Original Post

Πλήρες Κείμενο:

– Λοιπόν, θα μου κάνεις τη μεταφορά; Ή να τηλεφωνήσω στον άντρα σου; – ειρωνεύτηκε η πεθερά.Η Αλίνα απομάκρυνε το τηλέφωνο από το αυτί της και το ακούμπησε με δύναμη στο τραπεζάκι της καφετέριας.

Το πρόσωπό της έκαιγε από θυμό και τα δάχτυλά της έσφιγγαν την κούπα του καφέ.– Πάλι η πεθερά σου; – ρώτησε η Ντάρια, σπρώχνοντας στην άκρη το πιάτο με τη σαλάτα. – Έχεις τέτοιο ύφος, λες και σε χτύπησαν στο κεφάλι.– Πάλι.

Είναι το πέμπτο χιλιάρικο αυτόν τον μήνα.

Αύριο, μάλλον, θα ζητήσει και το έκτο – έκανε μια γκριμάτσα η Αλίνα. – Η Λιουμπόφ Πετρόβνα δεν ζητάει πλέον.

Απλώς με ενημερώνει ότι πρέπει να της δώσω χρήματα.– Και γιατί το ανέχεσαι; – ξεφύσησε η Ντάρια. – Στο σπίτι μας έχουμε έναν απλό κανόνα: ο άντρας μου είναι υπεύθυνος για τη δική του μητέρα κι εγώ για τους δικούς μου γονείς.

Βοηθάμε μαζί μόνο αν συμβεί κάτι σοβαρό, όπως μια πυρκαγιά, μια επέμβαση ή κάτι παρόμοιο.

Για τα μικροπράγματα, ο καθένας τα κανονίζει μόνος του με τη δική του οικογένεια.– Στη δική μου περίπτωση είναι πιο περίπλοκα τα πράγματα – κούνησε το κεφάλι της η Αλίνα. – Ο Μαράτ με βοήθησε να βρω δουλειά μέσω ενός γνωστού του.

Ο μισθός μου είναι σχεδόν διπλάσιος από τον δικό του.

Και η πεθερά μου το γνωρίζει πολύ καλά.

Θεωρεί ότι τώρα είμαι υποχρεωμένη όχι τόσο στον άντρα μου, όσο κυρίως σε εκείνη.

Και μου αποσπά χρήματα σιγά σιγά, πότε χίλια και πότε δύο χιλιάδες ρούβλια.– Ε, υπάρχει κάποια λογική σε αυτό που λέει – ανασήκωσε τους ώμους της η Ντάρια. – Στο κάτω κάτω, εκείνη σου άνοιξε μια πόρτα.– Μου άνοιξαν μια πόρτα, αλλά μετά προχώρησα μόνη μου! – χτύπησε η Αλίνα το κουταλάκι στο πιατάκι. – Είμαι ειδικός στην πιστοποίηση προϊόντων διατροφής.

Έξι μήνες αργότερα με μετέφεραν σε άλλο τμήμα χάρη στις δικές μου γνώσεις και ικανότητες, όχι στις γνωριμίες του Μαράτ! Και έχω τα δικά μου σχέδια.

Αποταμιεύω χρήματα.

Θα πουλήσω το δυάρι μου, θα προσθέσω τις οικονομίες μου και θα αγοράσω ένα τριάρι, πιο κοντά στο πάρκο.

Αργά ή γρήγορα θα αποκτήσουμε παιδιά.

Ή μήπως να διακοσμήσω το παιδικό τους δωμάτιο με τα χρήματα που στέλνω στην πεθερά μου;– Τότε πες της «όχι» – άνοιξε τα χέρια της η Ντάρια.– Θα της το πω. Οπωσδήποτε.Το ίδιο βράδυ, η Αλίνα πλησίασε τον άντρα της και του μίλησε ανοιχτά, χωρίς περιστροφές. Ο Μαράτ, μηχανικός δοκιμών, καθόταν πάνω από τα τεχνικά σχέδιά του και σήκωσε δυσαρεστημένος το κεφάλι.– Σου είμαι ευγνώμων που με βοήθησες να βρω δουλειά – άρχισε εκείνη. – Αλλά αυτό δεν δίνει στη μητέρα σου το δικαίωμα να με παίρνει τηλέφωνο μέρα παρά μέρα και να απαιτεί χρήματα.

Με αντιμετωπίζει σαν να είμαι αυτόματο μηχάνημα ανάληψης μετρητών.– Άκου, παραδέχομαι ότι η συμπεριφορά της δεν είναι σωστή – είπε ο Μαράτ, αφήνοντας κάτω το μολύβι του. – Σε βοήθησα με καλή καρδιά και δεν φανταζόμουν ότι θα κατέληγε έτσι η κατάσταση.

Αλλά από την άλλη… Είναι ψίχουλα σε σύγκριση με τον μισθό σου.

Γιατί να μην τη βοηθάς;– Ψίχουλα; – η Αλίνα κοκκίνισε από θυμό. – Μέσα σε έναν μήνα της έδωσα δώδεκα χιλιάδες ρούβλια! Αν είσαι τόσο γενναιόδωρος, να της τα στέλνεις εσύ!– Ξέρεις πολύ καλά ότι ο μισθός μου είναι μικρότερος από τον δικό σου.– Ακριβώς! Και το ξέρει κι εκείνη.

Γι' αυτό τηλεφωνεί σε μένα και όχι σε εσένα!Την επόμενη μέρα, το τηλέφωνο της Αλίνα χτύπησε την ώρα του μεσημεριανού διαλείμματος.

Κοίταξε την οθόνη και συνοφρυώθηκε.– Αλινάκι μου, στείλε μου τρεις χιλιάδες ρούβλια – ακούστηκε η γλυκιά, σχεδόν μελένια φωνή της Λιουμπόφ Πετρόβνα. – Οι λογαριασμοί των κοινόχρηστων έχουν ανέβει πάλι.Η Αλίνα άνοιξε σιωπηλά την τραπεζική εφαρμογή και της μετέφερε τα χρήματα.

Δεν είπε λέξη.

Άφησε το τηλέφωνο με τόση οργή, που ένας συνάδελφός της γύρισε να κοιτάξει.Εκείνη την ώρα, η Λιουμπόφ Πετρόβνα καθόταν σε μια καφετέρια με την παλιά της φίλη, τη Γκαλίνα.

Μόλις είδε το μήνυμα ότι τα χρήματα είχαν πιστωθεί στον λογαριασμό της, έγνεψε ικανοποιημένη.– Είδες; Λειτουργεί σαν ρολόι – είπε, στριφογυρίζοντας το τηλέφωνό της στα χέρια της. – Η νύφη μου βρήκε καλή δουλειά χάρη στον γιο μου, οπότε ας πληρώνει.

Κι αν σταματήσει, θα φροντίσω να την απολύσουν.

Ο γιος μου έχει γνωριμίες με τη διοίκηση.– Τι είναι αυτά που λες, Λιούμπα; – πνίγηκε η Γκαλίνα με το τσάι της. – Τι θα πει «θα την απολύσουν»; Γιατί να εκδικηθείς; Το σημαντικό είναι να είναι καλά το αγόρι σου.– Μα κι εγώ αυτό θέλω, να είναι καλά – έκανε μια απαξιωτική κίνηση με το χέρι της η Λιουμπόφ Πετρόβνα. – Αλλά θέλω να με βοηθάει κι εμένα.

Εγώ μεγάλωσα τον γιο μου.

Το αξίζω!– Εσύ τον μεγάλωσες, αλλά πληρώνει μια ξένη κοπέλα.

Περίεργη αριθμητική.– Δεν υπάρχει τίποτα περίεργο – απάντησε κοφτά η πεθερά. – Η ενήλικη κόρη μου παντρεύτηκε και συντηρεί τον άντρα της.

Εδώ, λοιπόν, ας ξεπληρώνει και η νύφη μου το χρέος της.Λίγες μέρες αργότερα, χτύπησε το τηλέφωνο της Λιουμπόφ Πετρόβνα.

Η κόρη της, η Πολίνα, της ανακοίνωσε ότι θα ερχόταν για το Σαββατοκύριακο μαζί με τον εγγονό της.

Η πεθερά χάρηκε και αμέσως τηλεφώνησε στην Αλίνα.– Έρχεται η Πολίνα.

Θα έρθεις μαζί μας για ψώνια – είπε με τόνο που δεν άφηνε περιθώρια για άρνηση.Η Αλίνα ανασήκωσε τους ώμους.

Έτσι κι αλλιώς, σχεδίαζε να περάσει από το εμπορικό κέντρο.Στο σούπερ μάρκετ, η Λιουμπόφ Πετρόβνα ενθουσιάστηκε για τα καλά με τα ψώνια.

Έβαζε στο καρότσι τυριά, σουρίμι, τούρτες και ακριβές κρέμες προσώπου.

Έπειτα άρχισε να συμβουλεύει την κόρη της:– Πολινάκι μου, πάρε ό,τι θέλεις για τον εαυτό σου και ψώνισε και για το μικρό! Ρούχα, παιχνίδια, μην ντρέπεσαι!– Μαμά, μιλάς σοβαρά; – σήκωσε έκπληκτη τα φρύδια της η Πολίνα. – Παλιά δεν μου αγόραζες ούτε κάλτσες.– Πάρε, πάρε! Η μητέρα σου στο λέει!Η Πολίνα, πιστεύοντας ότι η μητέρα της ήθελε επιτέλους να της κάνει ένα δώρο, έβαλε στο καρότσι ένα μπουφάν για το παιδί, ένα φόρεμα για την ίδια, παπούτσια και ένα σετ καλλυντικών.

Το καρότσι γέμιζε μπροστά στα μάτια της.Η Αλίνα έφτασε πρώτη στο ταμείο, πλήρωσε τα λίγα πράγματα που είχε αγοράσει και παραμέρισε.Τότε η Λιουμπόφ Πετρόβνα γύρισε προς το μέρος της.– Λοιπόν, θα μου κάνεις τη μεταφορά; Ή να τηλεφωνήσω στον άντρα σου; – ειρωνεύτηκε η πεθερά.– Τι να μεταφέρω; – ρώτησε η Αλίνα, μην καταλαβαίνοντας.– Να πληρώσεις τα ψώνια μας! Και τα δύο καρότσια.

Αφού έχεις τόσο μεγάλο μισθό, δεν πρόκειται να φτωχύνεις.– Μαμά, εγώ αρνούμαι.

Θα τα βάλω όλα πίσω στα ράφια – χλώμιασε η Πολίνα και άρχισε να βγάζει τα πράγματα από το καρότσι.– Μην τολμήσεις! – η πεθερά άρπαξε την κόρη της από το χέρι. – Δεν θα βάλεις τίποτα πίσω! Αλίνα, δώσε τα χρήματα! Αλλιώς θα τηλεφωνήσω αμέσως στον Μαράτ!Η Λιουμπόφ Πετρόβνα έβγαλε επιδεικτικά το τηλέφωνό της.Όμως η Αλίνα την πρόλαβε.

Το δικό της τηλέφωνο βρισκόταν ήδη στο αυτί της.– Μαράτ; Άκουσέ με προσεκτικά.

Από σήμερα η μητέρα σου δεν θα πάρει ούτε ένα καπίκι από μένα.

Ούτε ένα! Με έχει εδώ στο ταμείο και απαιτεί να πληρώσω ψώνια αξίας εβδομήντα πέντε χιλιάδων ρουβλίων. Τέλος.

Η συζήτηση τελείωσε!Ο Μαράτ, στην άλλη άκρη της γραμμής, κατάλαβε μόνο ότι είχε ξεσπάσει σοβαρός καβγάς, αλλά δεν πρόλαβε να αρθρώσει λέξη. Η Αλίνα είχε ήδη κλείσει το τηλέφωνο.Η Λιουμπόφ Πετρόβνα στεκόταν κατακόκκινη σαν βρασμένος κάβουρας, κρατώντας ακόμη το τηλέφωνό της με τεντωμένο το χέρι.Η Αλίνα γύρισε την πλάτη και κατευθύνθηκε προς την έξοδο, Συνέχεια στην πρώτη σημείωση παρακάτω, 2. ΜΈΡΟΣ ⬇️ ⬇️ ⬇️ ⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους