Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ… ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙ! «Η γνώμη του κόσμου είναι σαν τον άνεμο: έρχεται και φεύγει.

Η σχέση με τον εαυτό σου είναι το σπίτι σου». Πόσο συχνά αφήνουμε τα λόγια των άλλων να επηρεάζουν την ψυχική μας γαλήνη! Πόσες φορές στενοχωρηθήκαμε επειδή κάποιος μας παρεξήγησε, μας αδίκησε ή μας κατηγόρησε χωρίς να γνωρίζει την αλήθεια! Υπάρχουν στιγμές που μία άδικη κουβέντα μπορεί να μας πληγώσει περισσότερο από μια μεγάλη δοκιμασία.

Ένας άνθρωπος που εμπιστευτήκαμε μπορεί να μας απογοητεύσει, μια συμπεριφορά να μας γεμίσει ερωτηματικά και μια συκοφαντία να μας στερήσει τη χαρά.

Και τότε αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε: «Γιατί μου φέρθηκαν έτσι; Τι έκανα λάθος; Γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν την καρδιά μου;» **Παιδί μου, μην αφήνεις τη γνώμη των ανθρώπων να γίνεται ο καθρέφτης μέσα από τον οποίο βλέπεις τον εαυτό σου.** Οι άνθρωποι πολλές φορές κρίνουν από όσα φαίνονται, χωρίς να γνωρίζουν όσα κρύβονται πίσω από ένα χαμόγελο, μια σιωπή ή μια συμπεριφορά.

Δεν γνωρίζουν όλοι τους αγώνες που δίνεις καθημερινά, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις, τις απογοητεύσεις που προσπαθείς να ξεπεράσεις και τις προσευχές που ανεβαίνουν κρυφά από την καρδιά σου προς τον Θεό.

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ολόκληρη την ιστορία ενός ανθρώπου βλέποντας μόνο μία στιγμή της ζωής του.

Γι' αυτό και η Αγία Γραφή μάς υπενθυμίζει: **«Ἄνθρωπος εἰς πρόσωπον ὄψεται, ὁ δὲ Θεὸς εἰς καρδίαν ὄψεται».** (Α΄ Βασιλειών 16,7) Ο άνθρωπος βλέπει την εξωτερική εμφάνιση, ενώ ο Θεός γνωρίζει το βάθος της καρδιάς.

Αυτή η αλήθεια είναι μεγάλη παρηγοριά για κάθε ψυχή που δοκιμάζεται από την αδικία και την παρεξήγηση.

Δεν χρειάζεται να αποδεικνύουμε συνεχώς την αξία μας ούτε να εξηγούμε τις προθέσεις μας σε ανθρώπους που δεν επιθυμούν πραγματικά να μας καταλάβουν.

Χρειάζεται όμως να έχουμε την ταπείνωση να εξετάζουμε τον εαυτό μας, να αναγνωρίζουμε τα σφάλματά μας και να δεχόμαστε την καλοπροαίρετη παρατήρηση.

Γιατί άλλο πράγμα είναι η συμβουλή που προσφέρεται με αγάπη και άλλο η κριτική που γεννιέται από κακία, ζήλια ή εμπάθεια. **Η αληθινή ταπείνωση δεν είναι να συμφωνούμε με κάθε άδικη κατηγορία.

Είναι να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, να αναγνωρίζουμε τις αδυναμίες μας και να αγωνιζόμαστε με ειλικρίνεια να γινόμαστε καλύτεροι.** Η σχέση με τον εαυτό μας μοιάζει πραγματικά με ένα σπίτι.

Ένα σπίτι που χρειάζεται φροντίδα, καθαριότητα, ησυχία και φως.

Όπως δεν θα επιτρέπαμε σε έναν ξένο να μπει στο σπίτι μας και να καταστρέψει ό,τι αγαπάμε, έτσι δεν πρέπει να επιτρέπουμε σε κάθε πικρό λόγο να γίνεται μόνιμο βάρος μέσα στην καρδιά μας.

Ας μη μετατρέπουμε την ψυχή μας σε αποθήκη παραπόνων, θυμού και απογοητεύσεων.

Ας τη γεμίζουμε με προσευχή, συγχώρηση, ευγνωμοσύνη και εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν θα πληγωνόμαστε.

Είμαστε άνθρωποι, έχουμε αισθήματα, ανάγκη από αγάπη και επιθυμία να μας καταλαβαίνουν.

Ακόμη και οι πιο δυνατοί άνθρωποι έχουν στιγμές αδυναμίας.

Ακόμη και εκείνοι που παρηγορούν τους άλλους χρειάζονται κάποιες φορές έναν καλό λόγο, μια αγκαλιά και λίγη κατανόηση. **Δεν είναι αδυναμία να πονάς.

Αδυναμία είναι να αφήνεις τον πόνο να μετατρέπεται σε μίσος.** Ο Χριστός δεν μας καλεί να γίνουμε αναίσθητοι, αλλά να αποκτήσουμε καρδιά γεμάτη αγάπη και διάκριση.

Μας διδάσκει να συγχωρούμε, χωρίς να δικαιολογούμε το κακό.

Να αγαπούμε, χωρίς να καταργούμε την αξιοπρέπειά μας.

Να είμαστε ταπεινοί, χωρίς να φοβόμαστε την αλήθεια.

Μερικές φορές, η μεγαλύτερη πράξη αγάπης προς τον εαυτό μας και προς τους άλλους είναι να θέσουμε με ηρεμία τα απαραίτητα όρια.

Να απομακρυνθούμε από μια διαρκώς προσβλητική συμπεριφορά, χωρίς να κρατήσουμε μίσος.

Να επιλέξουμε τη σιωπή όταν ο διάλογος γίνεται άκαρπος, χωρίς να περιφρονήσουμε τον άλλον.

Η συγχώρηση είναι απελευθέρωση της καρδιάς από την εκδικητικότητα.

Δεν σημαίνει ότι ξεχνάμε την αλήθεια ή ότι επιτρέπουμε να επαναλαμβάνεται η αδικία.

Υπάρχει όμως και ένας άλλος κίνδυνος που χρειάζεται προσοχή: η υπερβολική ανάγκη να μας αγαπούν και να μας αποδέχονται όλοι.

Όταν η ευτυχία μας εξαρτάται αποκλειστικά από την επιδοκιμασία των ανθρώπων, τότε η ψυχή μας γίνεται ευάλωτη σε κάθε αλλαγή της συμπεριφοράς τους.

Ένας έπαινος μπορεί να μας γεμίσει υπερηφάνεια και μια παρατήρηση να μας οδηγήσει στην απογοήτευση. **Ο άνθρωπος που γνωρίζει την αξία του ενώπιον του Θεού δεν έχει ανάγκη ούτε να υψώνεται από τους επαίνους ούτε να συντρίβεται από τις κατηγορίες.** Αγωνίζεται να ζει με καθαρή συνείδηση, με συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις του και με σεβασμό προς κάθε συνάνθρωπο.

Κι όταν κάνει λάθος, δεν αναζητά δικαιολογίες.

Έχει το θάρρος να πει «συγγνώμη», να διορθώσει ό,τι μπορεί και να συνεχίσει τον αγώνα του.

Γιατί η ειρήνη της ψυχής δεν γεννιέται από την πεποίθηση ότι είμαστε τέλειοι, αλλά από την ειλικρινή προσπάθεια να ζούμε κοντά στον Χριστό.

Αδελφοί μου, Στη ζωή θα συναντήσουμε ανθρώπους που θα μας στηρίξουν και άλλους που θα μας απογοητεύσουν.

Θα γνωρίσουμε την ευγνωμοσύνη, αλλά και την αχαριστία.

Θα νιώσουμε την αγάπη, αλλά και την απόρριψη.

Όλες αυτές οι εμπειρίες μπορούν να γίνουν αφορμές πνευματικής ωριμότητας, εφόσον δεν επιτρέψουμε να σκληρύνει η καρδιά μας.

Ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε την καλοσύνη μας ακόμη κι όταν συναντούμε σκληρότητα.

Ας μην απαντούμε στη συκοφαντία με συκοφαντία, στην προσβολή με προσβολή και στην αδικία με εκδίκηση.

Η απάντησή μας ας έχει αξιοπρέπεια, αλήθεια και χριστιανική αγάπη.

Και στις δύσκολες στιγμές ας στρεφόμαστε στην προσευχή: **«Κύριε Ιησού Χριστέ, δώσε μου τη δύναμη να αντιμετωπίζω την αδικία χωρίς να χάνω την αγάπη μου.

Χάρισέ μου διάκριση για να αναγνωρίζω τα λάθη μου, ταπείνωση για να τα διορθώνω και ειρήνη για να μη βασανίζομαι από όσα δεν μπορώ να αλλάξω.

Φώτισε την καρδιά μου, ώστε να μη γίνομαι κι εγώ αιτία πόνου για τους συνανθρώπους μου».** Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας αν αφιερώναμε λιγότερο χρόνο στο τι σκέφτονται οι άλλοι για εμάς και περισσότερο στο πώς στεκόμαστε εμείς απέναντι στον Θεό και στους ανθρώπους! Αν αντί να αναζητούμε διαρκώς την αναγνώριση, προσπαθούσαμε να προσφέρουμε λίγη περισσότερη αγάπη.

Αν αντί να ανακυκλώνουμε μέσα μας τις προσβολές που δεχθήκαμε, μαθαίναμε να αφήνουμε πίσω όσα μας κρατούν αιχμαλώτους του παρελθόντος. Ο Απόστολος Παύλος μάς διδάσκει: **«Εἰ δυνατόν, τὸ ἐξ ὑμῶν μετὰ πάντων ἀνθρώπων εἰρηνεύοντες».** (Ρωμ. 12,18) Δηλαδή, όσο εξαρτάται από εμάς, να επιδιώκουμε την ειρήνη με όλους τους ανθρώπους.

Προσέξτε όμως τη σοφία αυτών των λόγων: «Όσο εξαρτάται από εμάς». Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις σκέψεις, τις επιλογές και τη συμπεριφορά των άλλων.

Μπορούμε όμως να φροντίσουμε τη δική μας στάση, να αποφεύγουμε την αδικία και να μη γινόμαστε αιτία διχασμού. **Παιδί μου, μην ξοδεύεις ολόκληρη τη ζωή σου προσπαθώντας να κερδίσεις την αποδοχή του κόσμου και ξεχνώντας να καλλιεργήσεις την ψυχή σου.** Φρόντισε να έχεις ανθρώπους δίπλα σου που σε αγαπούν αληθινά, που χαίρονται με τη χαρά σου, που σε διορθώνουν με σεβασμό και που παραμένουν κοντά σου όταν περνάς δύσκολες στιγμές.

Να εκτιμάς αυτούς τους ανθρώπους, γιατί είναι ευλογία του Θεού.

Και όταν έρθουν οι ώρες της μοναξιάς, να θυμάσαι ότι η αξία σου δεν μετριέται από τον αριθμό εκείνων που σε επαινούν, αλλά από το γεγονός ότι είσαι μοναδικό και αγαπημένο δημιούργημα του Θεού.

Η αγάπη Του δεν εξαρτάται από την ανθρώπινη αναγνώριση.

Είναι πρόσκληση να ανακαλύψουμε το αληθινό νόημα της ζωής μας και να πορευθούμε στον δρόμο της μετάνοιας, της ελευθερίας και της αγάπης. **Άφησε, λοιπόν, τον άνεμο της ανθρώπινης γνώμης να φυσά.** Μην του επιτρέπεις να ξεριζώνει την πίστη σου, να σβήνει την ελπίδα σου και να σου στερεί την επιθυμία να προσφέρεις.

Η ζωή είναι πολύτιμη για να τη σπαταλούμε προσπαθώντας να αποδείξουμε σε όλους ότι αξίζουμε.

Ας ζούμε με αλήθεια, ας αγαπούμε χωρίς υποκρισία, ας συγχωρούμε χωρίς εκδικητικότητα και ας εργαζόμαστε καθημερινά για την ειρήνη της καρδιάς μας. **Γιατί στο τέλος της ημέρας, το σημαντικό δεν είναι πόσοι άνθρωποι μίλησαν καλά για εμάς, αλλά αν εμείς σταθήκαμε με αγάπη, δικαιοσύνη και καθαρή συνείδηση απέναντι στον Θεό και στον συνάνθρωπο.** Και ας κρατήσουμε αυτή τη σκέψη: **Ο κόσμος μπορεί να αλλάζει γνώμη για σένα.

Εσύ όμως μην αλλάζεις την καρδιά σου για να χωρέσεις στις προσδοκίες του κόσμου.

Άλλαζέ την μόνο προς το καλύτερο, με τη χάρη του Θεού.** Γιατί η βαθύτερη γαλήνη δεν βρίσκεται στην επιδοκιμασία των ανθρώπων, αλλά σε μια ψυχή που έχει μάθει να ζει με πίστη, αυτογνωσία, συγχώρηση και αγάπη. *Με πατρική αγάπη και ευχές,* Πρωτοπρεσβύτερος π. Δημήτριος Αργύρης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους