Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΛΑΙΟΚΟΜΙΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΙ…. Παραγωγοί και ελαιοτριβείς σε οικονομικό στραγγαλισμό.

Κυβέρνηση, βουλευτές και συνδικαλιστική εκπροσώπηση σε παρατεταμένες διακοπές.

Η φετινή ελαιοκομική χρονιά δεν είναι απλώς δύσκολη.

Είναι ακόμη μία χρονιά κατά την οποία ο Έλληνας παραγωγός και ο ελαιοτριβέας καλούνται να αποδείξουν πόσο αντέχουν πριν καταρρεύσουν οικονομικά.

Χαμηλές τιμές ελαιολάδου, πανάκριβα μεροκάματα συγκομιδής, ενέργεια στα ύψη, μεταφορικά, λειτουργικά έξοδα και μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει την ελληνική παραγωγή σαν ανεπιθύμητο συγγενή.

Το κράτος θέλει το ελαιόλαδο για τις εξαγωγές, την ελιά για τις φωτογραφίες και τον παραγωγό μόνο για να εισπράττει φόρους.

Στα ελαιοτριβεία η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο.

Το ηλεκτρικό ρεύμα αποτελεί πλέον δυσβάσταχτο κόστος, που σε ορισμένες περιπτώσεις απειλεί να ξεπεράσει ακόμη και το συνολικό δικαίωμα λειτουργίας τους.

Δηλαδή να δουλεύουμε, να πληρώνουμε προσωπικό, συντηρήσεις, ασφαλιστικές εισφορές, μεταφορικά και στο τέλος να βάζουμε χρήματα από την τσέπη μας για να πληρώνεται ο ενεργειακός παραλογισμός; Και θα βρεθεί ο γνωστός φωστήρας να πει,Αυξήστε το δικαίωμα του ελαιοτριβείου, Από ποιον, κύριοι; Από τον παραγωγό που μετράει τα ευρώ για να πληρώσει τους εργάτες; Παραγωγός και ελαιοτριβέας είναι το ίδιο σώμα.

Δεν θα σωθεί ο ένας πίνοντας το αίμα του άλλου.

Και έχουμε και το λιοκόκκι.

Αυτό που κάποτε στα χωριά μας αποτελούσε χρήσιμο υλικό, ακόμη και για την παραδοσιακή διατροφή των ζώων, σήμερα αντιμετωπίζεται ως πρόβλημα διαχείρισης.

Ο ελαιοτριβέας με το διφασικό σύστημα καλείται να πληρώνει ακόμη και τα φορτηγά για να παραδώσει τον ελαιοπυρήνα στα πυρηνελαιουργεία.

Αντί το κράτος να οργανώσει την ασφαλή αξιοποίησή του, κατάφερε να μετατρέψει ένα υποπροϊόν της ελιάς σε ακόμη έναν λογαριασμό.

Την ίδια στιγμή, σε περιοχές όπως η δική μας, η λειτουργία τριφασικών συστημάτων συναντά περιορισμούς στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος και του τουρισμού.

Αλήθεια, οι τεράστιες εκτάσεις γκαζόν, τα λιπάσματα, τα φυτοπροστατευτικά και η κατανάλωση νερού των μεγάλων τουριστικών εγκαταστάσεων δεν έχουν περιβαλλοντικό αποτύπωμα; Ή μήπως η ρύπανση αποκτά διαφορετική αντιμετώπιση ανάλογα με το μέγεθος του επιχειρηματία; Δεν ζητούμε να ρυπαίνουμε.

Ζητούμε να μπορούμε να λειτουργούμε με σύγχρονους περιβαλλοντικούς όρους και ίση μεταχείριση.

Γιατί η προστασία του περιβάλλοντος δεν μπορεί να γίνεται επιλεκτικά, με τον μικρό παραγωγό μονίμως στο εδώλιο και τα μεγάλα συμφέροντα στο απυρόβλητο.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχει και το μεγάλο ζήτημα των εισαγωγών ελαιολάδου από την Τυνησία.

Ακούμε για 50.000 τόνους, ενώ στη δημόσια συζήτηση εμφανίζονται πολύ μεγαλύτερες ποσότητες τυνησιακών εξαγωγών, που φτάνουν τους 190.000 τόνους.

Ακούμε για τιμές γύρω στα 3,20 ευρώ το κιλό και ευνοϊκούς εμπορικούς όρους.

Απαιτούμε να μάθουμε τις πραγματικές ποσότητες, ποιες εισήχθησαν χωρίς δασμούς, τις τιμές και τους τελικούς αποδέκτες.

Ποιον τελικά υπηρετεί αυτή η εμπορική πολιτική; Τον Ευρωπαίο παραγωγό ή τη μεγάλη βιομηχανία παραγωγής του ευρωπαϊκού Βορρά, που αναζητά φθηνή πρώτη ύλη; Δεν έχουμε τίποτα με τον Τυνήσιο αγρότη.

Με την υποκρισία των δικών μας κυβερνώντων έχουμε. ΚΑΙ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΜΑΣ; Πού βρίσκονται οι κυβερνητικοί βουλευτές της Μεσσηνίας και των υπόλοιπων ελαιοκομικών περιοχών; Έχουν μπει ποτέ σε ελαιοτριβείο να δουν τους λογαριασμούς του ρεύματος; Έχουν υπολογίσει τι απομένει στον παραγωγό μετά τη συγκομιδή; Ή περιμένουν την επόμενη γιορτή ελαιολάδου για να φορέσουν το καλό τους χαμόγελο, να βγάλουν φωτογραφίες και να μας μιλήσουν για τον χρυσό της μεσσηνιακής γης; Κύριοι, ο τόπος δεν χρειάζεται άλλα φωτομοντέλα της αγροτικής ανάπτυξης.

Χρειάζεται πολιτικούς που να διεκδικούν και να συγκρούονται.

Το ελαιόλαδο δεν παράγεται με δελτία Τύπου, ούτε οι λογαριασμοί πληρώνονται με χειραψίες και φωτογραφίες. Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΑΙΟΤΡΙΒΕΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ; ΑΚΟΜΗ ΔΙΑΚΟΠΕΣ; Και επειδή οι ευθύνες δεν σταματούν στην κυβέρνηση, ας κοιτάξουμε και τα δικά μας.

Πού βρίσκεται το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Ελαιοτριβέων; Ποιες δυναμικές παρεμβάσεις έχει κάνει για το ρεύμα, τον ελαιοπυρήνα, τα μεταφορικά και τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων; Η συγκομιδή ξεκινά.

Μήπως περιμένουμε να τελειώσει για να θυμηθούμε ότι υπάρχει πρόβλημα; Οι καρέκλες των συλλόγων δεν είναι θέσεις τιμητικής αποστρατείας.

Όποιος αναλαμβάνει να εκπροσωπήσει έναν κλάδο οφείλει να βγαίνει μπροστά όταν αυτός δοκιμάζεται.

Διαφορετικά, ας παραδώσει την καρέκλα σε κάποιον που έχει διάθεση να αγωνιστεί. ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! Απαιτούμε άμεσα φθηνότερη ενέργεια για τα ελαιοτριβεία, ουσιαστική μείωση του κόστους παραγωγής, λύση για τη διαχείριση του ελαιοπυρήνα, ίση περιβαλλοντική μεταχείριση και πλήρη διαφάνεια στις εισαγωγές ελαιολάδου.

Δεν ζητούμε χάρη.

Δεν ζητούμε ελεημοσύνη.

Ζητούμε να μπορούμε να εργαζόμαστε χωρίς να μας οδηγούν στην οικονομική εξόντωση.

Η ελληνική ελαιοκομία δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο των τουριστικών φυλλαδίων.

Είναι οικογένειες, εργαζόμενοι, επιχειρήσεις και ολόκληρα χωριά που ζουν από αυτήν.

Και κάτι τελευταίο προς την κυβέρνηση και τους πρόθυμους χειροκροτητές της.

Μην περιμένετε να κλείσουν τα ελαιοτριβεία και να εγκαταλειφθούν οι ελαιώνες για να ανακαλύψετε ξαφνικά την αξία της ελληνικής παραγωγής.

Η ελιά άντεξε πολέμους, κατοχές, πείνα και καταστροφές.

Φοβάμαι όμως ότι δυσκολεύεται να αντέξει τους σημερινούς σωτήρες της… Και όταν ο τελευταίος παραγωγός εγκαταλείψει το χωράφι του, μπορείτε να διοργανώσετε ακόμη ένα συνέδριο για την ανάπτυξη της ελαιοκομίας.

Με μπουφέ, φωτογραφίες, υπουργούς και κορδέλες. Το ελαιόλαδο, φυσικά, θα είναι εισαγωγής! Ηλίας Α. Κανάκης Ελαιοπαραγωγός – Ελαιοτριβέας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους