Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ - ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 3ο «Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ» (Μια σειρά ποστ με αφορμή την εκδήλωση που θα βρείτε στα σχόλια.) Άλλα είχα σκοπό να διηγηθώ σε αυτό το επεισόδιο.

Άλλα παραδείγματα υπολόγιζα να φέρω για να στηρίξω το πώς δικαιώθηκε η αγαπημένη «μάγισσα» Χουριά Μπουτελτζά και το βιβλίο της.

Έτσι κι αλλιώς, μια φευγαλέα ματιά στον σημερινό κόσμο μάς πείθει ότι δεν έκανε λάθος στην περιγραφή της για τους «Λευκούς», τους «Εβραίων» και τους «Ιθαγενής»: η Δύση έχει πεθάνει στην Παλαιστίνη, το Ισραήλ έχει τελειωτικά πουλήσει την ψυχή του στον διάβολο και οι Ιθαγενείς του κόσμου τούτου αναζητούν τρόπους να συσπειρωθούν.

Ήρθε όμως το γαλλικό μαθητικό κίνημα που από μόνο του είναι μια φλογερή απόδειξη δικαίωσης.

Παιδιά σοκολατί, ροζαλιά ή κατράμι, παιδιά με μαντήλες, με κασκέτα, με κεφίγιες, με σημαίες της Παλαιστίνης, της Αλγερίας, της Γαλλίας, με σημαίες κατακόκκινες του Μάη του ‘68, τραγουδώντας Αζναβούρ, τη Διεθνή, το Bella Ciao, τη Μασσαλιώτιδα, χορεύοντας χιπ-χοπ, ταγκό, ή ό,τι άλλο τους λένε τα σώματα τους, τα χιλιάδες αποφασισμένα τους σώματα, αυτά τα παιδιά είναι η πύκνωση όλων των κινημάτων της τελευταίας δεκαετίας: από τα Κίτρινα Γιλέκα που ο θυμός τους τα πότισε όταν τελείωναν το δημοτικό, τον ξεσηκωμό των προαστίων όταν πριν τρία χρόνια ο 17χρονος Ναέλ δολοφονείται από την αστυνομία, τις πολυάριθμες κινητοποιήσεις ενάντια στο νομοσχέδιο για τις συντάξεις που έδωσε ρυθμό σε ολόκληρη τη ζωή τους, μέχρι το σύγχρονό τους κίνημα για την Παλαιστίνη.

Είκοσι χρόνια πριν, η εξέγερση των προαστίων είχε περιοριστεί στις γειτονιές τους, τις ειδικά χτισμένες για να τους αορατοταποιήσουν. (Όποιος έχει βρεθεί σε τέτοιο μέρος, μπορεί ίσως να φανταστεί τι σημαίνει να ζεις εκεί - το «Μίσος» μάλλον ωχριά μπροστά στην πραγματικότητα.) Σήμερα, η εξέγερση κατακτά τα κατάκεντρα των πόλεων, εκεί ακριβώς που η παρουσία τους προσβάλλει την αστική αιδώ και φοβίζει την εξουσία - τα Κίτρινα Γιλέκα είχαν κάνει την αρχή.

Τα φωτεινά τους πρόσωπα και τα συνθήματα στα αυτοσχέδια πανό τους δηλώνουν τη σιγουριά ότι αυτή η Γαλλία τους ανήκει όσο της ανήκουν: «Από το Σαιν-Ντενί ως το Παρίσι, ίδιο δημόσιο σχολείο», «Είμαστε παιδιά των προαστίων και περήφανοι γι’ αυτό», «Όλοι ενωμένοι ενάντια στη διαλογή», «Στη Γαλλία η άνοιξη αρχίζει τον Οκτώβρη». Ή το πιο… «γαλλικό»: «Μακρόν, γ@@α την καθηγήτριά σου, όχι τις δικές μας» Χωρίς να ξεχνούν την ιστορία τους: «Ξανακάνουμε το 1789 για να μην επαναληφθεί το 1939» και «Είμαστε τα εγγόνια αυτών που πνίξατε το 1961» - την ίδια ημερομηνία με τη σαββατιάτικη κινητοποίηση, στις 17 Οκτωβρίου του 1961, η αστυνομία είχε πετάξει στον Σηκουάνα, και τελικά πνίξει, έναν άγνωστο ως σήμερα αριθμό Αλγερινών που διαδήλωναν ειρηνικά.

Σύνθημα έγινε και ο τίτλος του δεύτερου βιβλίου του Χουριά Μπουτελζά, «Βλάχοι και βάρβαροι, το στοίχημα του εμείς»: C’est l’amour des beaufs et des barbares», λέει ένα πανό, αγάπη των λευκών και των μη λευκών προλετάριων.

Όσο για τη λευκή αριστερά, με την οποία το Κάλεσμα των Ιθαγενών της Δημοκρατίας επισημοποιούσε το διαζύγιο ωθώντας υπογείως στη συγκρότηση της αριστεράς της ρήξης της Ανυπότακτης Γαλλίας, το μόνο που έχει να πει είναι την αγανάκτησή της με τα σπασίματα και το ξάφρισμα των μαγαζιών.

Η φετιχιστική της λατρεία για το εμπόρευμα, η ευλαβής της αφοσίωση στην ιερότητα της ιδιοκτησίας, η δεξιά της καρδιά σε «δημοκρατικό» περίβλημα την κατατάσσει, χωρίς περιστροφές πλέον, εκεί που ανήκει: στο ευπαρουσίαστο τμήμα της αντίδρασης και της ριζικής αποκοπής από τον αληθινό κόσμο.

Πράγμα που, βεβαίως, ισχύει και για την εγχώρια.

Αλλά όλ’ αυτά θα τα συζητήσουμε από κοντά το Σάββατο 31 Οκτωβρίου στις 19.00 στην εκδήλωση που συνδιοργανώνουν οι Εκδόσεις San Casciano και οι Εκδόσεις Opportuna στην Έτερον.

Μαζί μας θα είναι η Χουριά Μπουτελτζά, ο Αλέξανδρος Μιστριώτης, ο Κώστας Ράπτης και ο Αλέξανδρος Γαζής. Το 1ο επεισόδιο της σειράς: https://shorturl.at/7sM3p και το 2ο: https://shorturl.at/WFWe8

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους