Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Πότε θα πληρώσεις την ανακαίνιση;» ξεστόμισε με θράσος η πεθερά μου.

Η απάντησή μου έκανε όλο το σόι να σωπάσει«Πότε θα μας ξαναδώσεις χρήματα;» με ρώτησε η πεθερά μου στο τραπέζι.

Για την επέτειο των γενεθλίων της, της χάρισα μια εκτύπωση με όλα τα χρέη της.– Μαρίνα, δοκίμασε τουλάχιστον τη σαλάτα με καλαμάρια.

Κάθεσαι εδώ με τέτοιο ύφος, λες και σε έφεραν με το ζόρι.Η Καρίνα σκούπισε τα έντονα βαμμένα, φρεσκοβαμμένα χείλη της με μια χάρτινη χαρτοπετσέτα.

Στην άλλη άκρη του μακριού τραπεζιού, τα ξαδέλφια του άντρα μου συζητούσαν δυνατά για τα χειμερινά λάστιχα, χωρίς να δίνουν την παραμικρή σημασία σε όσα λέγονταν στη δική μας πλευρά.Η γιορτή για τα γενέθλιά της γινόταν με μεγάλη επισημότητα, σε ένα καλό εστιατόριο, όπου η πεθερά μου είχε καλέσει περίπου είκοσι συγγενείς.– Ευχαριστώ, δεν πεινάω – απάντησα ήρεμα, σπρώχνοντας το πιάτο μου λίγο πιο πέρα.– Αντίθετα, ο δικός μας ο Κόστια έχει αδυνατίσει πάρα πολύ.Η πεθερά μου έστρεψε τώρα την προσοχή της στον άντρα μου. Ο Κονσταντίν ενδιαφέρθηκε ξαφνικά υπερβολικά για την οθόνη του κινητού του και έκανε πως λάμβανε επειγόντως επαγγελματικά μηνύματα.Κι όμως, είχε μείνει χωρίς κανονική δουλειά εδώ και δεκατέσσερις μήνες.

Έβγαζε μόνο λίγα χρήματα από περιστασιακές δουλειές, εγκαθιστώντας συνδέσεις στο διαδίκτυο και επανεγκαθιστώντας λειτουργικά συστήματα σε γνωστούς του.– Ο Κόστια περνάει δύσκολη περίοδο – συνέχισε η εορτάζουσα, υψώνοντας τη φωνή της τόσο ώστε να την ακούσει και η γυναίκα που καθόταν στα αριστερά της.– Οι καιροί είναι αβέβαιοι.

Υπάρχει κρίση.– Μάλιστα – μουρμούρισε ο άντρας μου, χωρίς να σηκώσει τα μάτια του από την οθόνη.– Και στη ντάτσα μου η στέγη στράβωσε πάλι – είπε η Καρίνα, πλέκοντας τα δάχτυλά της, γεμάτα με ογκώδη δαχτυλίδια.– Και ο φράχτης έχει γείρει.

Οι γείτονες με κοροϊδεύουν ήδη.

Λένε πως η Καρίνα έχει ενήλικο γιο, αλλά το οικόπεδό της μοιάζει σαν να το βομβάρδισαν.Έμεινα σιωπηλή, παρακολουθώντας την να οδηγεί επιδέξια τη συζήτηση στο πραγματικό θέμα της βραδιάς.

Κάθε λίγους μήνες επαναλαμβανόταν ακριβώς το ίδιο έργο.– Πότε θα μας ξαναδώσεις χρήματα; – ρώτησε τελικά η πεθερά μου, κοιτάζοντάς με κατευθείαν στα μάτια.– Τι εννοείτε; – ρώτησα.– Μα είμαστε οικογένεια! Πήρες το τριμηνιαίο μπόνους σου από την εταιρεία logistics όπου εργάζεσαι. Ο Κόστια μού το είπε ο ίδιος.

Κι εγώ πρέπει να προσλάβω συνεργείο για τις επισκευές.

Οι συγγενείς πρέπει να βοηθούν ο ένας τον άλλον.

Διαφορετικά, ποιος ο λόγος να μαζευόμαστε;Ο Κονσταντίν τινάχτηκε.

Ήταν φανερό πως τον ενοχλούσε το γεγονός ότι η μητέρα του μου επιτιθόταν τόσο ανοιχτά μπροστά σε όλους.– Μαμά, γιατί αρχίζεις τώρα; – μουρμούρισε δυσαρεστημένος.– Σήμερα είναι η γιορτή σου.

Η επέτειός σου.

Ας μην μιλάμε για οικονομικά.– Εγώ δεν αρχίζω τίποτα! – διαμαρτυρήθηκε η Καρίνα.– Απλώς ρωτάω τη νύφη μου πότε θα θυμηθεί επιτέλους το χρέος της απέναντι στην οικογένεια.

Ο γιος μου τής αφιέρωσε τα καλύτερα χρόνια της ζωής του!Έτριψα κουρασμένα τους κροτάφους μου.

Κοίταξα τον Κόστια, ελπίζοντας πως αυτή τη φορά θα επενέβαινε, θα έβαζε τη μητέρα του στη θέση της και θα της έλεγε πως εμείς οι ίδιοι θα αποφασίζαμε πώς θα διαχειριζόμασταν τα οικονομικά μας.Όμως ο άντρας μου εξακολουθούσε να κοιτάζει με μεγάλη προσήλωση τη χαρτοπετσέτα του.Κατάλαβα πως κανείς δεν επρόκειτο να με υπερασπιστεί.– Κι εγώ, Καρίνα, σου έχω ετοιμάσει ένα δώρο – είπα.Άπλωσα το χέρι στην τσάντα μου, που βρισκόταν στην άδεια καρέκλα δίπλα μου. Ο Κονσταντίν χαλάρωσε εμφανώς.

Προφανώς πίστεψε πως θα έβγαζα έναν φάκελο με μετρητά για να πληρώσω και να αποφύγω μια δημόσια σκηνή.Αντί για φάκελο, έβγαλα μια χοντρή στοίβα εκτυπωμένων φύλλων, δεμένων με ένα γερό συρραπτικό, και την ακούμπησα ακριβώς μπροστά στην πεθερά μου, πάνω στο λευκό τραπεζομάντιλο.– Τι είναι αυτό; – ρώτησε καχύποπτα, αγγίζοντας την πρώτη σελίδα, όπου υπήρχε ένας πίνακας.– Τα χρέη σου.

Μια αναλυτική κατάσταση των τελευταίων δύο ετών, με τις ημερομηνίες και τα ποσά όλων των μεταφορών χρημάτων.Οι συζητήσεις στη δική μας πλευρά του τραπεζιού σταμάτησαν απότομα.

Ένας από τους ξαδέλφους του Κόστια άφησε ακόμη και το πιρούνι του, που χτύπησε με έναν ήχο πάνω στο πιάτο.– Μαρίνα, έχεις χάσει τα λογικά σου; – ψιθύρισε ο άντρας μου με οργή, σκύβοντας προς το μέρος μου.– Κρύψ' τα αμέσως!– Είναι όλα εδώ, Καρίνα – είπα, αγνοώντας τον Κόστια και χτυπώντας με το νύχι μου την πρώτη γραμμή.– Για παράδειγμα, τα χρήματα για τη στέγη της ντάτσας σου, την οποία είχες ήδη επισκευάσει πριν από δύο χρόνια με δικά μου έξοδα, αλλά για κάποιον λόγο η δουλειά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ σωστά.Τα οδοντικά εμφυτεύματα που πληρώσαμε το περασμένο φθινόπωρο.

Τις διακοπές σου σε σανατόριο.Το πρόσωπο της εορτάζουσας κοκκίνισε σε διάφορα σημεία.

Προσπάθησε να σπρώξει τα χαρτιά μακριά της, σαν να έκαιγαν τα δάχτυλά της.– Τι χρέη είναι αυτά; – ρώτησε, αλλά η φωνή της την πρόδωσε και οι λέξεις κόλλησαν στον λαιμό της.– Δηλαδή καθόσουν και υπολόγιζες πόσα χρήματα έδωσες στη μητέρα του άντρα σου; Πώς τολμάς να έχεις τόσο θράσος;– Συνείδηση έχω αρκετή.

Αυτό που δεν έχω πια είναι χρήματα για να συντηρώ και τους δυο σας.Γύρισα σελίδα.– Υπάρχει κι εδώ μια ξεχωριστή στήλη με τα έξοδα του γιου σου.

Η αλλαγή των τακακιών των φρένων στο αυτοκίνητό του.

Τα έξοδα στάθμευσης.Η πιστωτική του κάρτα, την οποία εξόφλησα τον Φεβρουάριο.

Το ποσό που έχει συγκεντρωθεί είναι αρκετά μεγάλο.

Θα έφτανε άνετα για μια καλή προκαταβολή για ένα μικρό διαμέρισμα.– Είμαστε οικογένεια! – ούρλιαξε η Καρίνα, ξεχνώντας εντελώς ότι βρισκόμασταν σε ένα κομψό εστιατόριο.– Οι άλλοι βοηθούν ο ένας τον άλλον χωρίς να περιμένουν τίποτα σε αντάλλαγμα!– Μόνο που αυτό το παιχνίδι παίζεται πάντα προς μία κατεύθυνση. Ο Κόστια εδώ και έναν χρόνο σχεδόν δεν βγάζει χρήματα, αλλά οι απαιτήσεις σας όλο και αυξάνονται.

Εργάζομαι στον τομέα των logistics, Καρίνα.

Ξέρω πολύ καλά πότε ένα έργο είναι ζημιογόνο.– Μαρίνα, βούλωσέ το και πάμε σπίτι! – Ο Κονσταντίν με άρπαξε από τον αγκώνα. Συνέχεια στην πρώτη σημείωση παρακάτω, 2. ΜΈΡΟΣ ⬇️ ⬇️ ⬇️ ⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους