Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η βουλευτική έδρα δεν είναι εκ του Συντάγματος ιδιοκτησία του αρχηγού ούτε του κόμματος.

Είναι πολιτικά και θεσμικά αυθαίρετο να υποστηρίζεται ότι κάθε βουλευτής που αποχωρεί από το κόμμα με το οποίο εξελέγη οφείλει, για λόγους πολιτικής ηθικής αλλα και κοινωνικής ηθικής, να παραδώσει και τη βουλευτική του έδρα.

Η ηθική κρίση δεν μπορεί να είναι αυτόματη.

Πριν κρίνουμε αν ένας βουλευτής οφείλει να αποχωρήσει από τη Βουλή, πρέπει πρώτα να εξετάσουμε γιατί αποχώρησε από το κόμμα του.

Το άρθρο 51 παρ. 2 του Συντάγματος ορίζει ότι οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος.

Το άρθρο 60 κατοχυρώνει το δικαίωμά τους να εκφράζουν τη γνώμη τους και να ψηφίζουν κατά συνείδηση, καθώς και το δικαίωμα παραίτησής τους από το αξίωμα.

Πουθενά δεν προβλέπεται ότι η αποχώρηση από ένα κόμμα συνεπάγεται υποχρεωτικά παραίτηση από τη βουλευτική έδρα έστω και αν ο βουλευτής υπογράψει πριν τις εκλογές σχετικό δεσμευτικο ορο προς το κομμα με το οποίο ειναι υποψήφιος.

Ο ορος αυτος αντίκειται στο Σύνταγμα και στη Δημοκρατικο πολίτευμα και ως εκ του παράνομος και πολιτικά μη ηθικός.

Ας αναρωτηθούμε: αν ένα κόμμα κυβερνούσε τη χώρα και μια κομματική μειοψηφία, παρακάμπτοντας τις δημοκρατικές και καταστατικές διαδικασίες, επιχειρούσε να αποκλείσει τον εκλεγμένο αρχηγό του και να τον απομακρύνει από την πρωθυπουργία, θα αρκούσε να επικαλεστεί την εσωκομματική της δύναμη για να νομιμοποιήσει την ενέργειά της; Ασφαλώς, η ανάδειξη του πρωθυπουργού διέπεται από τις διατάξεις του Συντάγματος και δεν ταυτίζεται αυτομάτως με την εκλογή του αρχηγού ενός κόμματος.

Το παράδειγμα, όμως, αναδεικνύει το ουσιώδες ζήτημα: οι εσωκομματικοί συσχετισμοί δεν μπορούν να υποκαθιστούν τους δημοκρατικούς κανόνες.

Αυτό ακριβώς βίωσα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Αποχώρησα επειδή θεώρησα ότι ο αποκλεισμός εκατοντάδων συνέδρων και η παρεμπόδιση της συμμετοχής του Στέφανου Κασσελάκη στην προεδρική διαδικασία παραβίαζαν θεμελιώδεις καταστατικούς και δημοκρατικούς κανόνες.

Δεν αποχώρησα επειδή αναζητούσα απλώς ένα άλλο κόμμα.

Αποχώρησα για λόγους αρχής.

Και τώρα τίθεται το ερώτημα: θα έπρεπε, επειδή διαφώνησα με την ηγεσία για τις αντικαταστατικές , αντισυνταγματικές και ως εκ τούτου άκυρες αποφάσεις της και αποχώρησα, να παραιτηθώ και να παραδώσω την έδρα στον κομματικό μηχανισμό, επιβραβεύοντας έτσι ακριβώς τις πρακτικές που κατήγγειλα; Αυτή είναι η αντίφαση: αν η έδρα ανήκει στον αρχηγό, τότε ο αρχηγός αποκτά τη δύναμη να τιμωρεί πολιτικά όποιον διαφωνεί μαζί του.

Αν όμως η έδρα απορρέει από τη λαϊκή εντολή, ο βουλευτής έχει την ευθύνη να αιτιολογεί τις επιλογές του και οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να τον κρίνουν.

Το κόμμα δικαιούται να επιλέγει τους υποψηφίους του.

Δεν δικαιούται, όμως, να μετατρέπει την παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα σε πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης.

Ούτε η φράση «δεν υπάρχουν θέσεις ρεζερβέ» απαντά στο συνταγματικό ζήτημα.

Διαφορετικά, δεν μιλάμε για συλλογική δημοκρατική λειτουργία, αλλά για ένα αρχηγικό μοντέλο στο οποίο η βούληση του επικεφαλής υπερισχύει κάθε άλλης πολιτικής και θεσμικής κρίσης.

L’État, c’est moi — το κράτος είμαι εγώ.

Η πολιτική ηθική απαιτεί να εξετάζουμε όχι μόνο αν ένας βουλευτής διατήρησε την έδρα του, αλλά και γιατί αποχώρησε από το κόμμα του.

Γιατί η παραίτηση δεν αποτελεί πάντοτε πράξη ηθικής ανωτερότητας, όπως και η διατήρηση της έδρας δεν συνιστά αυτομάτως πράξη ιδιοτέλειας.

Η βουλευτική έδρα δεν είναι ιδιοκτησία του κόμματος, ούτε του αρχηγού.

Είναι δημόσια εντολή.

Και η δημοκρατία δεν μπορεί να απαιτεί από έναν βουλευτή να παραδώσει την εντολή των πολιτών για να αποδείξει ότι δεν υποτάσσεται σε εκείνον από τον οποίο αποχώρησε. ΥΓ. Γράφω τα παραπάνω για όσα συμβαίνουν καιρό τώρα στο χώρο της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ κλπ). Αρκετά πια με τις ύβρεις και τις πολιτικές ανοησίες που εφευρέθηκαν προς μετατροπή ενός δημοκρατικου πολιτεύματος σε μια ολιγαρχική μετατροπή του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους