Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μερικές φορές, η αγάπη χωράει σε μια μικρή γλάστρα με βασιλικό… 🌿 Κάθε πρωί, στον δρόμο για το γραφείο μου, είχα αποκτήσει μια μικρή, σχεδόν τελετουργική συνήθεια.

Σταματούσα για λίγες στιγμές μπροστά σε έναν μεγάλο βασιλικό.

Άγγιζα τα φύλλα του, έσκυβα να μυρίσω το άρωμά του και, κάποιες φορές, έπαιρνα μαζί μου ένα μικρό φυλλαράκι.

Το κρατούσα κοντά μου και, ανάμεσα στις ώρες της δουλειάς, το έφερνα στη μύτη μου.

Δεν ήταν απλώς η μυρωδιά του βασιλικού.

Ήταν ο παππούς μου…. Ήταν μια συνήθεια δική του, που χωρίς να το καταλάβω είχε γίνει και δική μου.

Ήταν τα παιδικά μου χρόνια, οι αυλές, τα καλοκαίρια, εκείνες οι μικρές στιγμές που ο χρόνος δεν κατάφερε ποτέ να πάρει πραγματικά μακριά μας.

Ένα άρωμα που, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα, με γύριζε εκεί όπου κάποτε όλα έμοιαζαν πιο απλά.

Αυτό που δεν γνώριζα ήταν πως κάποιος παρατηρούσε σιωπηλά αυτή τη μικρή καθημερινή μου συνήθεια.

Ένας κύριος, κοντά στα 90 του χρόνια, ο άνθρωπος που φρόντιζε εκείνον τον βασιλικό.

Σήμερα το πρωί με σταμάτησε.

Είχε μεγαλώσει έναν δεύτερο, μικρό βασιλικό.

Και μου τον χάρισε.

Χωρίς ιδιαίτερα λόγια.

Χωρίς να περιμένει τίποτα.

Μόνο με εκείνη την απλότητα που έχουν οι άνθρωποι όταν προσφέρουν κάτι αληθινό.

Τον έφερα στο γραφείο μου.

Και τώρα βρίσκεται εδώ, δίπλα μου.

Κοιτάζοντάς τον, σκέφτομαι πόσο παράξενα όμορφη είναι μερικές φορές η ανθρώπινη ύπαρξη.

Ένας άνθρωπος σχεδόν 90 ετών, που ουσιαστικά δεν με γνωρίζει, κατάφερε με μια τόσο μικρή κίνηση να μου χαρίσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα φυτό.

Μου χάρισε την αίσθηση ότι κάποιος με πρόσεξε.

Ότι μέσα στη βιασύνη της καθημερινότητας, κάποιος στάθηκε για λίγο και αναγνώρισε τη χαρά ενός άλλου ανθρώπου.

Και μαζί, χωρίς να το γνωρίζει, μου χάρισε ακόμη μία μικρή συνάντηση με τον παππού μου.

Ίσως τελικά η αγάπη να μη χρειάζεται πάντα μεγάλες δηλώσεις, συγγένειες ή χρόνια γνωριμίας.

Ίσως κάποιες φορές να είναι ένας ηλικιωμένος άνθρωπος που φυτεύει έναν βασιλικό για κάποιον σχεδόν άγνωστο.

Και ίσως αυτό που έχουμε περισσότερο ανάγκη στις μέρες μας να είναι ακριβώς αυτό: να προσέχουμε ο ένας τον άλλον.

Να μη χάνουμε την ικανότητα να συγκινούμαστε από τα μικρά.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας αθόρυβα, αλλά αφήνουν μέσα μας κάτι που ανθίζει.

Και σήμερα, στο γραφείο μου, μυρίζει λίγο περισσότερο βασιλικό.

Και λίγο περισσότερο παιδική ηλικία. 🌿❤️ (Σε ευχαριστώ κ. Βασίλη) ✍️ Αντώνιος Καλέντζης, MSc Κλινικός Ψυχολόγος @κορυφαίοι θαυμαστές

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους