ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΜΑΔΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ: Η ΛΥΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΗΔΗ. ΤΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΧΕΙ; Κάθε φορά που η τιμή του ελαιολάδου πέφτει κάτω από το κόστος παραγωγής, ακούμε την ίδια πρόταση: οι...

Πλήρες Κείμενο:

ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΟΜΑΔΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ: Η ΛΥΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΗΔΗ. ΤΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΧΕΙ; Κάθε φορά που η τιμή του ελαιολάδου πέφτει κάτω από το κόστος παραγωγής, ακούμε την ίδια πρόταση: οι παραγωγοί πρέπει να οργανωθούν σε συνεταιρισμούς και ομάδες, να συγκεντρώνουν την παραγωγή τους και να αποκτήσουν διαπραγματευτική δύναμη απέναντι στους εμπόρους.

Η λογική αυτής της πρότασης είναι κατανοητή.

Όταν ο καθένας διαπραγματεύεται μόνος του, η θέση του απέναντι σε έναν ισχυρό αγοραστή είναι σαφώς δυσκολότερη.

Τι γίνεται, όμως, όταν μια τέτοια οργανωμένη δομή υπάρχει ήδη, αλλά ο παραγωγός εξακολουθεί να αισθάνεται ότι αντιμετωπίζει μόνος του την αγορά; Στην Κορινθία υπάρχει η ΕΑΣ Κορινθίας, με εγκαταστάσεις, υποδομές, εμπορική δραστηριότητα και δυνατότητες συγκέντρωσης και διάθεσης αγροτικών προϊόντων.

Ως ελαιοπαραγωγός και μέλος της, με βάση τη δική μου εμπειρία, δεν έχω διαπιστώσει το ουσιαστικό και μετρήσιμο οικονομικό όφελος που θα περίμενα από μια τέτοια οργάνωση.

Παράλληλα, από όσα έχω διαπιστώσει, δεν βλέπω να απορροφάται από την Ένωση η παραγωγή των μελών στον βαθμό που θα μπορούσε να τους προσφέρει ουσιαστική διέξοδο στην αγορά.

Δεν ισχυρίζομαι ότι γνωρίζω το σύνολο των οικονομικών στοιχείων και της δραστηριότητάς της.

Θέτω, όμως, ένα ερώτημα που θεωρώ ότι αφορά όλους τους παραγωγούς της περιοχής: Αν δεν μπορεί μια οργανωμένη αγροτική δομή να βοηθήσει τον παραγωγό να συγκεντρώσει το προϊόν του, να διαπραγματευτεί καλύτερους όρους πώλησης και να διεκδικήσει μεγαλύτερο μερίδιο από την αξία που δημιουργείται, τότε ποιος είναι στην πράξη ο ρόλος της; Η Κορινθία παράγει ένα μικρό μέρος του συνολικού ελληνικού ελαιολάδου.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι οι παραγωγοί της είναι καταδικασμένοι να πωλούν χωρίς συλλογική διαπραγματευτική δύναμη.

Η οργανωμένη συγκέντρωση των διαθέσιμων ποσοτήτων θα μπορούσε να επιτρέψει διαπραγματεύσεις με μεγάλους αγοραστές, ακόμη και με εταιρείες του εξωτερικού, είτε για χύμα προϊόν είτε για τυποποιημένο ελαιόλαδο.

Και εφόσον δημιουργείται πρόσθετη εμπορική αξία, θα έπρεπε να εξετάζεται πώς αυτή μπορεί να επιστρέφει στους παραγωγούς που την παράγουν.

Το ίδιο ισχύει για το Μανάκι, μια ποικιλία με ιδιαίτερη ταυτότητα για την περιοχή μας.

Η οργανωμένη ανάδειξή του και η διερεύνηση της δυνατότητας κατοχύρωσής του ως ΠΟΠ θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέρος μιας μακροπρόθεσμης στρατηγικής για το κορινθιακό ελαιόλαδο.

Αυτή είναι η ουσία της συζήτησης: όχι απλώς αν υπάρχουν εγκαταστάσεις, εμπορικά σήματα ή επιδοτούμενα προγράμματα, αλλά αν όλα αυτά λειτουργούν τελικά προς όφελος του παραγωγού.

Και ακριβώς γι' αυτό χρειάζονται συγκεκριμένα στοιχεία για τις παραλαβές, τις τιμές αγοράς, την εμπορική διάθεση, τα οικονομικά αποτελέσματα και τον απολογισμό των χρηματοδοτούμενων προγραμμάτων της Ένωσης.

Γιατί, αν ζητάμε από τον παραγωγό να οργανωθεί για να αποκτήσει διαπραγματευτική δύναμη, είναι εύλογο να ρωτάμε τι αποτελέσματα έχει ήδη προσφέρει η οργάνωση που υπάρχει στον τόπο του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους