Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μας έμαθαν να ντρεπόμαστε γι’ αυτό ακριβώς που μας κάνει ικανούς να αγαπήσουμε: την αδυναμία μας.

Ζούμε σε έναν κόσμο που μας θέλει δυνατούς, αυτάρκεις και ανεξάρτητους.

Να μη χρειαζόμαστε κανέναν, να μη λυγίζουμε, να μη δείχνουμε τις ρωγμές μας.

Μόνο που η αγάπη αρχίζει ακριβώς εκεί όπου τελειώνει η αυτάρκεια. Ο Στέλιος Ράμφος το λέει όμορφα: «Σου έχω αδυναμία», λέμε όταν θέλουμε να πούμε «σ’ αγαπώ». Δεν λέμε «σου έχω δύναμη». Λέμε «σου έχω αδυναμία». Γιατί όταν αγαπάς, παύεις να είσαι άτρωτος.

Αφήνεις έναν άλλον άνθρωπο να σε αγγίξει, να σε χαροποιήσει, αλλά και να σε πληγώσει.

Η αγάπη σε κάνει ευάλωτο.

Ίσως γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος γράφει: «ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται». Όχι γιατί ο Χριστιανισμός εξιδανικεύει τον πόνο ή την αδυναμία, αλλά γιατί γνωρίζει κάτι βαθύτερο: η δύναμη που δεν γνώρισε ποτέ την αδυναμία εύκολα γίνεται εξουσία· ενώ η δύναμη που πέρασε μέσα από την αδυναμία μπορεί να γίνει τρυφερότητα.

Ίσως λοιπόν δεν χρειάζεται να ντρεπόμαστε τόσο για τις ρωγμές μας.

Γιατί πολλές φορές από εκεί περνά η αληθινή αγάπη.

Ίσως κι ο ίδιος ο Θεός, αυτό το μονοπάτι ακολουθεί όταν ζητάει να μας συναντήσει.

Τις στιγμές που ράγισες και άνοιξες, που έκλαψες και έλαμψες, μέσα στο ΦΩΣ ΤΟΥ. — π. Λίβυος —

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους