Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα φετινά γενέθλια είναι δύσκολα. Είναι τα πρώτα που δεν έχω τη μητέρα μου κοντά μου.

Τα γενέθλιά μου κάποιες φορές τα γιορτάζαμε στα καράβια όπου ταξιδεύαμε μαζί με τον πατέρα και τη μάνα μου, στη μέση του ωκεανού.

Κάποιες φορές στην Καλλιθέα όπου μεγάλωσα από τα επτά μου κι αργότερα στην Βούλα στο πατρικό μου, όπου μετακομίσαμε όταν έγινα 23. Τα γενέθλιά μου είχαν πάντα κάτι από γιορτή.

Ήταν παλιά ο πατέρας μου δίπλα μου με το δικό του διακριτικό αλλά ουσιαστικό τρόπο και μου έριχνε μια απαλή στο σβέρκο.

Και μέχρι και πέρυσι η μανούλα μου με τον δικό της εγκάρδιο τρόπο όσοι την ξέρατε να με πάρει αγκαλιά και να μου δώσει όλη την αγάπη που είχε μέσα της κι ακόμη περισσότερη.

Είναι μεγάλος ο πόνος κι ακόμη μεγαλύτερο όταν είσαι μοναχοπαίδι να μην έχεις τη μάνα σου να σε πάρει αγκαλιά και να σε φιλήσει και να περνάς κάτω από το πατρικό σου και να βλέπεις την καρέκλα στην βεράντα άδεια - από όπου αγνάντευε και ξεκουραζόταν αγκαλιά με το σκυλάκι της και απολάμβανε, γιατί η μάνα μου πάντα απολάμβανε.

Τα λίγα την έκαναν ευτυχισμένη.

Ευχαριστώ προκαταβολικά για τις ευχές σας και να με συμπαθάτε που δεν έχω όρεξη να απαντάω τηλέφωνα.

Ξέρω πόσο με αγαπάτε.

Κι όσοι έχετε τους γονείς σας κοντά σας ακόμη να ξέρετε ότι είστε πολύ τυχεροί κι αν είναι κάτι που θέλετε να τους πείτε ή να τους αγκαλιάσετε να το κάνετε κάθε μέρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους