Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια φορά, ας κάνω κι εγώ ένα παράπονο, γυμνό. Ένα κείμενο προσωπικό, πολύ.

Κι ας παίξω και με τα όρια της υπερβολής σε κανένα σημείο.

Σχωράτε με. Από σάρκα είμαι κι εγώ.

Είμαι ψυχολόγος, αναλυτής της συμπεριφοράς συγκεκριμένα, δουλεύω στην ειδική αγωγή κυρίως με εφήβους κι ενήλικες στο φάσμα του αυτισμού.

Δουλεύω 8 και 9 και 10 ώρες την ημέρα, κάθε μέρα.

Τελειώνω στις 10 και στις 11 το βράδυ.

Σχεδόν κάθε βράδυ.

Σε δομές, στο γραφείο, στην κοινότητα, σε σπίτια, διαδικτυακά.

Έχει διαλυθεί η προσωπική και κοινωνική μου ζωή, ο προσωπικός μου χώρος και χρόνος, ο ύπνος.

Έχω να κάνω με περιστατικά και περιπτώσεις που υπάρχει απειλή της ζωής, της ασφάλειας, της ευζωίας.

Δίνω μάχες -μαζί με εξαιρετικούς συνεργάτες, ταλαιπωρημένες οικογένειες κι υπέροχους ωφελούμενους φυσικά- για να αποφευχθεί ένας βιασμός, ένα επεισόδιο βίας, μια κακοποιητική/ αυτοτραυματική συμπεριφορά, μια επικίνδυνη κατάσταση, ένα ατύχημα, μια επιδείνωση σε ένα θέμα υγείας.

Τα υψηλά επίπεδα άγχους είναι η μόνιμη κι η σταθερή μου κατάσταση.

Έχω μάθει να ζω με παλμούς στα 200.

Βρίσκομαι σε διαρκή εγρήγορση σαν αντιλόπη σε σαβάνα.

Πάντα μέσα στη μέρα πρέπει να έχω 4 μάτια, 8 πόδια, 10 χέρια.

Έχει εγκατασταθεί ένα ραντάρ στο μυαλό μου, μια μηχανή που κόβει συνέχεια εναλλακτικά πλάνα.

Έχω γίνει ένας Θησέας που ψάχνει μια έξοδο σε λαβύρινθους χρόνιων συστημικών παθογενειών, κοινωνικών και κρατικών ελλείψεων - αλλά κι εγκλημάτων από απαράδεκτους «επαγγελματίες» -. Ένας Οιδίποδας που πρέπει να λύνει ξανά και ξανά νέους γρίφους, όσο γίνεται πιο γρήγορα, όσο γίνεται πιο αποτελεσματικά.

Οι άνθρωποι ζητάνε λύσεις, οι καταστάσεις απαιτούν απαντήσεις.

Ακόμα και στον ύπνο μου σκέφτομαι τα περιστατικά μου.

Δεν ησυχάζω ποτέ.

Δεν πουλάει ηρωιλίκια.

Ήρωες ήταν οι 200 της Καισαριανής.

Μάχη επιβίωσης είναι, μάχη διάσωσης αρχών κι αξιών είναι, μάχη για να συντονιστούν τα φάλτσα του κόσμου είναι για να ζήσουν οι πιο ευάλωτοι μια ζωή πιο αρμονική και δίκαιη.

Είμαι σίγουρος κι εσύ που διαβάζεις το κείμενο θα βλέπεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτές τις λέξεις, θα βλέπεις την καθημερινότητά σου, τα διλήμματα, τις θυσίες, τις μάχες σου.

Κι από την άλλη βλέπεις τον εύκολο δρόμο.

Το σταυροδρόμι του Ηρακλή.

Από εκεί η Αρετή, από εδώ η Κακία. Διάλεξε.

Το σύντομο ή το μακρινό, οι τωρινοί ή οι αγέννητοι, το μαζί ή το μόνος.

Βλέπεις τον Πίτσα Φαν, τον Λιώλιο, τους ΟΠΕΚΕΠΕδες που ξεχάσαμε, τους Τράκηδες που είναι που δεξιοί από τον Κασιδιάρη.

Καθόμαστε και παλεύουμε όλοι μαζί εδώ σε αυτή τη σελίδα να συγκροτήσουμε μια ταξική συνείδηση, να κολυμπήσουμε μέσα σε γεωπολιτικά και κοινωνικά κουβάρια, να ισορροπήσουμε σε ένα σύστημα που ξεψυχά και πληγώνει, να κοιτάξουμε τα μέσα μας σκοτάδια, να βάλουμε τη ζωή, τα προσωπικά όνειρά μας, το μέλλον μας στον ντορβά για έναν καλύτερο, πιο δίκαιο, πιο ασφαλή κι όμορφο κόσμο.

Να σκαλίζουμε τις στάχτες να ξεπεταχτεί η ελπίδα, να φυσάμε την φωτιά όταν πάει να μερέψει, να απλώνουμε το χέρι να πιάσουμε το σώμα που φεύγει αβοήθητο στην άβυσσο.

Να αδειάζει και το τελευταίο ποσοστό μπαταρίας που μένει μέσα στη μέρα.

Και να πρέπει παράλληλα να τρώω σε κάθε σχεδόν ανάρτηση τον καρκίνο του κάθε αληταρά, κάθε θαυμαστή του Κασιδιάρη, κάθε οπαδού της σβάστικας, κάθε ακαλλιέργητου κηφήνα, κάθε πίθηκου με το μίσος στην καρδιά, του κοινωνικά και πολιτισμικά αναλφάβητου.

Του ξύλου του απελέκητου.

Να μπλοκάρω δεκάδες, πολλές φορές κι εκατοντάδες.

Να πρέπει να γίνομαι κυματοθραύστης για να μη γεμίσει σκουλήκια αυτή η παρέα.

Να συνεχίσει να έχει λόγο ύπαρξης.

Και για εμένα το κάνω, μη νομίζετε.

Δεν υποτιμώ το ψυχοθεραπευτικό του πράγματος.

Τη σανίδα σωτηρίας.

Να ξέρω ότι υπάρχετε, ότι δεν είμαι μόνος σε αυτό το λούνα παρκ της τρέλας.

Κι από την άλλη σκέφτομαι πόσο εύκολος θα ήταν ο άλλος δρόμος.

Τι νομίζετε ότι θέλει; Δέκα εικόνες αγίων, μια σημαία μεγάλη, τεράστια, να κρύβει όλα τα τρωτά, μερικές επικές εικόνες ΑΙ, αρχαιολάγνες αρλουμπαρίες, λίγο κουτσομπολιό, πέντε ψεκομαλακίες, μερικές κοινοτυπίες για viral θεματάκια, μερικά ψευτοθαύματα, μερικά λόγια λαϊκίστικα για να γλείφω τις πληγές, να κάνω την αποτυχία να μοιάζει μεγαλείο, να στολίζω το Τίποτα με εθνικιστικά και μεταφυσικά μπιχλιμπίδια και φυσικά να δείξω μερικούς αδύναμους εχθρούς να τους πετροβολάμε παρεούλα να κάνουμε αγέλη.

Και χωρίς χορηγίες από τους Μασκ, τους Πούτιν.

Δεν το πάω τόσο μακριά.

Ο δυτικός κόσμος έπαψε να παράγει φρούτα, λαχανικά, προϊόντα, επιστημονικά επιτεύγματα.

Έχει μόνο άπειρα στρέμματα βλακείας.

Πας και θερίζεις.

Βάζεις μια μεγάλη σημαία και τους τρως τον ΦΠΑ σε κάθε παραγγελία και πληρώνει 2 φορές ο «βλάκας» όσο εσύ μετράς κοσμήματα κι αμάξια.

Βάζεις τον σταυρό και 9 εικόνες και του παίρνεις 6 χιλιάρικα για μια πλασμαφαίρεση για να μη γίνει «αδελφή», το παίζεις ψευτογιατρός και βάζεις έναν παπά να σε συστήνει, τους κόβεις τα φάρμακα και τους δίνεις λιναρόσπορους, του λες να γράψει «αμήν» κι ύστερα αφού μαζέψεις 500 χιλιάδες ηλίθιους πουλάς τη σελίδα σε μια εταιρία με γεωργικά μηχανήματα κι αρπάζεις χρηματάκι ζεστό, τους βάζεις τον εθνικό ύμνο πριν το Προμηθέας – Κολοσσός και στήνεις ματσάκια και γεμίζεις το σπίτι 500ευρα.

Κι όχι μόνο δεν παίρνουν χαμπάρι.

Πεθαίνουν για σένα.

Κι αν ποτέ σε μαζέψουν, θα πάνε τα θύματα να σε υπερασπιστούν.

Να τους δαγκώνεις και να διαδηλώνουν για πάρτη σου.

Κάποτε μας προσέγγισε μια στοιχηματική.

Να σας πετάμε μια ιστορία για τον Αριστερό τον Καντονά ή τον Σώκρατες στα χρόνια της βραζιλιάνικης δικτατορίας και στο τέλος να γράφουμε για το Χ2 της Κρύσταλ Πάλας που δε σπάει με τίποτα και την Betτάδε που το δίνει στην καλύτερη τιμή.

Αν λέγαμε ναι, παίζει σε κάθε ποστ να βγάζαμε όσα βγάζουμε τώρα όλον τον μήνα από τις κανονικές δουλειές μας.

Να γίνουμε κι εμείς επαγγελματίες, ινφλουένσερ.

Ούτε καν απαντήσαμε.

Μόνο γελάσαμε μεταξύ μας.

Ούτε ένα ευρώ δεν έχει βγει από εδώ.

Κι ούτε θα βγει. Γιατί; Γιατί μικρός με έβαζαν οι δικοί μου κι έβλεπα την «Κάλπικη Λίρα» κι αγαπούσα που ο Λογοθετίδης είχε τόσο ήσυχη τη συνείδησή του κι όταν κοιμόταν τρίζανε τα ντουβάρια.

Αυτοί φταίνε για όλα.

Αυτούς να φτύσετε.

Οπότε ναι ρε φασισταρία, είμαστε κομμούνια και θα μας κάνετε σαπούνια.

Καλά τα λέτε, γιατί αντί να σας κοροϊδεύουμε και να σας τα τρώμε έχουμε επιλέξει να δίνουμε την τελευταία ρανίδα της αντοχής μας για να σας ξυπνήσουμε.

Γιατί κοιτάμε προς μια κατεύθυνση προς έναν κόσμο, που εσείς δεν ξέρετε καν ότι υπάρχει.

Γιατί ψάχνουμε το νόημα στο χαμόγελο του Μπελογιάννη, στα τελευταία λόγια του Πλουμπίδη, γιατί δε μας νοιάζει ποιος κρατάει το όπλο, ποιος λέει το «πυρ», αλλά ποιος έχει το Δίκιο.

Αυτό το τραγούδι πάντα με κάνει να κλαίω: Για ιδέστε όλοι τον ακροβάτη που τραμπαλίζεται για ιδέστε όλοι τον ξενομπάτη πως δε ζαλίζεται Για ιδέστε τον ακροβάτη που κι όταν πέφτει γελά και ποτέ δε κλαίει, ποτέ δεν κλαίει Για ιδέστε που χει το ερημοπούλι αίμα στο φτερό πετά κι ας το βρε θανάτου βόλι, κόντρα στον καιρό Με τον καιρό να ναι κόντρα, έχει τιμή σαν πετάς να μένεις μόνος, να μένεις μόνος Για ιδέστε όλοι δέστε και μένα άλλο δε ζητώ που `χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ Γύρισε κάτω η μέρα κι ακόμη εσύ να φανείς μην κλαις πουλί μου, μην κλαις πουλί μου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους