Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η εικόνα της Μαριάν, που ενσαρκώνει τη Γαλλική Δημοκρατία και τις αξίες της «ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη», με κάνει να αναρωτιέμαι πόσο καιρό φθείρονταν όσα συμβολίζει, πριν η φθορά γίνει ορατή πάνω στο ίδιο το μνημείο.

Τα ακριβά ενοίκια, η ακρίβεια και τα κατά τόπους αιτήματα είναι πραγματικά προβλήματα.

Στα όσα συμβαίνουν στη Γαλλία, στην Ελλάδα και αλλού, όμως, βλέπω και την αφορμή για να εκφραστεί κάτι βαθύτερο: μια δυσαρέσκεια που συσσωρευόταν επί δεκαετίες. Η Ευρώπη έμαθε να αντιμετωπίζει πολλά από τα προβλήματά της αποσπασματικά.

Μια προσωρινή λύση, μια συζήτηση που αναβαλλόταν, μια επιλογή που έμοιαζε εύλογη μόνη της, χωρίς να εξετάζεται πού οδηγούσε μαζί με τις υπόλοιπες, τουλάχιστον όχι μακροπρόθεσμα.

Όσοι χάραξαν την πορεία προηγούμενων δεκαετιών συχνά εθελοτυφλούσαν απέναντι στη συνολική εικόνα.

Κι εμείς συνηθίζαμε να κοιτάμε αλλού.

Στο μυαλό μου το έχω σαν το σύστημα ύδρευσης της Κέρκυρας.

Σάπιο, κακά τα ψέματα.

Σπάει ένα σημείο, να το μπαλώσουμε, σπάει επόμενο σημείο, τα ίδια.

Ταυτόσημα και οι κοινωνικές μαζικές πορείες.

Το ότι θα σταματήσει μία δεν σημαίνει ότι δεν θα σκάσει άλλη κάπου αλλού.   Όσοι έσπειραν αδιαφορία, θα θερίσουν αδιαφορία, ως δυσπιστία, αποχή, απομάκρυνση.

Η απόσταση αυτή αγγίζει και όσα μας συγκρότησαν.

Τη δημοκρατική παράδοση, την ιστορική μνήμη, τη γλώσσα και την παιδεία.

Εκεί με ανησυχεί ο εθνικός αποχαρακτηρισμός: όταν χάνουμε τη σχέση με όσα παραλάβαμε, χωρίς να έχουμε σκεφτεί τι θέλουμε να αφήσουμε.

Και, όχι, δεν είναι όλα μαύρα.

Πιστεύω σε μια Ευρώπη που αντλεί δύναμη από την ταυτότητα των λαών της και τους δίνει λόγους να προχωρούν μαζί.

Αυτό απαιτεί να ακούμε τις αγωνίες τους και να βλέπουμε πέρα από την επόμενη προσωρινή λύση.

Μπορούμε να διαφωνούμε πολιτικά και να μας ενώνει ο σεβασμός στη δημοκρατία και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Και να μας βρίσκει απέναντι η βία, ο εξευτελισμός, η καταστροφή ως τρόπος επιβολής.

Θα ήθελα αυτή η αγωνία να κρατήσει περισσότερο από την οργή της στιγμής.

Οι αφορμές θα αλλάζουν.

Το ζητούμενο είναι αν θα πάψουμε να προσπερνάμε τις αιτίες.

Δεν χρειάζεται να είναι όλα μαύρα, και δεν πρέπει. Αρκεί να ανοίξουμε την πόρτα, και να μπει λίγο φως στη ζωή μας (και μελομακάρονα).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους