Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες, στη Βρετανία, δημοσιεύθηκε ακόμη ένα πόρισμα της ανεξάρτητης έρευνας για τη διαχείριση της πανδημίας.

Η βαρόνη Heather Hallett, επικεφαλής της έρευνας, παρουσίασε διαπιστώσεις που δύσκολα μπορούν να αφήσουν κάποιον αδιάφορο.

Περισσότεροι από 43.000 θάνατοι σχετιζόμενοι με Covid-19 καταγράφηκαν σε οίκους ευγηρίας.

Ασθενείς μεταφέρθηκαν από νοσοκομεία χωρίς επαρκείς ελέγχους.

Εργαζόμενοι βρέθηκαν χωρίς τον απαραίτητο προστατευτικό εξοπλισμό.

Ηλικιωμένοι πέθαναν απομονωμένοι από τους ανθρώπους τους.

Και η ίδια η έρευνα κατέληξε ότι η κοινωνική φροντίδα αντιμετωπίστηκε ως δευτερεύουσα προτεραιότητα.

Το σημαντικό, όμως, δεν είναι μόνο τι διαπιστώθηκε.

Είναι ότι κάποιος το ερεύνησε. Δημόσια. Ανεξάρτητα.

Με μαρτυρίες, στοιχεία, συμπεράσματα και συστάσεις.

Ως γιατρός που έχει εργαστεί στην Ελλάδα και στη Βρετανία, δεν αισθάνομαι την ανάγκη να εξιδανικεύσω το βρετανικό σύστημα.

Γνωρίζω τις αδυναμίες του.

Άλλωστε, η ίδια η έκθεση αποδεικνύει πόσο σοβαρές υπήρξαν ορισμένες από αυτές.

Αλλά αναπόφευκτα αναρωτιέμαι: Στην Ελλάδα τι απολογισμό κάναμε; Η πανδημία δεν ήταν μόνο οι καθημερινές ανακοινώσεις κρουσμάτων, οι περιορισμοί και οι αριθμοί των διασωληνωμένων.

Ήταν οι άνθρωποι που περίμεναν ένα κρεβάτι εντατικής.

Ήταν οι ασθενείς των οποίων αναβλήθηκαν οι θεραπείες.

Ήταν οι οικογένειες που αποχαιρέτησαν τους δικούς τους ανθρώπους από ένα τηλέφωνο.

Ήταν και οι γιατροί και οι νοσηλευτές που εργάστηκαν εξαντλημένοι, φοβισμένοι, συχνά με ανεπαρκή υποστήριξη.

Η ελληνική μελέτη Λύτρα–Τσιόδρα ανέδειξε τη σχέση της νοσοκομειακής θνητότητας των διασωληνωμένων ασθενών με τον αυξημένο φόρτο, τη νοσηλεία εκτός ΜΕΘ και τις γεωγραφικές ανισότητες.

Άλλη επιστημονική μελέτη κατέγραψε μέτρια ή σοβαρή συναισθηματική εξάντληση στο 65% των 464 υγειονομικών που συμμετείχαν.

Αυτά δεν είναι πολιτικά συνθήματα.

Είναι επιστημονικά ευρήματα που αξίζουν σοβαρή θεσμική αξιολόγηση.

Προφανώς, στην Ελλάδα υπήρξαν σωστές αποφάσεις, ιδιαίτερα στην πρώτη φάση, υπήρξε τεράστια προσπάθεια των υγειονομικών και δόθηκαν οικονομικές ενισχύσεις.

Αλλά κανένα από αυτά δεν καταργεί την ανάγκη να εξετάσουμε όσα δεν λειτούργησαν.

Πού είναι η αντίστοιχη ανεξάρτητη δημόσια διερεύνηση των αποφάσεων; Ποιος αξιολόγησε συστηματικά τη διαχείριση των ΜΕΘ, την προστασία των ευάλωτων, τις ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις, την ψυχική επιβάρυνση των εργαζομένων και τις συνέπειες για τους ασθενείς που δεν είχαν Covid; Ποιος εξήγησε τι θα γίνει διαφορετικά στην επόμενη υγειονομική κρίση; Δεν ζητώ να μετατρέψουμε την πανδημία σε μια ακόμη κομματική αντιπαράθεση.

Ζητώ κάτι πολύ πιο ουσιαστικό.

Να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε τη λογοδοσία ως επίθεση και την επιστημονική κριτική ως απειλή.

Η λογοδοσία δεν σημαίνει αυτομάτως ενοχή.

Σημαίνει ότι οι αποφάσεις του κράτους οφείλουν να μπορούν να ελεγχθούν.

Γιατί το χειροκρότημα στους υγειονομικούς δεν υποκαθιστά τη θεσμική υποστήριξη.

Και η ευγνωμοσύνη προς όσους θυσιάστηκαν δεν μπορεί να υποκαταστήσει την αναζήτηση της αλήθειας.

Μια κοινωνία δεν τιμά τους νεκρούς της μόνο με τη μνήμη. Τους τιμά και με όσα αποφασίζει να μάθει από τον θάνατό τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους