Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί αξίζουμε να είμαστε κυβέρνηση @followers Δεν μας χρωστά κανείς την εξουσία.

Ούτε επειδή κάποτε κυβερνήσαμε, ούτε επειδή η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται πολλά χρόνια στην κυβέρνηση, ούτε επειδή ένα κομμάτι της κοινωνίας αναζητά κάτι διαφορετικό.

Και, για πρώτη φορά εδώ και αρκετά χρόνια, υπάρχει μια αρκετά συγκεκριμένη απάντηση στο τι θέλουμε να κάνουμε διαφορετικά.

Δεν υπάρχει μόνο μια συλλογή κοινωνικών μέτρων.

Υπάρχει μια προσπάθεια να περιγραφεί ένα διαφορετικό μοντέλο για την οικονομία της επόμενης δεκαετίας: πώς θα παράγει η χώρα, πού θα επενδύει, τι επιχειρήσεις θέλει να αναπτύξει και πώς η αύξηση του πλούτου θα φτάνει τελικά και στον άνθρωπο που εργάζεται.

Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό στοίχημα.

Να αλλάξει αυτό που παράγει η χώρα Η Ελλάδα δεν μπορεί για πάντα να μετρά την επιτυχία της από το πόσα ακίνητα αγοράστηκαν, πόσα Airbnbs άνοιξαν ή πόσα εκατομμύρια τουρίστες πέρασαν από τα αεροδρόμια.

Ο τουρισμός είναι τεράστιο πλεονέκτημα.

Η οικοδομή είναι απαραίτητη.

Τα ακίνητα αποτελούν κομμάτι κάθε σύγχρονης οικονομίας.

Δεν μπορούν, όμως, να είναι σχεδόν ολόκληρη η αναπτυξιακή μας φαντασία.

Η προγραμματική συζήτηση που έχει ανοίξει το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να μεταφέρει το βάρος στην παραγωγή, στη μεταποίηση, στη βιομηχανία, στην τεχνολογία, στις εξαγωγές και στην εγχώρια προστιθέμενη αξία.

Αυτό σημαίνει κάτι πολύ απλό.

Να μην εξάγεται απλώς το ελληνικό ελαιόλαδο, αλλά να τυποποιείται εδώ, να αποκτά ελληνικό brand και να πωλείται ακριβότερα στις διεθνείς αγορές.

Να μη διαθέτει η Ελλάδα μόνο έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς στόλους στον κόσμο, αλλά να έχει περισσότερα ναυπηγεία, ελληνικό ναυτιλιακό εξοπλισμό, τεχνολογία, επισκευές και υπηρεσίες γύρω από αυτόν.

Να μη μετράμε στον τουρισμό μόνο κεφάλια και αφίξεις, αλλά πόση αξία μένει στην ελληνική οικονομία.

Και οι ξένες επενδύσεις να μη σημαίνουν κυρίως αγορά διαμερισμάτων.

Επένδυση σημαίνει και εργοστάσιο, εργαστήριο, έρευνα, logistics, τεχνολογία, νέα επιχείρηση και θέσεις εργασίας υψηλής ειδίκευσης.

Αν δεν γίνει αυτή η αλλαγή, θα συνεχίσουμε να έχουμε το ίδιο παράδοξο: μια χώρα με μορφωμένους ανθρώπους, σημαντικό κεφάλαιο, γεωγραφικά πλεονεκτήματα και τεράστιες δυνατότητες, που συχνά προσφέρει στους νέους της θέσεις εργασίας πολύ κατώτερες των προσόντων τους.

Η οικονομία δεν είναι μόνο οι μεγάλοι Σε αυτό το σημείο έχει ιδιαίτερη αξία η συζήτηση που έχει ανοίξει ο Παύλος Γερουλάνος.

Η προσέγγισή του δεν περιορίζεται στο «χρειαζόμαστε επενδύσεις». Επιμένει σε κάτι βαθύτερο: πρέπει να διευρυνθεί η παραγωγική βάση της χώρας.

Σήμερα ένας επιχειρηματίας μπορεί να έχει ιδέα, αγορά, ανθρώπους και διάθεση να επενδύσει, αλλά να μην έχει πρόσβαση σε κεφάλαιο.

Μια μικρομεσαία επιχείρηση μπορεί να είναι βιώσιμη και εξαγωγική, αλλά να βρίσκεται μονίμως εκτός των πραγματικών χρηματοδοτικών εργαλείων.

Ο σύντροφος Παύλος έχει περιγράψει αυτή την ανάγκη ως άνοιγμα της οικονομίας σε περισσότερους ανθρώπους και περισσότερες επιχειρήσεις, ώστε να αποκτήσουν πρόσβαση στους «πόρους της δημιουργίας». Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.

Είναι στον πυρήνα του παραγωγικού προβλήματος της Ελλάδας.

Αν η χρηματοδότηση, οι μεγάλες επενδύσεις και οι πραγματικές ευκαιρίες αφορούν διαρκώς τους ίδιους λίγους, δεν δημιουργείται δυναμικός καπιταλισμός.

Δημιουργείται μια κλειστή οικονομία.

Χρειάζονται ισχυρότερη Αναπτυξιακή Τράπεζα, διαφορετικά χρηματοδοτικά εργαλεία, περιφερειακές επενδύσεις και ένα τραπεζικό σύστημα που να μπορεί να χρηματοδοτεί την καλή επιχείρηση και όχι μόνο εκείνον που έχει ήδη μεγάλο ισολογισμό.

Η μικρομεσαία επιχείρηση δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο της οικονομίας.

Είναι η οικονομία.

Να παράγουμε περισσότερο δουλεύοντας λιγότερο Υπάρχει και μία πρόταση που, με την πρώτη ματιά, μοιάζει περισσότερο κοινωνική παρά παραγωγική: η μείωση του χρόνου εργασίας.

Στην πραγματικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο. Το ΠΑΣΟΚ έχει προτείνει κίνητρα για προγράμματα 32 ή 35 ωρών εργασίας την εβδομάδα, με πλήρεις αποδοχές.

Το 35ωρο, σε πενθήμερη εβδομάδα, είναι στην πράξη 7ωρο.

Γιατί μπορεί να γίνει; Όχι επειδή κάποιος αποφάσισε ότι οι εργαζόμενοι πρέπει απλώς να σχολάνε νωρίτερα.

Αλλά επειδή αυτό ακριβώς είναι το νόημα της αύξησης της παραγωγικότητας.

Η τεχνητή νοημοσύνη, η αυτοματοποίηση, τα καλύτερα πληροφοριακά συστήματα, η εκπαίδευση του προσωπικού, ο σύγχρονος εξοπλισμός και η σωστή διοίκηση έχουν έναν σκοπό: να παράγεται περισσότερη αξία σε λιγότερο χρόνο.

Δεν αποτελεί επιτυχία για μια οικονομία να κρατά έναν άνθρωπο δέκα ώρες στη δουλειά για κάτι που μια καλύτερα οργανωμένη επιχείρηση μπορεί να παράγει σε επτά. Το ΠΑΣΟΚ έχει θέσει ως στόχο η παραγωγικότητα της εργασίας να αυξηθεί από το 56% του ευρωπαϊκού μέσου όρου στο 75% στις αρχές της επόμενης δεκαετίας και συνδέει ρητά αυτή την προσπάθεια με την τεχνολογία, τις δεξιότητες και τη μείωση του χρόνου εργασίας.

Αυτό είναι μια διαφορετική αντίληψη για την ανάπτυξη.

Να παράγουμε περισσότερο.

Να πληρώνουμε καλύτερα.

Και, όσο αυξάνεται πραγματικά η παραγωγικότητα, να δουλεύουμε λιγότερο.

Δεν χρειάζεται το 7ωρο να πέσει αύριο το πρωί σαν διακόπτης σε κάθε βιομηχανία, ξενοδοχείο, κατάστημα και μικρή επιχείρηση.

Δεν λειτουργούν όλοι οι κλάδοι με τον ίδιο τρόπο.

Χρειάζεται, όμως, να ξέρουμε προς τα πού θέλουμε να πάμε.

Και η κατεύθυνση δεν μπορεί να είναι η επιστροφή στην οικονομία των ατελείωτων εργατοωρών.

Ανάπτυξη χωρίς μισθούς δεν είναι αρκετή Υπάρχει και κάτι ακόμη.

Δεν αρκεί να αυξάνεται η παραγωγικότητα μιας επιχείρησης αν όλο το όφελος παραμένει στο επάνω μέρος του ισολογισμού.

Η ανάπτυξη πρέπει να επιστρέφει στην εργασία.

Γι' αυτό στο ίδιο σχέδιο υπάρχουν οι συλλογικές συμβάσεις, η ενίσχυση των κλαδικών συμβάσεων και η προσπάθεια να αυξηθούν πραγματικά οι αμοιβές.

Η συζήτηση για τον μισθό και η συζήτηση για την επιχείρηση δεν είναι αντίπαλες μεταξύ τους.

Καμία επιχείρηση δεν μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα σε μια κοινωνία φτωχών καταναλωτών.

Και καμία οικονομία δεν μπορεί να αυξάνει σοβαρά τους μισθούς της αν δεν αυξήσει πρώτα την παραγωγικότητά της.

Αυτό είναι το σημείο όπου χρειάζεται ισορροπία, όχι συνθήματα.

Και ναι, υπάρχει κοινωνικό πρόγραμμα Μια οικονομία, όμως, δεν ξεκινά κάθε πρωί από το μηδέν.

Υπάρχουν άνθρωποι που εργάστηκαν μια ζωή και βλέπουν τη σύνταξή τους να εξανεμίζεται από την ακρίβεια.

Υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι που έχασαν δύο μισθούς στα χρόνια της κρίσης.

Υπάρχουν δανειολήπτες εγκλωβισμένοι επί χρόνια, οικογένειες που δεν μπορούν να βρουν σπίτι και μικρές επιχειρήσεις που βλέπουν παλιές οφειλές να διογκώνονται από τόκους και προσαυξήσεις.

Γι' αυτό υπάρχουν και οι κοινωνικές δεσμεύσεις. Το ΠΑΣΟΚ έχει παρουσιάσει 17 συγκεκριμένες δεσμεύσεις για τους συνταξιούχους, με επαναφορά της 13ης σύνταξης σε στάδια, νέο ΕΚΑΣ, παρεμβάσεις στις επικουρικές και σειρά ασφαλιστικών αλλαγών.

Για τη 13η σύνταξη, η πρόσφατη εξειδίκευση προβλέπει πρώτη παρέμβαση το 2027 με πρόσθετο κόστος 420 εκατ. ευρώ και ολοκλήρωση της επαναφοράς στον τρίτο χρόνο με επιπλέον 840 εκατ. ευρώ.

Ο 13ος μισθός στο Δημόσιο έχει επίσης ενταχθεί σε σταδιακό σχεδιασμό. Στη ΔΕΘ, ο Νίκος Ανδρουλάκης παρουσίασε κόστος 1,27 δισ. ευρώ για την πλήρη εφαρμογή του, 540 εκατ. ευρώ για το νέο ΕΚΑΣ και 400 εκατ. ευρώ σε βάθος τετραετίας για την τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας.

Και εδώ βρίσκεται μια διαφορά που αξίζει να συζητηθεί. Ο Αλέξης o... rebranded σήμερα θεωρεί ότι η επαναφορά του 13ου μισθού και της 13ης σύνταξης «δεν βγαίνει», ενώ το 2023 υποστήριζε αντίστοιχες παρεμβάσεις.

Kαι καλύτερα απ΄ όλους, του τη βγήκε ο σύντροφος Κώστας Τσουκαλάς - Εκπρόσωπος Τύπου ΠΑΣΟΚ.

Δεν χρειάζεται να συμφωνήσει κανείς αυτομάτως με κάθε αριθμό ή κάθε επιλογή.

Αυτά πρέπει να συζητούνται, να ελέγχονται και να κρίνονται.

Αλλά είναι διαφορετικό να λες «θα δώσω τα πάντα σε όλους» και διαφορετικό να λες τι θέλεις να κάνεις, πότε θέλεις να το κάνεις και πόσο υπολογίζεις ότι θα κοστίσει.

Στέγη, χρέος, Υγεία Υπάρχει παράλληλα το ιδιωτικό χρέος, όπου το ΠΑΣΟΚ έχει προτείνει προστασία πρώτης κατοικίας με κριτήρια και νέες ρυθμίσεις οφειλών.

Υπάρχει το στεγαστικό, που δεν λύνεται μόνο με επιδότηση της ζήτησης όταν η προσφορά κατοικίας παραμένει περιορισμένη.

Υπάρχει το ΕΣΥ. Η Παιδεία.

Η περιφέρεια.

Και όλα αυτά, τελικά, επιστρέφουν στο ίδιο ζήτημα: τι χώρα θέλουμε να είναι η Ελλάδα το 2035; Μια χώρα υπηρεσιών χαμηλής αξίας, ακριβών ακινήτων και ανθρώπων που δουλεύουν υπερβολικά πολλές ώρες; Ή μια χώρα που παράγει, εξάγει, καινοτομεί, χρηματοδοτεί τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις της και χρησιμοποιεί την τεχνολογία για να βελτιώνει και την οικονομία και τη ζωή; Γιατί, λοιπόν, κυβέρνηση; Όχι επειδή «ήρθε η σειρά μας». Αυτό θα ήταν ίσως το χειρότερο επιχείρημα που θα μπορούσε να διατυπώσει το ΠΑΣΟΚ.

Και όχι επειδή πρέπει να επιστρέψουμε σε κάποια εξιδανικευμένη εποχή του παρελθόντος. Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι η Ελλάδα του 1981, του 1996 ή του 2009.

Τα προβλήματα είναι διαφορετικά και οι λύσεις πρέπει επίσης να είναι διαφορετικές.

Το επιχείρημα είναι άλλο.

Υπάρχει πλέον σχέδιο για το τι πρέπει να παράγει η χώρα, πώς πρέπει να χρηματοδοτηθεί η πραγματική οικονομία, πώς θα μεγαλώσουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, πώς θα αυξηθεί η παραγωγικότητα και πώς ένα μέρος αυτής της αύξησης θα επιστρέψει στους ανθρώπους με καλύτερους μισθούς, ισχυρότερο κοινωνικό κράτος και λιγότερο χρόνο εργασίας.

Υπάρχουν σημεία που χρειάζονται περισσότερη εξειδίκευση.

Υπάρχουν επιλογές που θα κριθούν στην πράξη.

Κανένα πρόγραμμα που διεκδικεί να κυβερνήσει μια χώρα δεν δικαιούται λευκή επιταγή.

Αλλά η πολιτική δεν μπορεί να είναι μόνο διαχείριση της επόμενης εβδομάδας.

Χρειάζεται να ξέρεις πού θέλεις να βρίσκεται η χώρα ύστερα από δέκα χρόνια.

Και αυτή είναι, τελικά, η βάση πάνω στην οποία μπορούμε να πούμε ότι αξίζουμε να διεκδικήσουμε ξανά τη διακυβέρνηση.

Όχι από νοσταλγία.

Όχι επειδή μας τη χρωστά η Ιστορία.

Αλλά επειδή μπορούμε να παρουσιάσουμε μια διαφορετική πρόταση για την παραγωγή, την εργασία και το κοινωνικό κράτος και να ζητήσουμε από τους πολίτες να την κρίνουν.

Να παράγουμε περισσότερο.

Να δημιουργούν περισσότεροι.

Να πληρωνόμαστε καλύτερα.

Και όσο η χώρα γίνεται πραγματικά παραγωγικότερη, να μπορούμε επιτέλους να ζούμε και λίγο περισσότερο έξω από τη δουλειά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους