Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το παιδί, που ήθελε, να αγγίξει τον Θεό. Ένα πρωινό Κυριακής, ο μικρός Ανδρέας στεκόταν, δίπλα στη μητέρα του, μέσα στον ναό.

Παρατηρούσε τους ανθρώπους, που άναβαν τα κεριά, τον ιερέα μπροστά στην Αγία Τράπεζα, και το φως, που έπεφτε πάνω στις εικόνες.

Κάποια στιγμή, τράβηξε απαλά, το μανίκι της μητέρας του.

Μαμά, εσύ έχεις δει ποτέ τον Θεό; Η μητέρα του, ξαφνιάστηκε.

Όχι, παιδί μου.

Γιατί με ρωτάς; Γιατί όλοι μιλούν γι’ Αυτόν.

Λένε πως μας αγαπά, πως μας ακούει, πως είναι κοντά μας.

Μα εγώ, δεν Τον έχω δει ποτέ.

Πώς μπορώ να ξέρω, ότι είναι αληθινός; Η μητέρα του τον αγκάλιασε, αλλά δεν πρόλαβε να απαντήσει.

Ο ιερέας είχε πλησιάσει, και είχε ακούσει την ερώτηση.

Κάθισε δίπλα στο παιδί.

Ανδρέα μου, έχεις δει ποτέ τον άνεμο; Όχι, απάντησε εκείνο.

Μα βλέπω τα φύλλα να κινούνται.

Έχεις δει ποτέ την αγάπη; Ο Ανδρέας σκέφτηκε.

Όχι ακριβώς.

Μα την καταλαβαίνω, όταν η μαμά με αγκαλιάζει.

Ο ιερέας χαμογέλασε.

Κάπως έτσι, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε, και την ζωή της Εκκλησίας.

Δεν βλέπουμε τον Θεό, με τα σωματικά μας μάτια, όπως βλέπουμε έναν άνθρωπο.

Όμως ο Χριστός μάς φανερώνεται, μας προσκαλεί σε κοινωνία μαζί Του, και μας χαρίζει τη χάρη Του με τρόπους, που ο Ίδιος παρέδωσε στην Εκκλησία. Ο Ανδρέας κοίταξε την Αγία Τράπεζα.

Και τα Μυστήρια τι είναι; Είναι ιερές πράξεις, μέσα από τις οποίες, ο Θεός μάς, προσφέρει την χάρη Του. Στο Βάπτισμα αρχίζει, η νέα ζωή μας εν Χριστώ. Στο Χρίσμα, λαμβάνουμε τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος. Στη Θεία Ευχαριστία, κοινωνούμε το Σώμα, και το Αίμα, του Χριστού. Στην Εξομολόγηση, μετανοούμε και δεχόμαστε τη συγχώρηση, και τη θεραπεία της Εκκλησίας.

Και στα υπόλοιπα Μυστήρια, ο Θεός συνοδεύει, και αγιάζει σημαντικές πλευρές της ζωής μας.

Δηλαδή, όταν βαφτίστηκα, ο Θεός ήταν εκεί; Ναι, παιδί μου. Το Βάπτισμα, δεν ήταν απλώς μια οικογενειακή γιορτή.

Ήταν η είσοδός σου, στην ζωή της Εκκλησίας.

Κι όταν κοινωνείς, δεν παίρνεις, απλώς λίγο ψωμί και κρασί.

Μετέχεις, στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, και ενώνεσαι με τον Χριστό. Ο Ανδρέας σώπασε για λίγο.

Τότε, γιατί μερικοί άνθρωποι, πηγαίνουν στην εκκλησία, κοινωνούν και μετά θυμώνουν, μαλώνουν, και πληγώνουν τους άλλους; Ο ιερέας, δεν βιάστηκε να απαντήσει. Γιατί, Ανδρέα μου, ο Θεός δεν καταργεί την ελευθερία μας.

Μας προσφέρει την χάρη Του, αλλά εμείς, καλούμαστε να συνεργαστούμε μαζί Του.

Ένας άνθρωπος, μπορεί να καθίσει στο τραπέζι, και να μην προσέξει το φαγητό, που του προσφέρεται.

Έτσι κι εμείς, μπορούμε, να πλησιάζουμε τα Μυστήρια, χωρίς να αφήνουμε, την καρδιά μας να αλλάξει.

Άρα, πρέπει, να γίνουμε καλοί, για να μας αγαπά ο Θεός; Όχι, είπε ο ιερέας, και του χάιδεψε το κεφάλι. Ο Θεός, μάς αγαπά πρώτος.

Δεν προσπαθούμε, να αγοράσουμε την αγάπη Του, με τις καλές μας πράξεις.

Προσπαθούμε να ανταποκριθούμε στην αγάπη Του, να μετανοούμε, όταν πέφτουμε, και να σηκωνόμαστε με τη βοήθειά Του.

Εκείνη τη στιγμή, ο Ανδρέας παρατήρησε, μια ηλικιωμένη γυναίκα, που καθόταν μόνη στο πίσω στασίδι.

Είχε σκυμμένο το κεφάλι, και κρατούσε ένα μικρό κομποσχοίνι.

Πάτερ, γιατί αυτή η γιαγιά είναι μόνη; Ίσως να μην έχει, κάποιον να τη συνοδεύσει σήμερα, απάντησε ο ιερέας.

Όταν τελείωσε η Θεία Λειτουργία, ο Ανδρέας πλησίασε τη γυναίκα.

Θέλετε να σας βοηθήσω να βγείτε έξω; την ρώτησε.

Εκείνη σήκωσε τα μάτια της, και χαμογέλασε.

Σε ευχαριστώ, παιδί μου.

Σήμερα ήρθα στην εκκλησία, πολύ στενοχωρημένη.

Και τώρα φεύγω, με λίγη περισσότερη χαρά. Ο Ανδρέας γύρισε, και κοίταξε τον ιερέα.

Πάτερ, μήπως αυτό σημαίνει, να ζούμε όσα κάνουμε στην εκκλησία; Ο ιερέας, έγνεψε καταφατικά. Ακριβώς.

Η αγάπη προς τον συνάνθρωπο, δεν αντικαθιστά τα Μυστήρια.

Είναι όμως ένας, από τους καρπούς, που καλούμαστε να καλλιεργούμε στην ζωή μας, καθώς δεχόμαστε τη χάρη του Θεού.

Εκείνο το βράδυ, ο Ανδρέας γονάτισε δίπλα στο κρεβάτι του, και προσευχήθηκε.

Χριστέ μου, δεν μπορώ να Σε δω, όπως βλέπω τη μαμά μου.

Μα θέλω, να Σε γνωρίσω.

Βοήθησέ με, να καταλαβαίνω όσα ζω στην Εκκλησία, και να μη μένω, μόνο σε αυτά που βλέπουν τα μάτια μου.

Βοήθησέ με, να Σε αγαπώ, και στους ανθρώπους που συναντώ.

Και για πρώτη φορά, κατάλαβε πως η πίστη, δεν είναι απλώς, να γνωρίζεις πράγματα για τον Θεό.

Είναι να μαθαίνεις, να ζεις μαζί Του. Τα Μυστήρια της Εκκλησίας, δεν είναι έθιμα, που τηρούμε, επειδή έτσι μάθαμε από τους γονείς μας.

Είναι δωρεές του Θεού, και συναντήσεις με την χάρη Του.

Δεν τα περιορίζουμε σε μια ημέρα, μια φωτογραφία, ή μια οικογενειακή τελετή. Το Βάπτισμα, μάς εισάγει στην ζωή της Εκκλησίας. Η Θεία Ευχαριστία, μάς ενώνει με τον Χριστό. Η Μετάνοια, μάς καλεί να επιστρέφουμε σε Εκείνον.

Και όλη η μυστηριακή ζωή, μάς προσκαλεί να προχωρούμε, προς την αγιότητα.

Δεν αρκεί, να περνάμε το κατώφλι του ναού.

Χρειάζεται, να αφήνουμε τον Χριστό, να περνά στο βάθος της καρδιάς μας.

Γιατί το μεγαλύτερο ερώτημα, δεν είναι μόνο αν συμμετέχουμε στα Μυστήρια, αλλά αν, με την χάρη του Θεού, μαθαίνουμε να ζούμε, ως άνθρωποι, που αγαπούν, συγχωρούν, και προσφέρουν. Πηγη: Εκ της συντακτικής ομάδας του : Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους