Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Του Ολέγκ Γιασίνσκι: Πριν από 7 χρόνια, η ιστορία της Χιλής άλλαξε για πάντα.

Θυμάμαι, εκείνη τη μέρα ξεναγούσα τουρίστες στους λόφους του Βαλπαραΐσο και ξαφνικά με πήραν τηλέφωνο από το Σαντιάγο για να με ενημερώσουν, ότι στην πρωτεύουσα είχε αρχίσει κάτι πολύ σοβαρό.

Δεν ήταν ακόμα μια διαδήλωση.

Το κέντρο της πόλης δεν ελεγχόταν πια από τις αρχές, στους δρόμους υπήρχαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, αρκετοί σταθμοί του μετρό φλέγονταν, κάπου είχαν αρχίσει λεηλασίες και έπρεπε να επιστρέψω αμέσως, πριν κλείσουν όλοι οι δρόμοι.

Σήμερα είναι αδύνατο να πούμε με βεβαιότητα αν όλο αυτό ξεκίνησε αυθόρμητα ή αν πίσω του υπήρχε ήδη κάποιο σχέδιο και πολιτικός υπολογισμός.

Το σίγουρο είναι ότι στη Χιλή εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχαν κανένα αριστερό κόμμα, οργάνωση ή κίνημα ικανό να οργανώσει γεγονότα τέτοιας κλίμακας.

Τα κοινωνικά αιτήματα των διαδηλωτών ήταν απολύτως δίκαια και τα υποστήριζε πραγματικά η πλειονότητα του πληθυσμού.

Τις πρώτες ώρες η κυβέρνηση ήταν σε πλήρη σύγχυση και όλες οι βίαιες απόπειρες καταστολής απλώς έριχναν λάδι στη φωτιά των διαδηλώσεων, που μέσα σε λίγες μέρες εξαπλώθηκαν σε όλη τη χώρα.

Η βία της αστυνομίας ενίσχυε τη στήριξη προς τους διαδηλωτές.

Η απαγόρευση κυκλοφορίας έκανε τις διαδηλώσεις εικοσιτετράωρες.

Πολύ σύντομα άρχισαν να πυρπολούνται οι σταθμοί του μετρό του Σαντιάγο από αμάχους που είχαν φτάσει μαζί με την αστυνομία.

Όταν οι βάνδαλοι λεηλατούσαν σούπερ μάρκετ, η αστυνομία, που απωθούσε τους διαδηλωτές σε γειτονικούς δρόμους, επιδεικτικά δεν επενέβαινε στους βανδαλισμούς.

Οι συμμετέχοντες στις διαδηλώσεις, ανοργάνωτοι όπως ήταν, αδυνατούσαν να επιβάλουν την τάξη στους δρόμους.

Όσοι έχτιζαν οδοφράγματα κατά της αστυνομίας το έκαναν με πρόχειρα μέσα, ενώ οι ταραχοποιοί και τα περιθωριακά στοιχεία εκμεταλλεύονταν την κατάσταση γενικού χάους.

Μετά από μερικές εβδομάδες διαδηλώσεων, οι εγκληματίες στους δρόμους γίνονταν όλο και περισσότεροι.

Αφενός η αστυνομία είχε πάψει να τους καταδιώκει και αφετέρου κυκλοφορούσαν φήμες ότι συμμορίες του δρόμου είχαν ενεργοποιηθεί με την υποστήριξη των μυστικών υπηρεσιών με σκοπό τη δυσφήμιση του κινήματος.

Αποτέλεσμα της «κοινωνικής έκρηξης» στη Χιλή, που ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2019 και έληξε εξαιτίας της πανδημίας (λέγαμε τότε ότι ο μοναδικός σωτήρας της κυβέρνησης από την πτώση ήταν ο κορωνοϊός), ήταν να κερδίσει στις επόμενες προεδρικές εκλογές ένας από τους συμμετέχοντες στις διαδηλώσεις — ο νεαρός φοιτητής Γκαμπριέλ Μπόριτς.

Τα εκατομμύρια Χιλιανών που τον ψήφισαν νοσταλγούσαν τον Αλιέντε και ήθελαν αλλαγή. Ο Μπόριτς αποδείχθηκε ο Χιλιανός Ζελένσκι.

Ενίσχυσε την εξάρτηση της Χιλής από τις ΗΠΑ, χάλασε τις σχέσεις με όλες τις αριστερές δυνάμεις της ηπείρου, στήριξε την Ουκρανία κατά της Ρωσίας, δεν έκανε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και βοήθησε στην απότομη αύξηση της εγκληματικότητας.

Αποτέλεσμα της διακυβέρνησής του ήταν η βαθιά απογοήτευση και η πολιτική απάθεια μεγάλου μέρους του πληθυσμού.

Ως αποτέλεσμα, στις περσινές εκλογές πρόεδρος της χώρας έγινε ο θαυμαστής του Πινοσέτ και φιλοναζιστής Χοσέ Αντόνιο Καστ.

Η σημερινή κατάστασης της χώρας, είναι πολύ χειρότερη από αυτήν της Χιλής πριν από την «κοινωνική έκρηξη». Εννοείται, ότι τότε η κοινωνική διαμαρτυρία ήταν σαφώς δίκαιη και διακαιολογημένη.

Δεν σας θυμίζει τίποτα αυτό; Πέρασα εβδομάδες στους δρόμους με τον λαό, με αίσθημα ευτυχίας και περηφάνιας για τους Χιλιανούς.

Μας φαινόταν ότι ήμασταν έτοιμοι να νικήσουμε και να αρχίσουμε να αλλάζουμε την ιστορία της Χιλής και της Λατινικής Αμερικής… Παρασυρμένοι από τα συναισθήματα, δεν αντιληφθήκαμε ότι το κίνημά μας δεν είχε ούτε πραγματικό πολιτικό σχέδιο ούτε πραγματικούς ηγέτες.

Θυμάμαι πώς θύμωνα και πληγωνόμουν όταν κάποιοι συνέκριναν τη χιλιανή «κοινωνική έκρηξη» με το Μαϊντάν του Κιέβου.

Θεωρώ δίκαιο το αίτημα των πολιτών να αγωνίζονται για τη δικαιοσύνη και να αντιδρούν σε εγκληματικές κυβερνήσεις.

Όλα τα σημερινά μας δικαιώματα και κατακτήσεις — παντού — είναι αποτέλεσμα αυτού του αγώνα πολλών γενεών.

Τουλάχιστον, στα παλιά καλά χρόνια, όταν η εξουσία δεν είχε ακόμη μάθει να χρησιμοποιεί τις διαδηλώσεις ως δικό της εργαλείο.

Έχω τραύμα από δύο ψευδοεπαναστάσεις των δύο χωρών μου.

Διέκρινα έγκαιρα την ουσία του Μαϊντάν, αλλά 7 χρόνια πριν, παρασυρμένος από το συναίσθημα των δρόμων, δεν είδα την εξουδετέρωση και τη μετέπειτα αξιοποίηση της αντιπινοσετικής εξέγερσης της Χιλής από τον πινοσετισμό.

Ακόμη και στην αρχή, ανόητα, σχεδίαζα να συναντηθώ και να διαφωνήσω για κάτι με τον Μπόριτς. Όλα αυτά είναι πράγματα που δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι, κοιτάζοντας τις σημερινές διαδηλώσεις στην Ευρώπη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους