Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη " Ασφαλώς και οι Γάλλοι ασκούν σκληρή κριτική στη χώρα τους.

Μπορεί να είναι εξίσου κυνικοί, απογοητευμένοι ή επικριτικοί.

Υπάρχει όμως μια ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στο να καταγγέλλεις όσα συμβαίνουν στην κοινωνία σου και στο να περιφρονείς συλλογικά τον εαυτό σου επειδή συμβαίνουν. Στην Ελλάδα, αυτή η δεύτερη στάση έχει γίνει σχεδόν αυτονόητη. «Ελλάδα είσαι, τι περιμένεις;», «Αυτοί είμαστε», «Μόνο εδώ γίνονται αυτά», «Δεν πρόκειται να αλλάξουμε ποτέ», «Ο Έλληνας είναι λαμόγιο», «Δεν έχουμε κουλτούρα», «Δεν είμαστε σοβαρός λαός», «Καλά να πάθουμε», «Μας αξίζουν όσα περνάμε». Φράσεις που επαναλαμβάνονται με τέτοια ευκολία, ώστε δεν αντιλαμβανόμαστε πια το βαθύτερο νόημά τους.

Δεν περιγράφουν απλώς μια δυσλειτουργία.

Αποδίδουν την αιτία της σε μια υποτιθέμενη συλλογική μας κατωτερότητα.

Και κάπως έτσι, η πολιτική ευθύνη μετατρέπεται σε εθνικό ελάττωμα.

Η διαφθορά παύει να είναι πρόβλημα θεσμών και εξουσίας και γίνεται χαρακτηριστικό του «Έλληνα». Η κοινωνική αδικία παύει να είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών και γίνεται κάτι που «μας αξίζει». Η οργή, αντί να στραφεί προς εκείνους που ασκούν την εξουσία, στρέφεται προς τον ίδιο τον συλλογικό μας εαυτό …"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους