Από τη Γαλλία μέχρι την υπόλοιπη Ευρώπη, η δυσαρέσκεια των νέων δεν μπορεί να ερμηνευθεί αποκομμένη από την πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά. Ας δούμε, λοιπόν, τι αντιμετωπίζει ένας νέος όταν...
Από τη Γαλλία μέχρι την υπόλοιπη Ευρώπη, η δυσαρέσκεια των νέων δεν μπορεί να ερμηνευθεί αποκομμένη από την πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά.
Ας δούμε, λοιπόν, τι αντιμετωπίζει ένας νέος όταν βγαίνει στην αγορά εργασίας.
Οι πρώτοι μισθοί συχνά δεν επαρκούν ούτε για την κάλυψη των βασικών αναγκών.
Τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί, η αγορά κατοικίας μοιάζει απρόσιτη για μεγάλα τμήματα της νέας γενιάς, ενώ το κόστος της ενέργειας, των λογαριασμών και της καθημερινής διαβίωσης απορροφά ένα δυσανάλογα μεγάλο μέρος του εισοδήματός της.
Το αποτέλεσμα είναι μια ολόκληρη γενιά που, ακόμη και όταν εργάζεται, δυσκολεύεται να αυτονομηθεί, να δημιουργήσει οικογένεια, να αποταμιεύσει ή απλώς να σχεδιάσει το μέλλον της.
Η εργασία, που παραδοσιακά αποτελούσε το βασικό μέσο κοινωνικής ανέλιξης, δεν εγγυάται πλέον ούτε οικονομική ασφάλεια ούτε μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή.
Την ίδια στιγμή, το κοινωνικό κράτος σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες βρίσκεται υπό έντονη πίεση.
Οι δημοσιονομικοί περιορισμοί, η αύξηση των κοινωνικών αναγκών, οι δημογραφικές μεταβολές και οι επιλογές οικονομικής πολιτικής περιορίζουν τις δυνατότητες ουσιαστικής στήριξης όσων έχουν μεγαλύτερη ανάγκη.
Και οι νέοι είναι από εκείνους που αισθάνονται όλο και περισσότερο το βάρος αυτής της κατάστασης.
Δεν μπορούμε, βέβαια, να αποδώσουμε όλα τα προβλήματα της Ευρώπης σε έναν μόνο παράγοντα.
Δεν μπορούμε, όμως, και να αγνοήσουμε τις συνέπειες ενός οικονομικού μοντέλου που, σε αρκετές περιπτώσεις, έδωσε προτεραιότητα στη δημοσιονομική πειθαρχία και στην ανταγωνιστικότητα, χωρίς να εξασφαλίσει αντίστοιχη κοινωνική προστασία.
Το κοινό νόμισμα, επίσης, δεν αποτελεί μια ουδέτερη επιλογή χωρίς κόστος.
Για οικονομίες με διαφορετικά επίπεδα παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας, η συμμετοχή σε μια νομισματική ένωση χωρίς τη δυνατότητα αυτόνομης νομισματικής πολιτικής δημιουργεί σοβαρούς περιορισμούς στην αντιμετώπιση κρίσεων.
Το ερώτημα δεν είναι αν το ευρώ ευθύνεται για κάθε ευρωπαϊκό πρόβλημα, αλλά αν η ευρωπαϊκή οικονομική αρχιτεκτονική διαθέτει τα κατάλληλα εργαλεία ώστε να προστατεύει ισότιμα τις κοινωνίες και να επιτρέπει στις οικονομίες των κρατών-μελών να συγκλίνουν πραγματικά.
Και ενώ η Ευρώπη παλεύει με αυτές τις αντιφάσεις, σημαντικές οικονομίες της Ασίας επενδύουν στην τεχνολογία, στη βιομηχανία, στις υποδομές και στην παραγωγική τους αναβάθμιση.
Ο ανταγωνισμός δεν περιορίζεται πλέον στο κόστος εργασίας.
Επεκτείνεται στην καινοτομία, στην παραγωγικότητα, στην ταχύτητα προσαρμογής και στην ικανότητα κάθε οικονομίας να δημιουργεί νέες ευκαιρίες. Η Ευρώπη δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτή την πρόκληση ζητώντας διαρκώς περισσότερες θυσίες από τους εργαζομένους της, ιδίως από εκείνους που μόλις ξεκινούν τη ζωή τους.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους