Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κατά τη δεκαετή αναζήτησή μας σε αρχεία συλλόγων και ομοσπονδιών, στο πλαίσιο της έρευνας και συγγραφής του «Και Χιλιάδες Τίτλοι», συναντήσαμε αρκετά εμπόδια και άβατα.

Κάπου το 2013, προσπαθούσαμε να βρούμε τρόπο να εισέλθουμε στο αρχείο του Πανελληνίου Γυμναστικού Συλλόγου· δεν ήταν τόσο εύκολο, αφού οι άνθρωποι του ΠΓΣ είναι παραδοσιακά αντιπαναθηναϊκοί (ίσως λόγω της προαιώνιας διαμάχης των δύο σωματείων για τα σκήπτρα στον στίβο). Η παρέμβασή του ήταν καθοριστική.

Συνέταξε μακροσκελή επιστολή προς τον πρόεδρο των «Ολυμπιονικών», συστήνοντάς μας με πολύ κολακευτικές λέξεις και ζητώντας να μας επιτραπεί η είσοδος εκεί.

Τα καταφέραμε χάρη σε εκείνη την επιστολή, η οποία έκαμψε κάθε κυψελιώτικη αντίσταση.

Και δεν ήταν η μοναδική φορά που μας βοήθησε στο έργο μας... Υπήρξε σπουδαίος δημοσιογράφος στην Αθλητική Ηχώ, καλύπτοντας το ρεπορτάζ του Παναθηναϊκού –και– την περίοδο του Γουέμπλεϊ.

Ήταν πολυπρωταθλητής Ελλάδας του Τριφυλλιού στη σκοποβολή, με συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ρώμης, το 1960.

Αργότερα, ως αρχηγός του τμήματος πια, το οδήγησε στην κατάκτηση δεκάδων πανελλήνιων τίτλων, σε εποχές που η σκοπευτική ομάδα της Ελληνικής Αστυνομίας φάνταζε ανίκητη.

Πρωτοστάτησε επίσης στη δημιουργία των τμημάτων της τοξοβολίας και του μοντέρνου πεντάθλου.

Πολυγραφότατος, συνέγραψε πλήθος βιβλίων.

Οι γνώσεις του για όλα τα αθλήματα ήταν ασύνορες.

Λάτρεψε επίσης τον μηχανοκίνητο αθλητισμό.

Χάρισε και δύο γιους, τον Διονύση και τον Αλέξη, στον Παναθηναϊκό.

Αμφότεροι αναδείχθηκαν πρωταθλητές με τα πράσινα και λευκά χρώματα.

Πολυεπίπεδη προσωπικότητα, σεβάσμιος και με πολυσχιδή δράση και σε επίπεδο παλαιμάχων.

Ανήκε στη λεγόμενη κατηγορία των «φιλαθλητών». Θυμάμαι ότι υπήρξε ένα φεγγάρι που είχαμε ψυχρανθεί μεταξύ μας.

Αιτία ήταν μια σκληρή κριτική που είχε κάνει στην Belle Époque, για μια συγγραφική μας απόπειρα.

Μας πίκρανε αρκετά, μα το κατάλαβε και εκείνος και ίσως το μετάνιωσε αργότερα.

Όταν λίγο καιρό μετά, παρά την όποια πικρία μας, τον προσκαλέσαμε τιμητικά σε εκδήλωσή μας, ζητώντας του μάλιστα να βραβεύσει κάποια παναθηναϊκή προσωπικότητα που είχαμε στο πάνελ, εξεπλάγη, αλλά δεν αρνήθηκε.

Τον θυμάμαι να συγκινείται έντονα· συγκινηθήκαμε και εμείς.

Και εκεί επήλθε οριστικά το γεφύρωμα του χάσματος.

Άλλωστε, μας ένωνε η αγάπη μας για τον Παναθηναϊκό.

Και επίσης, δεν ξεχάσαμε ποτέ τις πόρτες που άνοιξαν στο διάβα μας χάρη σε αυτόν. Ο Γιώργος Λιβέρης «έφυγε» σήμερα σε ηλικία 94 ετών, πλήρης ημερών, δίχως να ταλαιπωρηθεί.

Διαυγής στο πνεύμα μέχρι την ακροτελεύτια στιγμή, όπως με ενημέρωσε ο Διονύσης, ο γιος του.

Τολμώ να πω ότι, εκτός από τυχερός, ήταν και ένας ικανότατος άνθρωπος με οτιδήποτε καταπιάστηκε.

Τυχερός όμως ήταν και ο Παναθηναϊκός, στον οποίον ο αποβιώσας πρόσφερε πολύτιμες και πολυετείς υπηρεσίες.

Αυτό που δεν πρόλαβε να μάθει είναι ότι μία από τις επόμενες βραβεύσεις της Belle Époque θα ήταν η δική του.

Έστω και αργά, του την απονέμουμε με τη μορφή αυτής της ανάρτησης. Μαζί με ένα «ευχαριστώ» και ένα «θερμά συλλυπητήρια» στους οικείους του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους