Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν περπατήσεις αυτές τις μέρες στο κέντρο της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας, της Λάρισας ή στα στενά των πόλεων της Κρήτης, δεν γίνεται να μην το νιώσεις.

Υπάρχει μια ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα στον αέρα, μια ορμή που έρχεται κατευθείαν από τα πανεπιστήμια, τις σχολές και τις πλατείες.

Οι φοιτητές της Ελλάδας ξεσηκώθηκαν.

Και όχι, δεν ξεσηκώθηκαν από καπρίτσιο ούτε για να χάσουν μαθήματα.

Δεν είναι καταληψίες ούτε μπαχαλάκηδες.

Ξεσηκώθηκαν γιατί η καθημερινότητά τους έχει γίνει μια αβάσταχτη άσκηση επιβίωσης.

Όλο αυτό δεν ξεκίνησε ξαφνικά χθες.

Ήδη από τις 13 Οκτωβρίου, οι Φοιτητικοί Σύλλογοι έδωσαν το πρώτο ηχηρό σήμα, στήνοντας σκηνές απέναντι από το Υπουργείο Οικονομικών μέσα στη βροχή.

Το κίνημα αυτό γιγαντώθηκε και κορυφώθηκε σε ένα δυναμικό διήμερο κινητοποιήσεων στις 20 και 21 Οκτωβρίου.

Αυτός ο ξεσηκωμός δεν περιορίζεται πια στα στενά όρια της πρωτεύουσας.

Έχει απλωθεί σαν κύμα σε περισσότερες από 50 πόλεις σε όλη την επικράτεια.

Από τον Λευκό Πύργο και το Άγαλμα Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη, μέχρι τις μεγάλες πορείες στην Πάτρα, τα Ιωάννινα και τις πανεπιστημιουπόλεις της περιφέρειας, η νεολαία ενώθηκε με μία κοινή φωνή, έχοντας στο πλάι της μαθητές, δασκάλους και καθηγητές.

Γιατί αγωνίζονται αυτά τα παιδιά; Μα για το αυτονόητο, για το δικαίωμα να σπουδάζουν με αξιοπρέπεια.

Για την ακρίβεια που γονατίζει τις οικογένειες τους.

Όταν ένα φοιτητικό σπίτι 30 τετραγωνικών στο Παγκράτι ή στου Ζωγράφου, αλλά και στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, κοστίζει πλέον 450 και 500 ευρώ —και μάλιστα για ανήλιαγα υπόγεια με υγρασία—, τότε το σύστημα τους λέει κατάμουτρα ότι οι σπουδές είναι προνόμιο για λίγους.

Όταν η διπλανή πολυκατοικία από εκεί που μένω έχει δυάρια διαμερίσματα χρέπια που οι ιδιοκτήτες τους τα νοικιάζουν πάνω από 600€, και μάλιστα ακατεβατα όπως λένε, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Ο μαυραγοριτισμός πάντα εμφανίζεται σε περιόδους κρίσης και ανέχειας.

Πώς να βγει ο μήνας λοιπόν; Πώς να ζητήσεις από τον γονιό, που παλεύει με τον μισθό των 800 ευρώ, να πληρώσει νοίκι, ρεύμα, σούπερ μάρκετ και εισιτήρια; Μιλάμε για ένα δεύτερο σπίτι από την αρχή και άμα το παιδί φοιτά σε άλλη πόλη κάηκες.

Τραβάς τα μαλλιά σου.

Τα παιδιά μας αρνούνται να γίνουν η γενιά των χαμένων ονείρων.

Και ο τρόπος που διεκδικούν το μέλλον τους είναι συγκινητικός. Στο Σύνταγμα, εκεί που χτυπά η καρδιά της χώρας, οι φοιτητές έστησαν τις σκηνές τους και πέρασαν τη νύχτα.

Μια συμβολική αλλά και τόσο βαθιά αληθινή κίνηση, που επαναλήφθηκε και σε άλλες κεντρικές πλατείες της χώρας.

Οι σκηνές αυτές δεν είναι απλά πανιά και πασσαλάκια, είναι η φωνή της απόγνωσης αλλά και της περηφάνιας.

Είναι το μήνυμα ότι αν δεν χωράμε στα σπίτια που μας νοικιάζετε, θα μας βρείτε στον δρόμο.

Και πώς αγωνίζονται; Με μια αλληλεγγύη που είχαμε καιρό να δούμε.

Μοιράζονται τα σημειώματά τους στις σκηνές, διαβάζουν παρέα κάτω από τα φώτα του δρόμου, μαγειρεύουν μαζί, συζητούν, τραγουδούν, διοργανώνουν πορείες γεμάτες παλμό.

Δεν υπάρχει μιζέρια στον αγώνα τους, υπάρχει φως.

Υπάρχει το πείσμα των 20 τους χρόνων που αρνείται να συμβιβαστεί με τη μιζέρια που τους ετοιμάζουν.

Θέλουν δημόσια και δωρεάν παιδεία, θέλουν φοιτητικές εστίες που να μην καταρρέουν, θέλουν πλαφόν στα ενοίκια για να μπορεί ο κάθε φοιτητής από την επαρχία να ριζώσει και να σπουδάσει απερίσπαστος.

Αυτά τα παιδιά, από κάθε γωνιά της Ελλάδας, είναι το πιο ζωντανό, το πιο υγιές κομμάτι της κοινωνίας μας.

Μας θυμίζουν τι σημαίνει να μην σκύβεις το κεφάλι.

Μας γεμίζουν ελπίδα γιατί αποδεικνύουν ότι η νέα γενιά δεν είναι της οθόνης και του καναπέ, αλλά της πράξης, της αλληλεγγύης και της διεκδίκησης.

Καλή δύναμη στα παιδιά μας σε όλη την Ελλάδα.

Ο αγώνας τους είναι αγώνας όλων μας για μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη. Οι δρόμοι του μέλλοντος στα παιδιά ανήκουν. Το νου σου στο παιδί. 💜✌️📢

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους