Η μικροστόχευση (microtargeting) αποτελεί στρατηγική που προέρχεται από το πεδίο του μάρκετινγκ και της πολιτικής επικοινωνίας, ενώ στις εκλογικές διαδικασίες συνιστά μια μέθοδο προεκλογικής...

Πλήρες Κείμενο:

Η μικροστόχευση (microtargeting) αποτελεί στρατηγική που προέρχεται από το πεδίο του μάρκετινγκ και της πολιτικής επικοινωνίας, ενώ στις εκλογικές διαδικασίες συνιστά μια μέθοδο προεκλογικής εκστρατείας. «Θα σταθώ λίγο όμως στη μικροστόχευση, που την υπαινίχθηκε εδώ η κυρία Καρατάρη, γιατί θεωρώ ότι εκεί βρίσκεται και μια τεράστια αλλαγή στη λειτουργία της δημοκρατικής πολιτικής.

Κάποτε η πολιτική επικοινωνία ήταν δημόσια.

Είπε η κυρία Ασδεράκη για τον Χάμπερμας και το public sphere.

Ο πολιτικός έκανε μια ομιλία, με κόσμο.

Έδινε μια συνέντευξη στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο.

Έβαζε μια διαφήμιση στην τηλεόραση.

Όλοι μπορούσαν να γνωρίζουν τι είπε.

Το ίδιο πράγμα βλέπαν όλοι.

Σήμερα συμβαίνει κάτι διαφορετικό.

Δύο πολίτες, στην ίδια πόλη, την ίδια μέρα μπορούν να λάβουν για τον ίδιο πολιτικό δύο διαφορετικές πολιτικές πραγματικότητες στην οθόνη τους.

Ο ένας μπορεί να βλέπει ένα μήνυμα που απευθύνεται στον οικονομικό του φόβο, ο άλλος ένα μήνυμα που απευθύνεται στην ανασφάλειά του από πλευράς δημόσιας τάξης, ένας τρίτος ένα μήνυμα που ενεργοποιεί τον θυμό του, και ένας τέταρτος ένα μήνυμα που ενισχύει τις προσωπικές του αξίες.

Περνάμε λοιπόν από την πολιτική επικοινωνία προς το πλήθος, που ξέραμε μέχρι τώρα, στην πολιτική επικοινωνία προς το άτομο· στοχευμένα.

Με βάση τι; Τα σήματα που έχουμε ήδη καταθέσει εμείς στον αλγόριθμο.

Όχι το αν εγκρίνουμε κάτι ή το απορρίπτουμε.

Το ότι απαντήσαμε, το ότι σχολιάσαμε, το ότι κάναμε like.

Μπορεί το σχόλιό μας να ήτανε οργισμένο: Τι βλακείες λέει αυτός ή μπορεί να έλεγε εξαιρετικό αυτό.

Δεν έχει σημασία.

Ο αλγόριθμος βλέπει ότι εσύ είχες engagement, ότι σε ενδιέφερε αυτό, και άρα μπορεί να καταλάβει από όλα τα εκατομμύρια σήματα, που μαζεύει για σένα σε ένα διάστημα χρόνου, τι θα σου στείλει μετά.

Και εκεί βρίσκεται ένα πολύ σημαντικό δημοκρατικό ζήτημα.

Η δημοκρατία χρειάζεται έναν κοινό δημόσιο χώρο, το public sphere που λέγεται στη βιβλιογραφία.

Χρειάζεται να διαφωνούμε, αλλά να γνωρίζουμε για ποιο πράγμα διαφωνούμε.

Να είναι το ίδιο πράγμα, να το βλέπουμε όλοι από την ίδια πλευρά.

Εάν κάθε πολίτης κατοικεί στη δική του πληροφοριακή νησίδα, στη δική του πραγματικότητα, τότε αρχίζει να εξαφανίζεται αυτός ο κοινός χώρος της δημοκρατίας, ο δήμος, ο αθηναϊκός δήμος». Αθανάσιος Κοσμόπουλος, Επιχειρησιακός Συντονιστής Παρατηρητηρίου Ανάλυσης Υβριδικών Απειλών του Υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης Απόσπασμα από την παρουσίαση του βιβλίου της Ελένης Ι. Καψοκόλη: https://youtu.be/soN4Bgon6QI?si=prRsFGgCsNkFN2nn, Ψηφιακή Εκλογική Παρέμβαση. Προκλήσεις για τη Δημοκρατία και την Ασφάλεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης 👉 https://piotita.gr/?p=45696

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους