Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συγγνώμη που είμαι αυστηρός, αλλά, πράγματι, αυτή η γνωμορύπανση και αδαημοσύνη δεν υποφέρονται.

Σταματήστε να με σπαμάρετε με απόψεις-ρύπους, ότι δηλαδή το τουρκολιβυκό μνημόνιο δεν έχει καμία νομική ισχύ και άρα είναι άκυρο null and void.

Αλλού βαράν τα όργανα κι αλλού χορεύει η νύφη! Είναι άλλο πράγμα η νομική ισχύς και άλλο πράγμα η πολιτική ισχύς.

Είναι άλλο πράγμα να κερδίζεις νομικά και είναι άλλο πράγμα να διαμορφώνεις έναν ευνοϊκό συσχετισμό ισχύος.

Η αποτελεσματική εξωτερική πολιτική χρειάζεται και τα δύο.

Η νομική εγκυρότητα μιας πράξης και η πολιτική αποτελεσματικότητά της είναι δύο διαφορετικά πράγματα.

Όσοι δε μπορείτε να τα ξεδιαλύνετε, μη με σπαμάρετε με εξυπνάδες.

Ούτε και Διεθνές Δίκαιο ξέρετε, μη μου κάνετε πως ξέρετε.

ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ: - Ένα κράτος μπορεί να έχει το ισχυρότερο νομικό επιχείρημα αλλά περιορισμένη δυνατότητα να το επιβάλει.

Ακόμη και αν έχω το δίκαιο με το μέρος μου, δημιουργείται μία κατάσταση που αναγκάζομαι να αντιμετωπίσω.

Αυτό απαιτεί διπλωματικό κεφάλαιο και πολιτικούς πόρους που θα μπορούσα να τους διαθέσω αλλού. Η Τουρκία δεν εφαρμόζει δίκαιο, εφαρμόζει πολιτική. Η Τουρκία σου λέει, εσύ έχεις το δίκαιο με το μέρος σου, αλλά θα παίξεις με τους δικούς μου όρους, που μεταφέρουν το βάρος της διαχείρισης από μία συζήτηση δικαίου σε μία συζήτηση ικανότητας υπεράσπισής του. - Δημιουργεί τετελεσμένο.

Ας μην πάμε μακριά κι ας πάρουμε την Κύπρο.

Από πρόβλημα παράνομης εισβολής και παράνομης κατοχής, έγινε πρόβλημα δύο κοινοτήτων! Ποιος μιλάει για παράνομη εισβολή και κατοχή σήμερα; Όλοι μιλάνε για ΔΔΟ.

Πριν το τουρκολιβυκό μνημόνιο η Ελλάδα είχε ένα ξεκάθαρο και ακλόνητο νομικό επιχείρημα.

Σήμερα, μετά την κύρωσή του (έστω και παράνομη) η Ελλάδα δεν υποχρεούται μόνο να υπερασπίζεται ένα νομικό της επιχείρημα, αλλά να αντιμετωπίσει και τις συνέπειες της άρνησής του.

Για παράδειγμα, εξορύξεις, έρευνες υποθαλάσσιου χώρου, καλωδιώσεις, ναυτικές ασκήσεις, θαλάσσια πάρκα, αλληλοεπικαλύψεις θαλάσσιων χώρων, σύγχυση κ.ο.κ. - Αυξάνεται το κόστος της ελληνικής αντίδρασης στα παραπάνω.

Εντάσεις, κρίσεις, συγκεχυμένος ενεργειακός σχεδιασμός, διαπραγματεύσεις, διπλωματική φθορά.

Το δίκαιο δεν αλλάζει.

Το δίκαιο παραμένει δίκαιο.

Αυτό που αλλάζει όμως είναι το κόστος της υπεράσπισής του.

Αυτό υπερπολλαπλασιάζεται! - Αλλάζει ριζικά και εκ βαθέων ο τρόπος αντίδρασης τρίτων, όπως εξορυκτικών εταιρειών.

Κάποτε, πριν πολλά χρόνια, όταν ήμουν στην κινηματική δράση και -τέλος πάντων- προσπαθούσαμε να καταστρώσουμε σχέδια και προγράμματα ή μία εναλλακτική πολιτική πρόταση (ως επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας που είχε συστήσει ο Μίκης), είχα έρθει σε επαφή με πολλούς οργανισμούς, εταιρείες κτλ., διότι ακολουθούσα τη στρατηγική των συνεντεύξεων.

Συγκεκριμένα για το θέμα της ΑΟΖ, είχα μιλήσει και με τη Shell, διότι ήθελα να δω πώς σκέφτονται.

Η απάντησή τους ήταν ορθή κοφτή: "Δεν πάμε σε αμφισβητούμενη περιοχή". Εφόσον μία περιοχή διεκδικείται από δύο μέρη δεν ανακατευόμαστε.

Λογικό, δε θα αναλάμβαναν ποτέ το ρίσκο ακύρωσης επενδύσεων δισεκατομμυρίων.

Εφόσον τώρα, το τουρκολιβυκό μνημόνιο κυρώθηκε από τη Βουλή των κατσαπλιάδων, τότε αυτό σημαίνει "κράτει" για κάθε εταιρεία εξορύξεων.

Δε θα επενδύσουν σε μία περιοχή που μπορεί να δημιουργήσει κρίση και κίνδυνο της επένδυσης.

Το ερώτημα δηλαδή, δεν είναι, αν η Τουρκία καταφέρει τελικά, να εφαρμόσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο στην πράξη.

Το θέμα είναι ότι ακυρώνει το δικό μας δικαίωμα να οριοθετήσουμε ΑΟΖ (και) με Λιβύη.

Έχει καταστήσει δηλαδή τον ελληνικό θαλάσσιο χώρο από δικαίωμα της Ελλάδας σε αμφισβητούμενη περιοχή.

Έχει μεταστρέψει το status από κυριαρχία σε διαφιλονικούμενο χώρο.

Σε διαφιλονικούμενη περιοχή, αμφιβόλου κυριότητας, χωρίς οριοθετημένη ΑΟΖ, εκορύξεις δε γίνονται.

Ακόμη διερωτώνται στην Ελλάδα οι στόκοι, αν η Τουρκία καταφέρει να το εφαρμόσει στην πράξη.

Κατάφερε να αδρανοποιήσει δικό μας δικαίωμα, ηλίθιοι! ΑΟΖ με τη Λιβύη δεν μπορούμε να υπογράψουμε πια.

Το κόστος της διαπραγματευτικής διαχείρισης εκτοξεύεται για εμάς.

Η απάντησή τους θα είναι "Βρείτε τα πρώτα μεταξύ σας". Θα γίνουμε μπαλάκι.

Αυτό λέγεται πολιτική.

Η νομική είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. - Δημιουργεί την εικόνα για την Ελλάδα διεθνώς, ότι ενώ έχει το δίκαιο με το μέρος της, είναι αδύναμη και ασθενής να το επιβάλει.

Όταν διακηρύσσεις συνεχώς τα δίκαιά σου, παρατηρώντας και σημειώνοντας μόνο πώς αυτά ακυρώνονται, τότε αυτό πληγώνει τη διεθνή αξιοπιστία σου, καταντάς αστείος στα μάτια των συμμάχων σου και στα μάτια των εχθρών σου.

Έχει τεράστιο συμβολικό χαρακτήρα, όπου σε τριτοκοσμικές χώρες έχει τεράστια σημασία.

Οι κατσαπλιάδες δεν ξέρουν από δίκαιο.

Οι τρωγλοδύτες και υπανάπτυκτοι βλέπουν μόνο ποιος κάνει κουμάντο για να πάνε με αυτόν, με τον ισχυρό. Η Ελλάδα θα δυσκολευτεί να συνομιλεί με τους τριτοκοσμικούς, γενικότερα.

Ο εχθρός το εκμεταλλεύεται για να συνάψει κι άλλες παράνομες συμφωνίες με τρίτους, εφόσον και αυτοί βλέπουν ότι δεν έχει να ελπίζει κάτι από κάποιον αδύναμο, αλλά από κάποιον ισχυρό.

Η διπλωματική επιρροή του εχθρού αυξάνεται.

Η πολιτική επιρροή της Τουρκίας στη Λιβύη καθίσταται πια καθολική.

Ελέγχει ολόκληρο το πολιτικό της σύστημα και το "δένει", το διαχειρίζεται και το προσαρτά στα συμφέροντά της, το δεσμεύει σε στρατηγική σχέση προβολής ισχύος και ζωτικού χώρου.

Η τουρκική μπότα στη Λιβύη καθίσταται πια ανθεκτική.

Δημιουργείται παίγνιο θετικού αθροίσματος. Η Τουρκία δεν κερδίζει μόνο αυτό που κερδίζει, αλλά ταυτόχρονα ό,τι κερδίζει συνιστά αντίστοιχο χάσιμο για την Ελλάδα.

Περικυκλώνει την Ελλάδα, διευρύνει τα σύνορα της διένεξης, τα μεγαλώνει από το Αιγαίο στο Λιβυκό Πέλαγος. Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΕ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΑΣΤΕΙΑ, διότι, η νομική και πολιτική διαφορά δεν αναιρείται και δεν οδηγεί σε υποχώρηση του αντιπάλου.

Δεν δημιουργεί δηλαδή έμπρακτο αποτέλεσμα.

Το ερώτημα δηλαδή για εμάς, δεν ήταν ποτέ αν η ΕΕ καταδικάσει την απόφαση για το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Το ερώτημα για εμάς είναι πώς τόσο εμείς, όσο και η ΕΕ είναι σε θέση να αντιδράσουν με τέτοιον τρόπο, ώστε η νομική θέση να μετατραπεί σε αποτελεσματική πολιτική στρατηγική.

Δεν φαίνεται όμως κάτι τέτοιο. Η Τουρκία προσπαθεί να ακυρώσει μία νομική πραγματικότητα με μία πολιτική πραγματικότητα με τους δικούς της όρους.

Αυτό δεν αναιρείται από τη βερμπαλιστική καταδίκη της ΕΕ. ΣΥΝΕΠΩΣ, ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΟΛΕΣ ΣΑΣ ΠΕΡΙ ΜΗ ΝΟΜΙΚΗΣ ΕΓΚΥΡΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΛΙΒΥΚΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ. Η Ελλάδα θα κερδίσει μόνο εφόσον από κοινού, με ΕΕ, Κύπρο, Αίγυπτο και Ισραήλ απομονώσει την Τουρκία επί του πρακτέου, δηλαδή, οικονομικά, πολιτικά, διπλωματικά. ΑΡΑ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ; Να αντιστρέψει το κόστος διαχείρισης και αντιμετώπισης της νομικής εκτροπής σε κόστος απομόνωσης για την Τουρκία. Η Τουρκία, παρότι δεν έχει το δίκιο με το μέρος της, προσπαθεί να αποκτήσει πλεονέκτημα.

Για να ακυρωθεί αυτό, η πολιτική μας πια πρέπει να γίνει επιθετική.

Με πολιτικές «ήρεμων νερών» δεν ανατρέπεται. Η Τουρκία εκμεταλλεύεται τα «ήρεμα νερά» για να κερδίσει χρόνο.

Κι εμείς της τον δίνουμε. @ακόλουθοι ΣΥΝΕΠΩΣ, οι κοκκινοσκουφίτσες που μαζεύετε λουλουδάκια στο δάσος, αφήστε με στην ησυχία μου και κρατήστε τις «γνώσεις» σας για το διεθνές δίκαιο για τον εαυτό σας.

Η ηλιθιότητα είναι μεταδοτική. Μην ανυπομονείτε να τη μοιραστείτε και με άλλους. Βγάλτε τον σκασμό όλοι οι wannabe "αναλυτές"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους