Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το παρακάτω, μου το αφαίρεσε ο αλγόριθμος 2 φορές, επιμένω να το δημοσιεύω με πιο "σεμνή" φωτογραφία Το αμάρτημα του αυτοσαρκασμού Τις προάλλες, σε μια συζήτηση, κάποιος επέμενε να αποδείξει ότι είχε δίκιο, ακόμη κι όταν τα γεγονότα είχαν αρχίσει να τον εγκαταλείπουν.

Όσο περισσότερο στριμωχνόταν, τόσο περισσότερο επέμενε.

Στο τέλος, αναρωτήθηκα τι είναι εκείνο που κάνει έναν άνθρωπο να προτιμά το ολοφάνερο λάθος από μια απλή παραδοχή.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το συναντώ.

Άνθρωποι που μπορούν να συζητήσουν τα πάντα, εκτός από το ενδεχόμενο να έχουν κάνει λάθος.

Που αντιμετωπίζουν μια διαφορετική γνώμη σαν προσωπική προσβολή και μια παραδοχή σαν ήττα.

Κι ενώ γελούν εύκολα με τους άλλους, δυσκολεύονται να γελάσουν με τον εαυτό τους.

Ίσως επειδή έχουμε μάθει να προστατεύουμε την εικόνα μας περισσότερο από την αλήθεια.

Να μη φανεί πως δεν ξέρουμε, πως ξεχάσαμε, πως υπερβάλαμε.

Κι έτσι, μια ασήμαντη διαφωνία μετατρέπεται σε αγώνα κύρους.

Κανείς δεν θυμάται πια από πού ξεκίνησε η κουβέντα, όλοι όμως θέλουν να έχουν την τελευταία λέξη.

Ο αυτοσαρκασμός είναι μια μικρή πράξη ελευθερίας.

Να μπορείς να αναγνωρίζεις το λάθος σου χωρίς να ψάχνεις αμέσως άλλοθι.

Να γελάς με μια γκάφα σου χωρίς να αισθάνεσαι ότι μειώνεται η αξία σου.

Να μη χρειάζεται να βγαίνεις νικητής από κάθε συζήτηση για να διατηρείς την αξιοπρέπειά σου.

Δεν μιλάω για εκείνους που αυτοϋποτιμώνται για να κερδίσουν τη συμπάθεια των άλλων.

Μιλάω για την απλή, ανθρώπινη ικανότητα να βλέπεις τον εαυτό σου στις πραγματικές του διαστάσεις.

Χωρίς βάθρο, χωρίς φωτοστέφανο, χωρίς την απαίτηση να σε δικαιώνουν όλοι.

Προσωπικά, πάντα πίστευα πως αν δεν μπορείς να γελάσεις με τον εαυτό σου, κινδυνεύεις να περάσεις μια ζωή εξηγώντας στους άλλους γιατί δεν πρέπει να γελούν μαζί σου.

Κι αυτό είναι εξαντλητικό.

Άλλωστε, τα χρόνια μάς δίνουν αρκετές ευκαιρίες να καταλάβουμε πως δεν είμαστε αλάνθαστοι.

Ξεχνάμε ονόματα, μπερδεύουμε ημερομηνίες, υπερασπιζόμαστε με πείσμα απόψεις που τα ίδια τα γεγονότα έχουν διαψεύσει.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάνουμε λάθη.

Είναι ότι μερικές φορές επιστρατεύουμε όλη μας την ευφυΐα για να μην τα παραδεχτούμε.

Ίσως, τελικά, το αμάρτημα του αυτοσαρκασμού να είναι πως μας στερεί μια βολική ψευδαίσθηση, ότι είμαστε πάντα λίγο πιο έξυπνοι, λίγο πιο σωστοί, λίγο πιο σημαντικοί από τους υπόλοιπους.

Κι αν είναι να διαλέξω, προτιμώ να κάνω λάθος και να το παραδεχτώ, παρά να έχω άδικο και να χρειαστεί να γράψω ολόκληρη απολογία για να σώσω τα προσχήματα.

Γιατί το γέλιο με τον εαυτό μας δεν μας μικραίνει.

Μικραίνει μόνο την ανάγκη μας να φαινόμαστε μεγάλοι.

Υστερόγραφο, είχα καιρό να φιλοξενήσω ένα καλλιτεχνικό γυμνό στην τελευταία σελίδα. Γιατί το ανθρώπινο σώμα, όταν το βλέμμα είναι ελεύθερο από προκαταλήψεις, δεν είναι πρόκληση, είναι τέχνη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους