Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή την φάση με τα βήματα που ανέβασα εδώ προηγουμένως: Το NBA, ιστορικά, πάντα ήταν από εξωφρενικό έως γελοίο στο τι είναι βήματα, τι είναι φάουλ και τι δεν είναι κάτι από αυτά.

Για παράδειγμα, στην δεκαετία των 80s, ακόμα και το Eurostep ήταν βήματα, κινήσεις που έκαναν ταχτυδακτυλουργοί της σπυριάρας όπως ο Άιβερσον θα ήταν αντικανονικές αν εμφανίζονταν στις αρχές των 90s και πάντα μα πάντα οι αλλαγές των κανονισμών επιβραβεύουν το επιθετικό ταλέντο για να "αναπνεύσει" απέναντι στις πιο πειστικές άμυνες.

Το ίδιο ισχύει και σε άλλα δημοφιλή ομαδικά σπορ.

Στο ποδόσφαιρο, η εισαγωγή των καρτών έγινε για να προστατευθεί ο επιθετικός από την σκληράδα των αμυντικών, η κατάργηση της πάσας στον τερματοφύλκα ήταν για να επιταχυνθεί το παιχνίδι, η κίτρινη κάρτα για καθυστέρηση παιχνιδιού και πολλές άλλες τομές ήταν για να ευνοηθεί το επιθετικό ταλέντο και να περιοριστεί η άμυνα.

Ακόμα και το σπρέι, όσο αθώο κι αν είναι, οριοθετεί την άμυνα όχι την επίθεση.

Γιατί αυτό που δημιουργεί στιγμιότυπα, δημιουργεί αλληλεπίδραση και ανακυκλώνεται είτε στην σημερινή εποχή των social media είτε στην εποχή της τηλεόρασης είτε στη παλαιότερη της εφημεριδας και του ραδιοφώνου είναι οι μεγάλες επιδόσεις, οι επιθετικές αρετές.

Ποτέ κανείς δεν εντυπωσιάστηκε αν ο Μπιλ Ράσελ κράτησε αντίπαλους κάτω από 50% στα δίποντα αλλά όλοι θυμούνται και ξέρουν πως ο Τσάμπερλεν έβαλε μια μέρα 100 πόντους.

Κανείς δεν ρώτησε πόσες ανέπαφες εστίες είχε ο Λεβ Γιασίν σε Μουντιάλ αλλά το ρεκόρ με τα 13 γκολ του Ζιστ Φοντέν είναι δυνατό τρίβια ακόμα και σήμερα. Αυτά τα λίγα για την ώρα...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους