Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήμουν σήμερα το πρωί σε ένα καφέ και περίμενα να πάρω τον καφέ μου.

Εντάξει, και μια ζαμπονοτυρόπιτα, γιατί καλές οι υπαρξιακές αναζητήσεις, αλλά χρειάζεται και λίγη (!) τροφή το σώμα, όχι μόνο η ψυχή.

Και κάπου στο βάθος ακούγεται η Βίκυ Λέανδρος… «Αναμνήσεις μένουν οι ωραίες στιγμές, τα φιλιά, οι όρκοι κι οι χαρές…» Και σκεφτόμουν πως τελικά ο άνθρωπος είναι ένα παράξενο πλάσμα.

Περνά ένα μεγάλο μέρος της ζωής του κυνηγώντας το αύριο και το υπόλοιπο νοσταλγώντας το χθες.

Πόσα πράγματα ζήσαμε χωρίς να ξέρουμε πως ήταν η τελευταία φορά; Η τελευταία αγκαλιά με έναν άνθρωπο, το τελευταίο οικογενειακό τραπέζι με όλους παρόντες, το τελευταίο ανέμελο απόγευμα μιας παιδικής ηλικίας που τελείωνε χωρίς να μας προειδοποιήσει.

Και πόσο παράξενο είναι που η μνήμη δεν φυλάει μόνο ανθρώπους και γεγονότα.

Φυλάει και τους εαυτούς που υπήρξαμε κοντά τους.

Καμιά φορά δεν μας λείπει μόνο εκείνος που χάσαμε, μας λείπει κι εκείνος που ήμασταν όταν τον είχαμε.

Σκέφτομαι συχνά πως ένα από τα δυσκολότερα ψυχοθεραπευτικά μας ταξίδια είναι να αποδεχτούμε ότι δεν μπορούμε να επιστρέψουμε.

Όσο κι αν αγαπήσαμε, όσο κι αν μετανιώσαμε, όσο κι αν παρακαλέσαμε μέσα μας για πέντε λεπτά ακόμη.

Και ίσως η θεραπεία να μην είναι να πάψουμε να νοσταλγούμε, αλλά να μάθουμε να μην κατοικούμε αποκλειστικά σε όσα χάθηκαν.

Να κρατάμε τις αναμνήσεις χωρίς να γινόμαστε αιχμάλωτοί τους.

Γιατί υπάρχει και μια άλλη, εξίσου συγκλονιστική αλήθεια.

Κάποια μέρα θα μας λείπει και η σημερινή μας ζωή.

Ναι καλά διαβασες.

Οι άνθρωποι που έχουμε δίπλα μας, οι φωνές που ακούμε καθημερινά, οι μικρές στιγμές που θεωρούμε ασήμαντες.

Κι ίσως η μεγαλύτερη απώλεια να μην είναι εκείνη που θα έρθει κάποτε, αλλά η ζωή που αφήνουμε να περνά μπροστά μας επειδή πιστεύουμε πως θα έχουμε πάντα χρόνο.

Τελικά, δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που γίνονται αναμνήσεις.

Είμαστε κι εμείς οι ίδιοι, κάθε μέρα, λίγο περισσότερο.

Και το τραγικό δεν είναι πως κάποτε όλα θα γίνουν παρελθόν.

Είναι να συνειδητοποιήσουμε τότε πως, όσο ήταν παρόν, δεν ήμασταν πραγματικά εκεί.

Πήρα λοιπόν τον καφέ μου, τη ζαμπονοτυρόπιτά μου και μια μικρή υπαρξιακή κρίση για τον δρόμο. Καλημέρα μας… Ευάγγελος Ορφανιδης κλινικός ψυχολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους