακίνησε το βάζο.

Δεν το απομάκρυνε εντελώς, απλώς το έσπρωξε προς την άκρη και στη θέση του τοποθέτησε μια πορσελάνινη γάτα που είχε φέρει μαζί της.Η γάτα ήταν κακόγουστη, με ένα φιόγκο στον λαιμό.Η Βαλέρια επέστρεψε από τη δουλειά, την είδε και ξαναέβαλε το βάζο στη θέση του.

Δεν είπε τίποτα.Ωστόσο, μέσα της κάτι έκανε ένα κλικ.

Αθόρυβα, σαν ρελέ σε έναν ηλεκτρικό πίνακα.Το βράδυ, όταν η πεθερά αποσύρθηκε στο δωμάτιό της, η Βαλέρια ρώτησε τον άντρα της:– Ντίμα, πότε θα φύγει η μαμά;– Δεν ξέρω ακριβώς.

Γιατί ρωτάς;– Έχουν περάσει σχεδόν δύο εβδομάδες.

Είχες πει τρεις το πολύ. – Δεν έχει ξεκουραστεί ακόμη καλά. – Εκείνος άλλαξε κανάλι στην τηλεόραση. – Βλέπεις κι εσύ πόσο καλά περνάει εδώ.

Άφησέ την να συνέλθει λίγο.– Την άφησα.

Απλώς χρειάζομαι να ξέρω πόσο θα μείνει.– Βαλέρια, μην κάνεις σαν να μην μπορείς να φιλοξενήσεις έναν άνθρωπο.

Είναι η μητέρα μου. Η Βαλέρια σώπασε.

Η συζήτηση τελείωσε πριν καν αρχίσει πραγματικά.Πέρασε άλλη μία εβδομάδα.Η Μαρίνα Λεονίντοβνα δεν έδειχνε την παραμικρή βιασύνη να επιστρέψει στο σπίτι της.

Αντίθετα, άρχισε να εγκαθίσταται όλο και περισσότερο.

Δεν υπήρχε ακριβέστερος τρόπος να περιγράψει κανείς την κατάσταση.Έβγαλε από την τσάντα της μια πλεκτή κουβέρτα και τη σκέπασε πάνω στην πολυθρόνα του σαλονιού, εκείνη που η Βαλέρια είχε διαλέξει με προσοχή σε ένα κατάστημα επίπλων δύο χρόνια νωρίτερα.Η κουβέρτα ήταν μπεζ και καφέ και δεν ταίριαζε καθόλου με τη διακόσμηση του σπιτιού.

Η πεθερά έβγαλε επίσης την προσωπική της κούπα, μια μεγάλη κούπα με κάποια επιγραφή, και την τοποθέτησε στο ράφι της κουζίνας δίπλα στις υπόλοιπες.

Την τράβηξε, όμως, λίγο πιο μπροστά, σαν να ήταν η σημαντικότερη απ' όλες.Μικροπράγματα.Το καθένα ξεχωριστά έμοιαζε ασήμαντο.

Όλα μαζί, όμως, σχημάτιζαν μια εικόνα που η Βαλέρια δεν μπορούσε ακόμη να περιγράψει με λόγια, αλλά την αισθανόταν σε κάθε κύτταρο του σώματός της.Την Τρίτη την άφησαν να φύγει νωρίτερα από τη δουλειά.

Στο λογιστήριο η μέρα ήταν ήσυχη, ο προϊστάμενός της είχε φύγει για μια σύσκεψη και όλοι είχαν σχολάσει γύρω στις τέσσερις. Συνέχεια στην πρώτη σημείωση παρακάτω, 2. ΜΈΡΟΣ ⬇️ ⬇️ ⬇️ ⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους


Όροι Χρήσης - Επικοινωνία
Update cookies preferences