Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Να πάμε στη Μάνη. Προηγουμένως στον Μυστρά. Έχω μια ανεξήγητη επιθυμία να σε οδηγήσω ανάμεσα σε δύο κόσμους που πέρασαν αιώνες προσπαθώντας να μη μοιάσουν ο ένας στον άλλον.

Τη βυζαντινή αυλή με τις θεολογικές της έριδες, τα χειρόγραφα, τις δυναστικές φιλοδοξίες.

Και λίγο νοτιότερα, τις οικογένειες που έχτιζαν πύργους για να επιβιώσουν από άλλες οικογένειες.

Θα χρειαστούμε δύο ημέρες.

Τρεις, αν καταφέρουμε να μην υποκύψουμε στην ανοησία να αξιοποιήσουμε κάθε ώρα.

Από το Παρίσι θα φέρεις ό,τι χρειάζεσαι.

Τα υπόλοιπα θα τα βρούμε εδώ.

Θα φύγουμε νωρίς.

Θα έχω φροντίσει τη μουσική. Μάρκος, Μπάτης, Δελιάς, Παγιουμτζής.

Θα ακούσουμε παλιές ηχογραφήσεις, χωρίς εκείνη την τεχνητή καθαρότητα που αφαιρεί από τα πράγματα το παρελθόν τους.

Θα σου μιλήσω για τον Πειραιά, για την προσφυγιά, για τη φτώχεια, για τους ανθρώπους που τραγουδούσαν χωρίς να έχουν ζητήσει την άδεια της καλής κοινωνίας.

Για τη λογοκρισία που προσπάθησε να διορθώσει ακόμη και τις λέξεις των τραγουδιών.

Θα γελάσουμε με την ευρωπαϊκή μας ικανότητα να μετατρέπουμε κάθε ανεπιθύμητη φωνή σε πολιτιστικό θησαυρό, αρκεί να έχει περάσει αρκετός χρόνος ώστε να μη μας ενοχλεί πλέον.

Μπορεί να διαφωνήσουμε για τον Μάρκο.

Θα έχει ενδιαφέρον.

Οι άνθρωποι που συμφωνούν διαρκώς μαζί μας είναι κατά κανόνα εκείνοι που δεν μας ακούνε ιδιαίτερα προσεκτικά. Στον Μυστρά θέλω να φτάσουμε πριν από τη μεγάλη ζέστη.

Θα ανεβούμε προς τα παλάτια, θα περάσουμε από την Παντάνασσα, θα σταθούμε στην Περίβλεπτο.

Θα σου μιλήσω για τον Πλήθωνα, για τη βυζαντινή σκέψη που αναμετρήθηκε με το τέλος της πολιτικής της επικράτειας, για εκείνη την εκπληκτική επιμονή των ανθρώπων να συνεχίζουν να διαβάζουν, να αντιγράφουν, να συζητούν, ενώ γύρω τους μεταβάλλεται ολόκληρη η Ιστορία.

Κάπου θα χρειαστεί να σταματήσουμε.

Δεν θα έχει ιδιαίτερη σημασία πού.

Θα πιούμε νερό.

Θα καθίσουμε λίγο.

Θα αφήσουμε την κουβέντα να διακοπεί χωρίς να τη θεωρήσουμε χαμένη.

Μου αρέσει η σκέψη πως κάποτε θα μπορούμε να σταματάμε στη μέση μιας φράσης και να μη χρειάζεται να την ολοκληρώσουμε.

Να συνεχίζουμε αργότερα, αν θυμηθούμε.

Να μην αισθανόμαστε ότι ο χρόνος που περνά ανάμεσά μας πρέπει οπωσδήποτε να γεμίζει με περιεχόμενο.

Έχουμε μιλήσει αρκετά.

Για βιβλία, για πολιτική, για τη Γαλλία και την Ελλάδα, για τις μεγάλες ιστορικές αυταπάτες των δύο χωρών.

Έχουμε ανταλλάξει σκέψεις που δύσκολα θα λέγαμε σε ανθρώπους τους οποίους γνωρίζουμε χρόνια.

Κι όμως, δεν έχουμε ακόμη δοκιμάσει το απλούστερο.

Να περάσουμε μια ολόκληρη ημέρα μαζί χωρίς να απαιτείται από κανέναν μας να είναι ενδιαφέρων.

Αυτό το βρίσκω πολύ πιο απαιτητικό από μια συζήτηση για τον Πλήθωνα. Στην Περίβλεπτο θα σου δείξω τις τοιχογραφίες.

Θα σταθούμε μπροστά στα πρόσωπα που διασώθηκαν από έναν κόσμο που χάθηκε.

Θα σου μιλήσω για την τέχνη που κατορθώνει να διατηρεί μια παρουσία χωρίς να διατηρεί τη ζωή της.

Για τα ονόματα που ξεχάστηκαν, για τους τεχνίτες που δεν υπέγραψαν τα έργα τους, για τις μορφές που εξακολουθούν να μας κοιτάζουν χωρίς να γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε γι’ αυτές.

Και κάποια στιγμή θα σταματήσω να εξηγώ.

Όχι από έλλειψη γνώσεων.

Από μια ξαφνική προτίμηση για το παρόν.

Θα συνεχίσουμε προς τη Μάνη.

Θα αλλάξει η γη. Θα λιγοστέψει η βλάστηση.

Θα εμφανιστούν οι πύργοι, οι ξερολιθιές, οι μικρές εκκλησίες.

Θα σου μιλήσω για τις συγγένειες, τις αντεκδικήσεις, για την εξουσία που ασκούσαν οι νεκροί πάνω στους ζωντανούς.

Για τις οικογένειες που κληρονομούσαν εχθρότητες μαζί με τα κτήματά τους.

Για την ανδρεία που γινόταν συχνά μια μορφή κοινωνικής αιχμαλωσίας.

Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για την ελευθερία.

Αλλά δεν θα ήθελα να το κάνουμε πολύ σοβαρά.

Έχουμε περάσει αρκετά χρόνια ακούγοντας ανθρώπους να διακηρύσσουν την ανεξαρτησία τους με τέτοια επιμονή, ώστε αρχίζεις να υποψιάζεσαι πως φοβούνται μήπως κάποιος τους πιστέψει.

Μου φαίνεται πως η ελευθερία δοκιμάζεται πολύ περισσότερο όταν αποφασίζεις να μοιραστείς κάτι που θα μπορούσες να κρατήσεις αποκλειστικά για τον εαυτό σου.

Έναν τόπο.

Μια ημέρα.

Μια συνήθεια.

Την ώρα που επιστρέφεις το βράδυ. Στην Αρεόπολη θα φάμε.

Θα παραγγείλουμε χωρίς να συμβουλευτούμε δέκα αξιολογήσεις στο τηλέφωνο.

Θα δοκιμάσουμε ό,τι μας προτείνουν.

Θα πιούμε λίγο κρασί.

Θα σχολιάσουμε τους ανθρώπους στα διπλανά τραπέζια, με εκείνη τη διακριτική κακία που επιτρέπεται μόνο όταν δεν ακούει κανείς.

Θα πούμε πράγματα που δεν θα άξιζε να επαναλάβουμε.

Θα γελάσουμε για λόγους που την επόμενη ημέρα μπορεί να έχουμε ξεχάσει.

Αυτές τις ώρες τις εκτιμώ περισσότερο από όσο παλαιότερα.

Όχι επειδή έγινα σοφότερος.

Επειδή έπαψα να πιστεύω ότι η ζωή μάς οφείλει απεριόριστες επαναλήψεις.

Αργότερα θα πάμε προς τη θάλασσα. Στο Λιμένι, αν δεν έχει πολύ κόσμο.

Ή κάπου αλλού.

Δεν θέλω να καθορίσω από τώρα κάθε λεπτομέρεια.

Θα καθίσουμε όσο χρειαστεί.

Θα παρατηρήσουμε το φως να φεύγει από τις πέτρες.

Θα ακούγεται ίσως κάποια συζήτηση από μακριά, ένα σκάφος, τα πιάτα από ένα μαγαζί που ετοιμάζεται για το βράδυ.

Δεν θα έχουμε τίποτε επείγον να πούμε.

Θα μου αρέσει αυτό.

Και θα μου αρέσει που δεν θα χρειάζεται να το επισημάνω.

Το βράδυ να μείνουμε εκεί.

Να μη γυρίσουμε βιαστικά στην Αθήνα.

Να έχουμε την επόμενη ημέρα μπροστά μας χωρίς πρόγραμμα.

Θα μπορούσαμε να πάμε στο Ταίναρο, να περπατήσουμε, να μιλήσουμε για τις αρχαίες διηγήσεις που τοποθέτησαν εκεί μια είσοδο στον κάτω κόσμο.

Ή να αποφασίσουμε πως δεν θέλουμε να πάμε πουθενά.

Μερικές φορές η καλύτερη απόφαση ενός ταξιδιού είναι εκείνη που ακυρώνει μια άλλη.

Σκέφτομαι πως έχουμε ήδη σχεδιάσει τόσους τόπους. Τη Βαρσοβία, τη Βαρκελώνη, την Κωνσταντινούπολη, τη Νέα Υόρκη.

Έχουμε μιλήσει για τα αεροπορικά, για τις ημέρες που μπορούμε να διαθέσουμε, για τον τρόπο που θα μοιράσουμε τον χρόνο ανάμεσα στην Αθήνα και στο Παρίσι.

Όλα αυτά με μια αξιοθαύμαστη πρακτικότητα.

Σαν να συζητούμε κάτι απολύτως συνηθισμένο.

Και είναι συνηθισμένο.

Αυτό ακριβώς το κάνει τόσο σοβαρό.

Δεν πρόκειται να ανακαλύψουμε μια καινούργια ήπειρο.

Θα αγοράσουμε εισιτήρια.

Θα αλλάξουμε ορισμένες ημερομηνίες.

Θα αφήσουμε κάποιες υποχρεώσεις για αργότερα.

Θα συνηθίσουμε την παρουσία που σήμερα χρειάζεται προγραμματισμό.

Θα μάθουμε να μοιραζόμαστε τον χρόνο χωρίς να τον μετατρέπουμε διαρκώς σε γεγονός.

Δεν ξέρω αν αυτό μπορεί να θεωρηθεί μεγάλη περιπέτεια.

Εμένα μου φαίνεται αρκετά μεγάλη.

Απόψε βρίσκεσαι στο Παρίσι.

Δεν γνωρίζω αν έχεις επιστρέψει, αν διαβάζεις, αν έχεις βγει, αν η ημέρα σου τελείωσε καλά.

Δεν χρειάζεται να μου δώσεις αναφορά.

Μου αρκεί που μπορώ να σου γράφω για έναν δρόμο που δεν έχουμε ακόμη διασχίσει και να γνωρίζω πως δεν πρόκειται για μια φαντασίωση χωρίς αντίκρισμα.

Θα πάμε.

Θα δούμε πότε.

Και όταν βρεθούμε στον Μυστρά, κάποια στιγμή θα σου δείξω μια λεπτομέρεια σε μια τοιχογραφία.

Θα πλησιάσεις για να τη δεις καλύτερα.

Θα αρχίσω να σου εξηγώ κάτι που γνωρίζω χρόνια.

Μπορεί να ξεχάσω τι ήθελα να πω. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που η Ιστορία θα χάσει κάτι σημαντικό. Αλλά θα είναι από τις ελάχιστες που δεν θα με πειράξει. Μάνος Λαμπράκης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους