Ο άντρας μου παραπονιόταν συνεχώς επειδή αφιέρωνα πολύ χρόνο στη φροντίδα του πατέρα μου, ο οποίος πέθαινε από καρκίνο του πνεύμονα. Όταν όμως ο μπαμπάς μου ζήτησε να μιλήσουν ιδιαιτέρως, ο άντρας...
Ο άντρας μου παραπονιόταν συνεχώς επειδή αφιέρωνα πολύ χρόνο στη φροντίδα του πατέρα μου, ο οποίος πέθαινε από καρκίνο του πνεύμονα.
Όταν όμως ο μπαμπάς μου ζήτησε να μιλήσουν ιδιαιτέρως, ο άντρας μου βγήκε από το δωμάτιο και είπε: «Φεύγουμε.
Τώρα!»«Μα πήγες στον πατέρα σου και χθες», μουρμούρισε ο άντρας μου, ο Έρικ, καθώς έπαιρνα τα κλειδιά μου. «Είναι πραγματικά απαραίτητο να ξαναπάς και απόψε;»Ο πατέρας μου ήταν 73 ετών και, τέσσερις μήνες νωρίτερα, είχαμε λάβει τη συνταρακτική είδηση ότι ο καρκίνος του πνεύμονα βρισκόταν πλέον σε τελικό στάδιο.Η μητέρα μου είχε πεθάνει έξι χρόνια πριν και ο μπαμπάς αρνιόταν να εγκαταλείψει το σπίτι όπου είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.
Μια νοσηλεύτρια εξειδικευμένη στην ανακουφιστική φροντίδα τον επισκεπτόταν τακτικά, αλλά εγώ ήθελα να βρίσκομαι κοντά του κάθε φορά που μου δινόταν η ευκαιρία.Μετά τη δουλειά, περνούσα από το σπίτι του για να του πάω κάτι να φάει, να τακτοποιήσω τα φάρμακά του και να βεβαιωθώ ότι δεν θα έμενε καθισμένος ολομόναχος, χωρίς να έχει φάει ούτε το βραδινό του.Στην αρχή, ο Έρικ με στήριζε.
Τον τελευταίο καιρό, όμως, οι επισκέψεις μου φαίνονταν να τον εκνευρίζουν όλο και περισσότερο.«Έχουμε κι εμείς οικογένεια», είχε παραπονεθεί την προηγούμενη εβδομάδα, όταν είχα χάσει το δείπνο μας. «Πλέον, όλα περιστρέφονται γύρω από τον πατέρα σου».Ήξερα ότι όλη αυτή η κατάσταση τον είχε κουράσει, αλλά πώς θα μπορούσα να γυρίσω την πλάτη στον μπαμπά μου, γνωρίζοντας ότι ίσως μου απέμενε τόσο λίγος χρόνος για να είμαι μαζί του;Το περασμένο Σάββατο, ο μπαμπάς μάς ζήτησε να πάμε να τον επισκεφτούμε μαζί.
Είχε να δει τον Έρικ αρκετές εβδομάδες και ήλπιζα ότι αν περνούσαμε λίγο χρόνο όλοι μαζί, ίσως να ξαναβρίσκανε την παλιά τους οικειότητα.Ύστερα από αρκετή επιμονή από μέρους μου, ο Έρικ δέχτηκε τελικά να με συνοδεύσει.Όταν φτάσαμε, ο μπαμπάς καθόταν στην παλιά του πολυθρόνα δίπλα στο παράθυρο και έδειχνε πολύ πιο αδύναμος απ’ όσο τον θυμόμουν.Το πρόσωπό του φωτίστηκε όταν τα παιδιά έτρεξαν κοντά του και τον αγκάλιασαν σφιχτά.«Για κοίτα ποιος αποφάσισε επιτέλους να εμφανιστεί, Έρικ!» είπε ο μπαμπάς με ζεστασιά. «Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι με είχες ξεχάσει».Ο Έρικ χαμογέλασε αμήχανα και του έσφιξε το χέρι.Καθίσαμε στο σαλόνι με ένα φλιτζάνι καφέ, ενώ τα παιδιά κάθισαν στο τραπέζι για να ζωγραφίσουν και να συζητήσουν μεταξύ τους.Ο μπαμπάς ρώτησε τον Έρικ πώς πήγαινε η δουλειά του και, για λίγα λεπτά, όλα έμοιαζαν σχεδόν φυσιολογικά.
Μάλιστα, άρχισαν να θυμούνται εκείνο το παλιό φορτηγάκι που είχαν περάσει ένα ολόκληρο καλοκαίρι επισκευάζοντας μαζί, πριν από χρόνια.Ξαφνικά, ο μπαμπάς άφησε το φλιτζάνι του και κοίταξε τον άντρα μου κατευθείαν στα μάτια.«Αγάπη μου, θα μπορούσες να πάρεις τα παιδιά στην κουζίνα για λίγα λεπτά;» μου ζήτησε απαλά. «Θα ήθελα να συζητήσω ιδιαιτέρως με τον Έρικ κάτι σημαντικό».Κάτι στον τόνο της φωνής του με έκανε να διστάσω.Ο μπαμπάς σπάνια ζητούσε να μιλήσει με κάποιον κατ’ ιδίαν, ειδικά γνωρίζοντας πόσο ανησυχούσα ήδη για την κατάσταση της υγείας του.Ωστόσο, δεν του έκανα ερωτήσεις.
Μάζεψα τα παιδιά και τα πήγα στην κουζίνα για να βρω κάτι να φάνε.Από την μισάνοιχτη πόρτα μπορούσα να ακούσω τον μπαμπά και τον Έρικ να μιλούν χαμηλόφωνα, αλλά δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τα λόγια τους.Στην αρχή, επικράτησε σιωπή.Ύστερα, ξαφνικά, άκουσα τον οξύ ήχο μιας καρέκλας που σύρθηκε πάνω στο πάτωμα.Μια στιγμή αργότερα, ο Έρικ εμφανίστηκε στην πόρτα της κουζίνας, κρατώντας το παλτό μου.Η έκφρασή του είχε αλλάξει εντελώς.Ο εκνευρισμός που γνώριζα τόσο καλά, εκείνος που εμφανιζόταν κάθε φορά που ανέφερα τον πατέρα μου, είχε εξαφανιστεί.
Στη θέση του υπήρχε κάτι που δεν μπορούσα να καταλάβω.«Έρικ;» τον ρώτησα, κοιτάζοντάς τον αποσβολωμένη. «Τι συνέβη; Τι σου είπε ο μπαμπάς;»Δεν απάντησε αμέσως.Αντί γι’ αυτό, γύρισε και κοίταξε πίσω του, προς το σαλόνι, όπου ο πατέρας μου εξακολουθούσε να κάθεται μόνος του.Ύστερα στράφηκε ξανά προς το μέρος μου, με μια ασυνήθιστα σοβαρή έκφραση.«Φεύγουμε. Τώρα!» Η συνέχεια στο πρώτο σχόλιο
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους