Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ… Και ίσως έχουμε ξεχάσει τον πραγματικό λόγο που ήρθαμε.

Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί ήρθαμε σε αυτόν τον κόσμο; Γιατί γεννηθήκαμε, γιατί μεγαλώνουμε, γιατί αγαπάμε, γιατί πληγωνόμαστε, γιατί αγωνιζόμαστε τόσο πολύ για να αποκτήσουμε πράγματα, όταν γνωρίζουμε πως κάποια μέρα θα τα αφήσουμε όλα πίσω μας; Η ζωή μας, όσο μεγάλη κι αν μας φαίνεται, δεν είναι παρά μια μικρή επίσκεψη.

Μια σύντομη παρουσία μέσα στην απεραντοσύνη του χρόνου.

Ερχόμαστε χωρίς τίποτα και φεύγουμε χωρίς τίποτα.

Κι όμως, ανάμεσα σε αυτές τις δύο στιγμές, καταφέρνουμε πολλές φορές να ξεχάσουμε το σημαντικότερο: ότι δεν ήρθαμε εδώ για να αποκτήσουμε τον κόσμο, αλλά για να μάθουμε να ζούμε μέσα του ως άνθρωποι.

Κοιτάζω γύρω μου και αναρωτιέμαι… Πώς γίνεται δύο αδέλφια, που μεγάλωσαν κάτω από την ίδια στέγη, που έφαγαν στο ίδιο τραπέζι, που μοιράστηκαν τα ίδια παιδικά χρόνια, να καταλήγουν να μη μιλούν μεταξύ τους για ένα μέτρο γης; Πώς γίνεται ένα χωράφι, ένα σπίτι, ένας τοίχος, μια κληρονομιά, να αποκτούν μεγαλύτερη αξία από το αίμα που τους ενώνει; Πώς γίνεται άνθρωποι που κάποτε κρατούσαν ο ένας το χέρι του άλλου, σήμερα να συναντιούνται στις αίθουσες των δικαστηρίων; Να μετρούν τετραγωνικά, να υπολογίζουν χρήματα, να αναζητούν ποιος δικαιούται περισσότερα, αλλά να μην αναρωτιούνται πόση αγάπη έχασαν στην πορεία; Και το πιο θλιβερό; Να περνούν τα χρόνια.

Να γερνούν.

Να φεύγει κάποιος από τη ζωή και τότε, μπροστά σε ένα φέρετρο, να συνειδητοποιούν ότι όλα όσα τους χώριζαν ήταν τόσο μικρά μπροστά σε αυτό που έχασαν.

Αλήθεια, πόσο αξίζει ένα μέτρο γης αν για να το αποκτήσεις χρειαστεί να χάσεις έναν αδελφό; Πόσο αξίζει ένα σπίτι όταν μέσα του δεν κατοικεί πια η αγάπη; Και τι νόημα έχει να κερδίσεις μια περιουσία, αν στην πορεία χάσεις τους ανθρώπους με τους οποίους θα μπορούσες να μοιραστείς τη χαρά σου; Δεν λέω πως δεν πρέπει να διεκδικούμε το δίκιο μας.

Ούτε πως πρέπει να επιτρέπουμε στους άλλους να μας εκμεταλλεύονται.

Αλλά υπάρχει μια τεράστια διαφορά ανάμεσα στο να υπερασπίζεσαι την αξιοπρέπειά σου και στο να θυσιάζεις ολόκληρη τη ζωή σου στον βωμό του εγωισμού.

Γιατί κάποτε πρέπει να αναρωτηθούμε: Θέλουμε πραγματικά να είμαστε ευτυχισμένοι ή απλώς να αποδείξουμε ότι έχουμε δίκιο; Και ύστερα είναι το χρήμα.

Αυτό το ανθρώπινο δημιούργημα που ξεκίνησε ως μέσο για να διευκολύνει τη ζωή μας και για πολλούς κατέληξε να γίνει ο μοναδικός λόγος της ύπαρξής τους.

Άνθρωποι που ξυπνούν και κοιμούνται με την αγωνία να αποκτήσουν περισσότερα.

Περισσότερα χρήματα.

Περισσότερα ακίνητα.

Περισσότερη εξουσία.

Περισσότερη αναγνώριση.

Και όσο περισσότερα αποκτούν, τόσο περισσότερο φοβούνται μήπως τα χάσουν.

Δεν είναι κακό να εργάζεσαι, να δημιουργείς, να προοδεύεις, να εξασφαλίζεις μια καλύτερη ζωή για εσένα και την οικογένειά σου.

Το χρήμα μπορεί να προσφέρει ασφάλεια, αξιοπρέπεια, ευκαιρίες και βοήθεια σε όσους το χρειάζονται.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν από υπηρέτης των αναγκών μας γίνεται αφέντης της ψυχής μας.

Όταν η αξία ενός ανθρώπου μετριέται από τον τραπεζικό του λογαριασμό.

Όταν ξεχνάμε να τηλεφωνήσουμε στους γονείς μας, επειδή έχουμε δουλειά.

Όταν δεν έχουμε χρόνο να ακούσουμε το παιδί μας, επειδή κυνηγάμε την επόμενη επαγγελματική επιτυχία.

Όταν αναβάλλουμε μια αγκαλιά, μια συνάντηση, μια συγγνώμη, επειδή πιστεύουμε πως έχουμε όλο τον χρόνο μπροστά μας.

Μα ο χρόνος δεν μας ανήκει.

Μας χαρίζεται.

Και κανείς δεν γνωρίζει για πόσο.

Έχουμε δει ανθρώπους να φεύγουν ξαφνικά.

Ανθρώπους που το προηγούμενο βράδυ έκαναν σχέδια για το αύριο.

Που είχαν λογαριασμούς να πληρώσουν, ταξίδια να πραγματοποιήσουν, σπίτια να τελειώσουν, περιουσίες να μοιράσουν.

Και ξαφνικά όλα σταμάτησαν.

Έμειναν πίσω τα κλειδιά, τα ρούχα, τα χρήματα, οι τίτλοι ιδιοκτησίας.

Και μαζί τους έμειναν λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Ένα «σ' αγαπώ» που αναβλήθηκε.

Μια συγγνώμη που ο εγωισμός δεν επέτρεψε.

Μια αγκαλιά που δεν δόθηκε.

Μια σχέση που θα μπορούσε να είχε σωθεί.

Αν γνωρίζαμε ότι σήμερα ήταν η τελευταία μας ημέρα, άραγε θα μας απασχολούσαν τα ίδια πράγματα; Θα τσακωνόμασταν για μια κληρονομιά; Θα κρατούσαμε μούτρα σε κάποιον που αγαπάμε; Θα αφήναμε το τηλέφωνο να χτυπά χωρίς να απαντήσουμε, επειδή κάποτε μας πλήγωσε; Ή θα τρέχαμε να βρούμε εκείνους που έχουν πραγματική σημασία για εμάς; Και υπάρχει κάτι ακόμη που με προβληματίζει βαθιά.

Η οικογένεια.

Αυτή η λέξη που τόσο εύκολα προφέρουμε και τόσο συχνά ξεχνάμε τι πραγματικά σημαίνει.

Φέρνουμε παιδιά στον κόσμο.

Μικρές ανθρώπινες υπάρξεις που δεν μας ζήτησαν να γεννηθούν.

Εμείς αποφασίσαμε να τους δώσουμε ζωή.

Και μαζί με αυτή την απόφαση αναλάβαμε μια τεράστια ευθύνη.

Όχι μόνο να τους προσφέρουμε φαγητό, ρούχα, σπουδές και ένα σπίτι.

Αλλά να τους μάθουμε τι σημαίνει αγάπη.

Τι σημαίνει σεβασμός.

Τι σημαίνει καλοσύνη, δικαιοσύνη, ενσυναίσθηση.

Να τους διδάξουμε ότι ο άνθρωπος που στέκεται απέναντί τους έχει κι εκείνος μια καρδιά που μπορεί να πληγωθεί.

Ότι δεν είναι ντροπή να ζητάς συγγνώμη.

Ότι η δύναμη δεν βρίσκεται στην επιβολή, αλλά στην ικανότητα να καταλαβαίνεις.

Κι όμως, πόσοι γονείς μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς να τα γνωρίσουν πραγματικά; Πόσοι τους προσφέρουν ακριβά δώρα, αλλά όχι τον χρόνο τους; Πόσοι απαιτούν σεβασμό, χωρίς να τους έχουν δείξει πώς μοιάζει; Πόσοι χρησιμοποιούν τα ίδια τους τα παιδιά μέσα στις συγκρούσεις τους, ξεχνώντας ότι μια παιδική ψυχή δεν πρέπει ποτέ να γίνεται πεδίο μάχης των ενηλίκων; Τα παιδιά δεν χρειάζονται τέλειους γονείς.

Χρειάζονται γονείς παρόντες.

Γονείς που θα τα ακούσουν, που θα παραδεχτούν τα λάθη τους, που θα τους δείξουν με τις πράξεις τους ότι η αγάπη δεν είναι μια λέξη που λέμε όταν όλα πηγαίνουν καλά.

Είναι η στάση μας απέναντι στον άλλον, ακόμη κι όταν διαφωνούμε.

Και κάποτε αυτά τα παιδιά θα μεγαλώσουν.

Δεν θα θυμούνται πόσα χρήματα είχαμε στον λογαριασμό μας.

Θα θυμούνται αν ήμασταν εκεί όταν μας χρειάστηκαν.

Αν ένιωθαν ασφαλή δίπλα μας.

Αν τα αγκαλιάζαμε όταν φοβούνταν.

Αν τους δώσαμε το δικαίωμα να γίνουν ο εαυτός τους.

Γιατί η μεγαλύτερη κληρονομιά που μπορείς να αφήσεις σε ένα παιδί δεν είναι η περιουσία σου.

Είναι ο τρόπος που του έμαθες να αγαπά.

Και ύστερα υπάρχει ο εγωισμός.

Αυτό το μικρό «εγώ» που πολλές φορές γίνεται τόσο μεγάλο, ώστε δεν αφήνει χώρο για κανέναν άλλον.

Εγώ έχω δίκιο.

Εγώ αδικήθηκα.

Εγώ πρόσφερα περισσότερα.

Εγώ αξίζω καλύτερα.

Εγώ, εγώ, εγώ… Και μέσα σε αυτή τη διαρκή προσπάθεια να προστατεύσουμε τον εαυτό μας, ξεχνάμε ότι δίπλα μας υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι.

Με φόβους, με δυσκολίες, με πληγές που ίσως δεν γνωρίζουμε.

Άνθρωποι που μπορεί να κάνουν λάθη, όπως κάνουμε κι εμείς.

Που μπορεί να έχουν ανάγκη από κατανόηση, όπως έχουμε κι εμείς.

Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους άλλους να μας καταλαβαίνουν, όταν εμείς δεν προσπαθούμε ποτέ να μπούμε στη θέση τους.

Δεν μπορούμε να ζητάμε αγάπη και να προσφέρουμε μόνο απαιτήσεις.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για οικογένεια, όταν θυμόμαστε τους δικούς μας ανθρώπους μόνο όταν τους χρειαζόμαστε.

Και πάνω απ' όλα, δεν μπορούμε να περιμένουμε έναν καλύτερο κόσμο, αν δεν προσπαθήσουμε πρώτα να γίνουμε εμείς λίγο καλύτεροι άνθρωποι.

Ας μιλήσουμε και για τη συγχώρεση.

Μια λέξη τόσο απλή, αλλά μια πράξη τόσο δύσκολη.

Πόσοι άνθρωποι κουβαλούν μέσα τους θυμό για χρόνια; Πόσοι ξυπνούν κάθε πρωί με μια παλιά πληγή; Πόσοι έχουν μετατρέψει μια αδικία που έζησαν κάποτε σε ισόβια τιμωρία του ίδιου τους του εαυτού; Η συγχώρεση δεν σημαίνει ότι αυτό που συνέβη ήταν σωστό.

Δεν σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσουμε, να ανεχτούμε την κακοποίηση ή να επιτρέψουμε σε κάποιον να μας πληγώσει ξανά.

Σημαίνει ότι αποφασίζουμε να μη χαρίσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας σε αυτό που μας πόνεσε.

Ότι μπορούμε να βάλουμε όρια χωρίς να γεμίσουμε την ψυχή μας μίσος.

Ότι μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς να επιθυμούμε την καταστροφή του άλλου.

Και μερικές φορές η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να ακούσεις από κάποιον ότι είχες δίκιο.

Είναι να φτάσεις στο σημείο να μη χρειάζεσαι πια αυτή την παραδοχή για να βρεις την ηρεμία σου.

Η συγχώρεση δεν αλλάζει το παρελθόν.

Μπορεί όμως να μας απελευθερώσει από την εξουσία που ασκεί πάνω στο παρόν μας.

Σκέφτομαι πολλές φορές πόσο παράξενοι είμαστε οι άνθρωποι.

Γνωρίζουμε ότι είμαστε θνητοί, αλλά ζούμε σαν να είμαστε αιώνιοι.

Γνωρίζουμε ότι όλα είναι προσωρινά, αλλά συμπεριφερόμαστε σαν να μας ανήκουν για πάντα.

Χτίζουμε σπίτια για να στεγάσουμε τη ζωή μας και τελικά αφήνουμε τις ζωές μας να καταστραφούν μέσα σε διαμάχες για αυτά τα σπίτια.

Αποκτούμε χρήματα για να είμαστε ελεύθεροι και καταλήγουμε σκλάβοι της ανάγκης να αποκτήσουμε ακόμη περισσότερα.

Δημιουργούμε οικογένειες για να μοιραστούμε αγάπη και κάποιες φορές τις μετατρέπουμε σε χώρους ανταγωνισμού, ελέγχου και πικρίας.

Και το πιο οδυνηρό είναι ότι συχνά καταλαβαίνουμε την αξία των ανθρώπων μόνο όταν τους χάσουμε.

Όταν η καρέκλα τους μείνει άδεια.

Όταν δεν υπάρχει πια κάποιος στην άλλη άκρη του τηλεφώνου.

Όταν επιστρέφουμε σε ένα πατρικό σπίτι και δεν ακούγεται πια η γνώριμη φωνή.

Τότε τα χρήματα μοιάζουν μικρά.

Οι διαφωνίες ασήμαντες.

Οι εγωισμοί αστείοι.

Και εκείνο που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένο γίνεται το πολυτιμότερο πράγμα που θα θέλαμε να αποκτήσουμε ξανά.

Μόνο πέντε λεπτά.

Πέντε λεπτά με έναν άνθρωπο που αγαπήσαμε.

Για να του πούμε όσα δεν προλάβαμε.

Για να τον κοιτάξουμε στα μάτια.

Για να του κρατήσουμε το χέρι.

Αλλά η ζωή δεν επιστρέφει τον χρόνο που σπαταλήσαμε.

Γι' αυτό, όσο είμαστε ακόμη εδώ, ας κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Ας τηλεφωνήσουμε σε εκείνον που έχουμε καιρό να ακούσουμε.

Ας ζητήσουμε συγγνώμη εκεί όπου πραγματικά σφάλαμε.

Ας αγκαλιάσουμε τα παιδιά μας χωρίς να περιμένουμε κάποια ιδιαίτερη αφορμή.

Ας καθίσουμε λίγο περισσότερο δίπλα στους γονείς μας, όσο ακόμη έχουμε αυτή την ευκαιρία.

Ας μάθουμε να χαιρόμαστε με την επιτυχία του άλλου αντί να τη ζηλεύουμε.

Ας βοηθήσουμε κάποιον χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα.

Ας σταματήσουμε να μετράμε διαρκώς ποιος έδωσε περισσότερα και ποιος πήρε λιγότερα.

Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία.

Ότι η ταπεινότητα δεν είναι ήττα.

Ότι το να πεις «έκανα λάθος» δεν σε μικραίνει.

Σε κάνει περισσότερο άνθρωπο.

Και ας μη θεωρούμε πως επειδή κάποιος μας αγαπά, θα είναι πάντα εκεί.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι δεδομένος.

Καμία αγκαλιά δεν είναι εγγυημένη.

Κανένα αύριο δεν είναι υποσχεμένο.

Ίσως το πραγματικό νόημα της ζωής να μην είναι ένα μεγάλο μυστικό που πρέπει να ανακαλύψουμε.

Ίσως να βρίσκεται στα πιο απλά πράγματα που προσπερνάμε καθημερινά.

Σε ένα παιδικό χαμόγελο.

Σε ένα οικογενειακό τραπέζι όπου υπάρχει αγάπη.

Σε μια πράξη καλοσύνης προς έναν άγνωστο.

Σε μια ειλικρινή συγγνώμη.

Σε μια συμφιλίωση που έρχεται πριν να είναι αργά.

Στην αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους, ακόμη κι όταν δεν έχουμε τίποτα να κερδίσουμε από αυτούς.

Στην ικανότητά μας να αφήνουμε πίσω μας κάτι καλύτερο από αυτό που βρήκαμε.

Γιατί στο τέλος δεν θα έχει σημασία πόσα τετραγωνικά μέτρα γης αποκτήσαμε.

Δεν θα έχει σημασία πόσα χρήματα συγκεντρώσαμε.

Δεν θα έχει σημασία πόσοι μας φοβήθηκαν, πόσους νικήσαμε ή σε πόσες διαφωνίες αποδείξαμε ότι είχαμε δίκιο.

Θα έχει σημασία πόσους ανθρώπους αγαπήσαμε πραγματικά.

Πόσους στηρίξαμε στις δύσκολες στιγμές τους.

Πόσα δάκρυα σκουπίσαμε αντί να προκαλέσουμε.

Πόσα παιδιά βοηθήσαμε να μεγαλώσουν με αγάπη και ασφάλεια.

Πόσες φορές επιλέξαμε την ανθρωπιά αντί για τον εγωισμό.

Και κυρίως, τι θα αισθάνονται οι άνθρωποι όταν θα θυμούνται την παρουσία μας.

Θα θυμούνται έναν άνθρωπο που τους έκανε να νιώθουν μικροί ή έναν άνθρωπο που τους βοήθησε να σταθούν ψηλότερα; Θα θυμούνται τον θυμό μας ή την καλοσύνη μας; Την περιουσία μας ή την καρδιά μας; Αν αύριο δεν ήμασταν πια εδώ, τι θα έμενε από εμάς στις ψυχές εκείνων που μας γνώρισαν; Αυτή είναι ίσως η σημαντικότερη ερώτηση που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας.

Γιατί δεν επιλέγουμε πόσα χρόνια θα ζήσουμε.

Μπορούμε όμως, σε μεγάλο βαθμό, να επιλέξουμε πώς θα ζήσουμε τα χρόνια που μας δίνονται.

Και δεν χρειάζεται να είμαστε σπουδαίοι στα μάτια ολόκληρου του κόσμου.

Αρκεί να έχουμε υπάρξει σημαντικοί στη ζωή έστω και λίγων ανθρώπων.

Να έχουμε προσφέρει αγάπη εκεί όπου υπήρχε μοναξιά.

Ελπίδα εκεί όπου υπήρχε απογοήτευση.

Κατανόηση εκεί όπου υπήρχε πόνος.

Ας μην περιμένουμε τον θάνατο για να μας διδάξει την αξία της ζωής.

Ας μη χρειαστεί να χάσουμε κάποιον για να καταλάβουμε πόσο τον αγαπούσαμε.

Ας μη φτάσουμε στο τέλος με γεμάτες τσέπες και άδεια καρδιά.

Ας μη σπαταλήσουμε αυτή τη μικρή, μοναδική επίσκεψη πολεμώντας για πράγματα που μια μέρα θα ανήκουν σε άλλους.

Η γη υπήρχε πριν από εμάς και θα συνεχίσει να υπάρχει όταν εμείς θα έχουμε φύγει.

Τα σπίτια θα αλλάξουν ιδιοκτήτες.

Τα χρήματα θα αλλάξουν χέρια.

Τα αντικείμενα θα φθαρούν.

Αλλά η αγάπη που δώσαμε μπορεί να συνεχίσει να ζει μέσα στους ανθρώπους.

Στα παιδιά μας.

Στις αναμνήσεις τους.

Στον τρόπο που θα συμπεριφερθούν εκείνα με τη σειρά τους στους άλλους.

Αυτή είναι μια κληρονομιά που δεν μετριέται σε χρήματα.

Δεν καταγράφεται σε συμβόλαια.

Δεν διεκδικείται στα δικαστήρια.

Και κανείς δεν μπορεί να την αφαιρέσει από τις καρδιές εκείνων που την έλαβαν.

Δεν ξέρω αν υπάρχει μία και μοναδική απάντηση στο ερώτημα «ποιο είναι το νόημα της ζωής». Ξέρω όμως πως μια ζωή γεμάτη μίσος, απληστία, ζήλια και εγωισμό δύσκολα μπορεί να μας οδηγήσει στην πραγματική γαλήνη.

Και πιστεύω βαθιά πως, αν υπάρχει κάτι που αξίζει να προσπαθήσουμε να αφήσουμε πίσω μας, αυτό δεν είναι περισσότερη περιουσία.

Είναι περισσότερη ανθρωπιά.

Γιατί στο τέλος αυτής της μικρής επίσκεψης δεν θα μας ρωτήσει κανείς πόσα αποκτήσαμε.

Αλλά όσοι μείνουν πίσω θα γνωρίζουν πολύ καλά πόση αγάπη αφήσαμε.

Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το μεγαλύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης: Να περάσουμε από αυτόν τον κόσμο χωρίς να ξεχάσουμε να είμαστε άνθρωποι.

Να ζήσουμε με τρόπο που, όταν φύγουμε, να μην αφήσουμε απλώς πράγματα πίσω μας. Να αφήσουμε φως.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους