Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να λυπάται τον Γιαμάλ, όπως ακριβώς ένιωθα παλιότερα για τον Εμπαπέ όταν βρισκόταν στην ίδια ηλικία, και πριν από αυτούς για τον Πέδρι, τον Ντεμπελέ και τόσους άλλους τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Όλοι τους κατέβαλαν απίστευτο μόχθο και διαθέτουν σπάνιο ταλέντο που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα τους εξασφάλιζε την απόλυτη αναγνώριση.

Υπάρχει όμως κάποιος συγκεκριμένος που έχει καπαρώσει την κορυφή για πάντα. Ο Γιαμάλ πραγματοποίησε άλλη μια εξωπραγματική εμφάνιση, κι όμως ο Μέσι, βαδίζοντας στα σαράντα του, χρειάστηκε μόλις δύο λεπτά για να υπενθυμίσει σε όλους ποιος παραμένει το απόλυτο αφεντικό του αθλήματος.

Ένας ποδοσφαιριστής τέτοιου διαμετρήματος επιλέγει να αποσυρθεί από τη διεθνή σκηνή παραμένοντας στην πραγματικότητα ο κορυφαίος στον κόσμο, προσφέροντας ένα ποδόσφαιρο που κανείς δεν έχει πλησιάσει και, με βάση την κοινή λογική, κανείς δεν πρόκειται να φτάσει στο μέλλον.

Με βάση τα δικά του ασύλληπτα κριτήρια, θεωρεί ότι δεν του επιτρέπεται να πέσει κάτω από αυτό το επίπεδο, το οποίο, ακόμα κι αν δεν αγγίζει πια τα παλιά μυθικά του στάνταρ, εξακολουθεί να είναι εξωπραγματικό.

Το παράδοξο είναι ότι ένας παίκτης όπως ο Γιαμάλ έχει όλα τα φόντα για να γράψει εποχή.

Ο σκοπός δεν είναι η μείωση της αξίας του, αλλά η ανάδειξη ενός παραδείγματος ενός δεκαοκτάχρονου που είναι ήδη ο καλύτερος στον πλανήτη.

Διαθέτει τρομακτική προσωπικότητα και έμφυτο χάρισμα, το οποίο κανονικά με την πάροδο του χρόνου χάνει λίγη από τη φρεσκάδα του καθώς το υποσυνείδητο φιλτράρει τις εμπειρίες.

Εκείνος όμως μοιάζει να μην χρειάζεται καν αυτή τη διαδικασία ωρίμανσης, αφού διαθέτει ήδη τέτοια ποικιλία και ακρίβεια στις αποφάσεις του, ώστε αυτό το χαρακτηριστικό φαλτσαριστό σουτ με το εσωτερικό του ποδιού καταλήγει στα δίχτυα σε κάθε αγώνα χωρίς κανείς να μπορεί να το αναχαιτίσει.

Ισορροπεί μαγικά ανάμεσα στον αυθορμητισμό του δρόμου, την τακτική ωριμότητα και την ουσία των αριθμών, εκεί ακριβώς όπου ο Κριστιάνο Ρονάλντο θυσίασε τον αυθορμητισμό για τα ρεκόρ και ο Νεϊμάρ δεν κατάφερε ποτέ να δαμάσει την επιπολαιότητά του. Ο Μέσι όμως κατέκτησε όλες αυτές τις κορυφές ταυτόχρονα.

Συνδύασε απαράμιλλο ταλέντο, απόλυτη τακτική αντίληψη, εκτελεστική δεινότητα στο κουτί, πληρότητα σε όλες τις φάσεις του παιχνιδιού και απίστευτη διάρκεια, παίζοντας πάντα με την ξεγνοιασιά ενός παιδιού που απλώς απολαμβάνει το παιχνίδι.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, ένα τέτοιο χάρισμα θα είχε κορεστεί μετά από τέσσερις διαδοχικές "Χρυσές Μπάλες" στο ξεκίνημα της καριέρας του, επίδοση πρωτόγνωρη στην ιστορία.

Εκείνος όμως δεν σταμάτησε να αναγεννάται, δημιουργώντας νέες εκδοχές του εαυτού του προσαρμοσμένες στις ανάγκες κάθε ποδοσφαιρικής εποχής, διατηρώντας πάντα μια σχεδόν αφοπλιστική αδιαφορία για τον θόρυβο γύρω από το όνομα του.

Μπαίνει στο γήπεδο σαν να μην τρέχει τίποτα, έτοιμος να διασκεδάσει, ξεπερνώντας τον ίδιο τον ορισμό του κορυφαίου όλων των εποχών, απλούστατα γιατί κάθε σύγκριση μαζί του μοιάζει περιττή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους