Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έσπασα το αριστερό μου χέρι και τώρα σιγά σιγά θα αποχωρήσω από το νοσοκομείο ΚΑΤ.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω και δημοσίως τους νέους –ηλικιακά– γιατρούς ορθοπεδικούς Σταύρο Λύκο και Λαμπρινή Αγαπητού για τον υπέροχο τρόπο με τον οποίο με αντιμετώπισαν τόσο ως ασθενή όσο και ως άνθρωπο, καθώς και για τις επίμονες προσπάθειές τους προκειμένου να επαναφέρουν το χέρι μου σε καλή θέση, έτσι ώστε να αποφύγω το χειρουργείο.

Και φαίνεται σε πρώτη φάση να το κατάφεραν, σύμφωνα με την επαναληπτική ακτινογραφία.

Ευχαριστώ επίσης τους γιατρούς στο ακτινολογικό για τη βοήθεια και τα χαμόγελα που μου χάρισαν – άκρως απαραίτητα για μένα εκείνη τη στιγμή που υπέφερα από πόνους.

Το κάταγμα είναι μεγάλο και συντριπτικό, και πρώτη φορά στη ζωή μου σπάω κάτι – γλίστρησα από στιγμιαία απροσεξία μου καθώς έβγαινα από το βραδινό ντους μετά την εργασία μου.

Όπως είχα επισημάνει και πριν από αρκετούς μήνες (για όσους θυμούνται, με μια δημοσίευση που είδαν μισό εκατομμύριο Έλληνες), όταν είχα έρθει για ένα τράνταγμα στον αυχένα έπειτα από τροχαίο/τρακάρισμα που δέχτηκα από πίσω, κατά κανόνα οι Έλληνες γιατροί είναι υπέροχοι επιστήμονες και άνθρωποι, και ιδίως η νέα γενιά.

Δίχως όμως με τούτο να υποτιμώ στο ελάχιστο τους μεγαλύτερους, δηλαδή τους επί δεκαετίες ήρωες γιατρούς των Ελληνικών δημοσίων νοσοκομείων.

Με τη νέα γενιά γιατρών συμβαίνει κάτι ακόμα, κάτι όμορφα παράξενο και αξιομνημόνευτο: για κάποιους λόγους, φεύγοντας από το νοσοκομείο θα ήθελες να γίνουν φίλοι σου, να πίνεις καφέ μαζί τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους