Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🕯️✨ⲬⲢⲒⲤⲦⲞⲤ μⲉθ' ημών ⲤⲦⲎⲦΩ ✨🕯️ Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού 📯⚜️✨📯⚜️✨📯⚜️✨📯⚜️✨📯⚜️ Εορτάζει στις 21 Οκτωβρίου ο Άγιος Νεομάρτυρας Νεόφυτος, ο Αρχιμανδρίτης ☦️Ο Σεβασμιώτατος Μάρτυς Νεόφυτος γεννήθηκε στις 9 Μαΐου 1875 στην πόλη Augustow της επαρχίας Σουβάλκοβο, στην οικογένεια του στρατιωτικού παραϊατρού Αλεξάντερ Οσίποφ και ονομάστηκε Νικόλαος στο βάπτισμα.

Το 1891 αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Kholm με δημόσια δαπάνη, το 1897 από τη Θεολογική Σχολή και το 1901 με υποψήφιο πτυχίο θεολογίας από τη Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης.

Ενώ σπούδαζε στην ακαδημία, στις 19 Αυγούστου 1900, ο Νικολάι εκάρη μοναχός με το όνομα Νεόφυτος, στις 27 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και στις 14 Μαΐου 1901 ιερομόναχος.

Μετά την αποφοίτησή του από τη Θεολογική Ακαδημία, στις 13 Αυγούστου 1901, ο Ιερομόναχος Νεόφυτος διορίστηκε δάσκαλος της ομιλητικής στη Θεολογική Σχολή του Χολμ.

Την 1η Ιουλίου 1902 διορίστηκε στην Πνευματική Αποστολή του Πεκίνου με το δικαίωμα να φοράει χρυσό θωρακικό σταυρό και στις 24 Ιουλίου 1903 μετατέθηκε στον επιστάτη της Θεολογικής Σχολής του Τιχβίν.

Εδώ, λόγω της ασθένειας των δασκάλων, έπρεπε να διδάξει σλαβικά στην 1η τάξη και ελληνικά στην 4η δημοτικού.

Στις 17 Οκτωβρίου 1905, ο π. Νεόφυτος διορίστηκε πρύτανης της Θεολογικής Σχολής Σαμαρά και ανυψώθηκε στο βαθμό του αρχιμανδρίτη. από το 1905 έως το 1908 ήταν ο λογοκριτής της Επισκοπικής Εφημερίδας Σαμαρά.

Καθ' όλη τη διάρκεια της διακονίας του στη Σαμαρά, ο π. Νεόφυτος υπήρξε μέλος της Επισκοπικής Επιτροπής Σαμαρά της Ορθόδοξης Ιεραποστολικής Εταιρείας και μέλος του Επισκοπικού Ιεραποστολικού Συμβουλίου Σαμαρά. Στη Σχολή Σαμαρά έγινε πρύτανης αμέσως μετά τον Αρχιμανδρίτη Βενιαμίν (Καζάνσκι), ένας ευγενικός και προσιτός άνθρωπος και επομένως κοντά στους μαθητές του. Ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος έστησε τον εαυτό του αρκετά αυστηρά, και μετά τον πατέρα Βενιαμίν, οι μαθητές του δεν τον συμπαθούσαν για τη σοβαρότητά του.

Επίσης δεν είχε καλές σχέσεις με τον επιθεωρητή του σεμιναρίου, ο οποίος κατά τη μακρόχρονη υπηρεσία του υπό συχνά μεταβαλλόμενους «πρυτάνεις», συνήθιζε σε θέση εξουσίας... συχνά ήταν de facto αφεντικό του σεμιναρίου ή στο τουλάχιστον όλα έγιναν με τη συγκατάθεση και την έγκρισή του». Σε συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου στις 24 Νοεμβρίου 1909, ένα μέλος της Εκπαιδευτικής Επιτροπής, ο Σαββαΐτσκι, που επιθεωρούσε τη Θεολογική Σχολή Σαμαρά, πρότεινε τη μετάθεση του Αρχιμανδρίτη Νεοφύτου στην ίδια θέση, αλλά σε διαφορετική σχολή.

Αμέσως, ο Αρχιεπίσκοπος Βολίν Αντώνιος (Χραποβίτσκι) πρότεινε να διοριστεί ο πρύτανης της Θεολογικής Σχολής Βολίν, Βησσαρίωνα (Ζορνίν), ως πρύτανης της Σχολής Σαμάρα και ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος - της Σχολής Βολίν, κάτι που έγινε δεκτό. Ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος ήταν ένας αληθινός ασκητής και ασκητής που έζησε μια αυστηρά ολοκληρωτική ζωή. εμπνεύστηκε από «μια ειλικρινή επιθυμία να ανεβάσει το ηθικό και μορφωτικό επίπεδο μιας πολύ πεσμένης θεολογικής σχολής και από αυτή την άποψη δεν προκαλεί κανένα άλλο συναίσθημα εκτός από τη συμπάθεια και τον σεβασμό», έγραψε ο πολιτειακός σύμβουλος Runkevich, ο οποίος έκανε έλεγχο στο Σεμινάριο Volyn. σχετικά με αυτόν.

Ωστόσο, σημείωσε ότι λόγω της φύσης του χαρακτήρα του, ο αρχιμανδρίτης έδωσε σημασία σε ορισμένα μικροπράγματα και επέμενε στην απαραίτητη εκπλήρωσή τους, και αυτό χάλασε κάπως τη σχέση μεταξύ αυτού και των συναδέλφων του.

Επειδή όμως τα ηθικά του πλεονεκτήματα ήταν αδιαμφισβήτητα, όπως και η παιδαγωγική εμπειρία που είχε συσσωρεύσει, ο Ρούνκεβιτς πρότεινε να τον αφήσει σε αυτή τη θέση.

Λόγω ακραίας νευρικής έντασης και υπερκόπωσης, ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος, ωστόσο, απηύθυνε αίτημα στον Αρχιεπίσκοπο Αντώνιο, λέγοντας ότι «θεωρεί τον εαυτό του σωματικά ανίκανο να διαχειριστεί ένα κατάμεστο (600 άτομα) ιεροσπουδαστήριο και ζητά να του δοθεί άλλη υπακοή στο πλαίσιο των δυνατοτήτων του». Στις 8 Αυγούστου 1911 ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος διορίστηκε ιερέας και κήρυξε τον λόγο του Θεού στην Αγία Πετρούπολη ως μόνιμο μέλος της Εκπαιδευτικής Επιτροπής της Ιεράς Συνόδου.

Στις 28 Νοεμβρίου 1912, ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος, ταυτόχρονα με την αποχώρηση από την υπακοή στην Εκπαιδευτική Επιτροπή, διορίστηκε μέλος της Επιτροπής Πνευματικής Λογοκρισίας της Πετρούπολης και την 1η Μαΐου 1915, ανώτερο μέλος της ίδιας επιτροπής λογοκρισίας.

Η παραίτηση του θρόνου του αυτοκράτορα Νικολάου Β' και η καταστροφή που επήλθε στη συνέχεια στην κρατική διοίκηση επηρέασαν και την εκκλησιαστική διοίκηση, η οποία τότε ήταν στενά συνδεδεμένη με την κρατική.

Έχοντας γίνει ο κύριος εισαγγελέας της Ιεράς Συνόδου, ο Lvov άρχισε να υπαγορεύει όρους στους επισκόπους, σαν να είχε διοριστεί επικεφαλής της Ρωσικής Εκκλησίας, και πολλοί από αυτούς που εργάζονταν στην Εκπαιδευτική Επιτροπή στη Σύνοδο άρχισαν να υποβάλλουν τις παραιτήσεις τους.

Τέτοια αναφορά υπέβαλε και ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος στα μέσα Απριλίου 1917.

Στις 28 Απριλίου 1917, με απόφαση της Ιεράς Συνόδου, απαλλάχθηκε «από τα καθήκοντα του μέλους της Εκπαιδευτικής Επιτροπής». Το 1918, ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος, μετά από πρόσκληση του Αγίου Πατριάρχη Τύχωνα, τον οποίο γνώριζε όταν ακόμη σπούδαζε στο Kholm, μετακόμισε στη Μόσχα και έγινε γραμματέας του, εγκαταστάθηκε στην αυλή της Τριάδας, όπου ζούσε τότε ο Παναγιώτατος Πατριάρχης, ο οποίος βρήκε σε αυτόν ένας αξιόπιστος και πιστός βοηθός.

Το 1922, σε σχέση με την κατάσχεση εκκλησιαστικών τιμαλφών, καθώς και με συλλήψεις στη Σούγια, τη Μόσχα και την Πετρούπολη, άνοιξε ποινική υπόθεση εναντίον του Πατριάρχη.

Στις 5 Μαΐου 1922, ο Πατριάρχης ενημερώθηκε ότι ξεκινούσε έρευνα για την υπόθεσή του.

Την ίδια μέρα, προσκλήθηκε σε ανάκριση και ο Αντιπρόεδρος της GPU Yagoda υπέγραψε ένταλμα «για να διεξαχθεί έρευνα στο γραφείο και τη διοίκηση του Πατριάρχη Τύχωνα, στη Σύνοδο και στο Ανώτατο Εκκλησιαστικό Συμβούλιο και τη σύλληψη όλων των προσώπων. από τους υπαλλήλους αυτών των ιδρυμάτων». Την ίδια μέρα συνελήφθησαν όλοι όσοι βρίσκονταν εκείνη την ώρα στο προαύλιο και ανάμεσά τους ήταν και ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος.

Μετά τη σύλληψή τους, στήθηκε ενέδρα στο προαύλιο από αξιωματικούς της GPU και όλοι όσοι έμπαιναν εκεί για τον ένα ή τον άλλο λόγο, συμπεριλαμβανομένων τυχαίων περαστικών, συνελήφθησαν.

Μια άλλη μέρα συνελήφθησαν είκοσι οκτώ άτομα, περισσότερα από τα μισά από τα οποία χρειάστηκε να αφεθούν άμεσα ελεύθεροι.

Ολόκληρη η επιχείρηση ήταν επικεφαλής του Tuchkov.

Ανάκρινε πολλούς, ακόμη και αυτούς που κρατήθηκαν κατά λάθος, ο ίδιος, διασκεδάζοντας τον εαυτό του με μια φανταστική φαντασίωση για την ύπαρξη αντεπαναστατικής οργάνωσης, για την οποία θα συλλέγει στοιχεία από τις καταθέσεις των κρατουμένων, που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν για την οργάνωση της δίκης του Παναγιωτάτου. ο Πατριάρχης.

Τίποτα από αυτά όμως δεν ήταν προορισμένο να γίνει πραγματικότητα.

Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στις Εσωτερικές Φυλακές της Γ.Π.Ε., ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος ανακρίθηκε για τρεις συνεχόμενες ημέρες, ελπίζοντας να τον πείσει, ως γραμματέα του Παναγιωτάτου Πατριάρχη, σε στενότερη συνεργασία με τη ΓΠΠ ή τουλάχιστον σε λεπτομερή κατάθεση.

Ακόμη και πριν τη σύλληψή του, υπάλληλοι της GPU προσπάθησαν να προσεγγίσουν τον πατριαρχικό γραμματέα, Αρχιμανδρίτη Νεόφυτο, με πρόταση μυστικής συνεργασίας μέσω του αδελφού του Κωνσταντίνου.

Η ελπίδα για τον αδελφό του πατέρα Νεόφυτη οφειλόταν στο γεγονός ότι ήταν μέλος του κόμματος από το 1919, έχοντας ενταχθεί σε αυτό ενώ υπηρετούσε στον Κόκκινο Στρατό.

Επιπλέον, είχε μια σύγκρουση με τον αδελφό του όταν ο Κωνσταντίνος Οσίποφ έφυγε από τη Θεολογική Σχολή το 1906 για να σπουδάσει στο Λύκειο.

Ωστόσο, στα τέλη του 1921, αποχώρησε από το κόμμα επειδή δεν συμφωνούσε με την πολιτική του σχετικά με την Εκκλησία, αλλά παρέμεινε επικεφαλής του τμήματος ερευνών του Ενιαίου Σιδηροδρομικού Δικαστηρίου των Σιδηροδρόμων Alexander and Baltic.

Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της έρευνας, που συνελήφθη μαζί με τον αδερφό του στο προαύλιο, δήλωσε ότι «αν στο δικαστήριο μου είχα συναντήσει μια περίπτωση ενεργητικής αντίθεσης στην κατάσχεση, θα είχα αναφερθεί στον πρόεδρο του Δικαστηρίου και θα ζητούσε την απόσυρση της υπόθεσης, προκειμένου να αποφευχθεί η υποψία μεροληψίας». Το 1921, κατόπιν αιτήματος της GPU, άνοιξε ένα ειδικό βιβλίο στην αυλή, το οποίο φύλαγε ο θυρωρός, όπου όλοι όσοι έρχονταν στον Παναγιώτατο Πατριάρχη έπρεπε να καταγραφούν από καιρό σε καιρό, οι υπάλληλοι της GPU κοίταζαν μέσα από αυτό , κάνοντας αποσπάσματα για περαιτέρω κατασταλτικά μέτρα.

Επειδή όμως ήταν αρκετά σαφές για ποιον κρατήθηκε αυτό το βιβλίο, οι καταχωρίσεις σε αυτό δεν έδωσαν το αποτέλεσμα που χρειαζόταν η GPU.

Η αποτυχία των υπαλλήλων της GPU να πραγματοποιήσουν το σχέδιό τους να στρατολογήσουν ένα άτομο κοντά στον Ύπατο Ιεράρχη ως μυστικό υπάλληλο τους προκάλεσε οργή και εκνευρισμό και ο χαρακτήρας του, ένας βαθιά θρησκευόμενος και ανυποχώρητος άνθρωπος, προκάλεσε ακόμη μεγαλύτερη οργή εναντίον του. – Τι συνομιλίες έχει ο Πατριάρχης Τύχων με άτομα που τον επισκέπτονται... εσείς ως προσωπικός του γραμματέας να γνωρίζετε; – τον ​​ρώτησε ο Τούτσκοφ. – Δεν έχω πάει σε ούτε μια δεξίωση με τον Πατριάρχη Τύχωνα και δεν έχω δει ακριβώς ποιος έρχεται σε αυτόν, αφού ο θυρωρός Semyon Sidorovich αφήνει τον Πατριάρχη να περάσει, έχοντας προηγουμένως εισαγάγει όσους έφτασαν σε ένα βιβλίο, εκτός από εκείνους τους επισκέπτες που απευθύνονται στον Πατριάρχη εκτός των ωρών υποδοχής.

Θυμάμαι ότι μια τέτοια επαγγελματική επίσκεψη ήταν από την «ARA» για διαπραγματεύσεις για βοήθεια προς τον κλήρο.

Έφτασαν πριν από περίπου τρεις τέσσερις μήνες. – Ποιος άλλος ήρθε εκτός από την ΑΡΑ; - Εκτός από - δεν ξέρω. – Το ταχυδρομείο από τον Ευλόγιο μεταφέρθηκε από το εξωτερικό, πότε και από ποιον; – Ένα δέμα φέρθηκε πριν από περίπου δύο ή τρεις μήνες, αλλά δεν θυμάμαι ποιος ακριβώς το έφερε και δεν ξέρω τι έκανε ο Πατριάρχης ως απάντηση στο δέμα που έστειλε ο Ευλόγιος. – Ποιος άλλος επισκέφτηκε τον Πατριάρχη από το εξωτερικό; – Άκουσα ότι τον Πατριάρχη επισκέφτηκε η πολωνική αποστολή, η οποία επεδίωκε την πλήρη ανεξαρτησία της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Πολωνία από τον Πατριάρχη Μόσχας.

Δεν ξέρω κανέναν άλλον. – Πώς απεστάλησαν και διανεμήθηκαν οι εκκλήσεις του Tikhon της 15/28 Φεβρουαρίου; – Δεν ξέρω, αλλά νομίζω ότι εστάλη μέσω της Συνόδου και του Επισκοπικού Συμβουλίου.

Ο ίδιος δεν έχω δει ούτε διαβάσει την προσφυγή μέχρι τώρα, αφού δεν με ενδιέφερε, και όταν προσπάθησα να την πάρω για το ενοριακό μας συμβούλιο (το προαύλιο), δεν έγινε έφεση σε μετρητά.

Την επόμενη μέρα, ο Tuchkov ανέκρινε ξανά τον πατέρα Νεόφυτο. – Ποια είναι τα καθήκοντά σας ως γραμματέας του Πατριάρχη Τύχωνα; – 1) Στην καταγραφή και καταχώρηση εγγράφων και ψηφισμάτων επ’ αυτών – προερχόμενων από τον Πατριάρχη Τύχωνα. 2) Υποδοχή επισκεπτών για αναφορά στον Πατριάρχη Τύχωνα ή για να εξηγήσουν το επείγον του θέματος. 3) Έκδοση με διαταγή του Πατριάρχη αντιμνημονίων για τις επισκοπές και... ειρήνη για όλες τις μητροπόλεις. 4) Είμαι υπεύθυνος για την υπηρεσία στο προαύλιο της εκκλησίας και το κήρυγμα. 5) Αποδοχή πακέτων σε μονές ώρες και μεταφορές χρημάτων. – Ποιος από τους κληρικούς είναι πιο κοντά στον Πατριάρχη Τύχωνα και ποιον ευνοεί ο τελευταίος; – Δεν το γνωρίζω καθόλου, αφού δεν στήνω ουρές για ραντεβού με τον Πατριάρχη Τύχων.

Σε αυτή την ερώτηση, ο Yakov Polozov (συλληφθείς) και ο Αρχιμανδρίτης Ανεμποδιστής (συνελήφθη), που στήνουν ουρές στη ρεσεψιόν, μπορούν να σας δώσουν μια πιο ικανοποιητική απάντηση.

Την επομένη, ο Tuchkov, θέλοντας να λάβει επιβεβαίωση τουλάχιστον ορισμένων γεγονότων που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως κατηγορία κατά του Παναγιωτάτου Πατριάρχη, ανέκρινε ξανά τον Αρχιμανδρίτη Νεόφυτο. – Ποιες ήταν οι εκκλήσεις του Πατριάρχη Τύχων της 15/28 Φεβρουαρίου σχετικά με τις εκκλησιαστικές αξίες που τυπώθηκαν; – ρώτησε. «Δεν ξέρω σε τι τυπώθηκαν οι εκκλήσεις και μέχρι τώρα δεν έχω δει ούτε διαβάσει αυτές τις εκκλήσεις», απάντησε ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος. – Τι γνωρίζετε από συνομιλίες με τον Πατριάρχη Τύχωνα για τους Ρώσους κληρικούς στο εξωτερικό; – Από συνομιλίες με τον Πατριάρχη Τύχωνα γνωρίζω, συγκεκριμένα, ότι ο Ευλόγιος έλαβε εντολή να πάει στην Αμερική... για να εξορθολογίσει τις σχέσεις μεταξύ επισκόπου και ενοριών.

Αλλά για κάποιο λόγο ο Evlogy δεν πήγε από το Βερολίνο στην Αμερική.

Μια τέτοια εντολή δόθηκε από τον Πατριάρχη στον Ευλόγιο πριν από ένα χρόνο και πλέον.

Γιατί ακριβώς ο Πατριάρχης ήθελε να στείλει τον Ευλόγιο και όχι άλλον, και πώς ακριβώς έγινε αυτό το ραντεβού τεχνικά, δεν το γνωρίζω.

Στο σημείο αυτό ολοκληρώθηκαν οι ανακρίσεις, χωρίς ουσιαστικά να αποδώσουν τίποτα, και η περαιτέρω παρατήρηση της συμπεριφοράς του γραμματέα του Αρχιερατικού στη φυλακή δεν απέδωσε τίποτα.

Γι' αυτή την πίστη στη χριστιανική πίστη και τον Θεό και τις πράξεις που απορρέουν από αυτήν και, κυρίως, την αποστροφή για κάθε είδους προδοσία, ακολούθησε η εκδίκηση όσων μισούσαν τον Χριστό: αφέθηκαν ελεύθεροι όλοι οι συλληφθέντες στο Πατριαρχικό Μετόχι, μόνο ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος. παρέμεινε φυλακισμένος, και στις πιο βαριές συνθήκες, πρώτα στην Εσωτερική φυλακή της GPU και μετά στην Ταγκάνσκαγια, όπου χρειάστηκε να μείνει στο νοσοκομείο για περίπου ένα μήνα λόγω νευρωτικού πόνου που αναπτύχθηκε στη φυλακή.

Στις 7 Μαΐου 1922, ο Tuchkov εξέδωσε διάταγμα για τη σύλληψή του λόγω του γεγονότος ότι «ως γραμματέας του Πατριάρχη Tikhon, συμμετείχε σε αντισοβιετικές δραστηριότητες που πραγματοποιούσε ο Tikhon». Πέρασαν πέντε μήνες και ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος συνέχισε να είναι στη φυλακή. φαινόταν ότι είχε ξεχαστεί, υπέμεινε υπομονετικά την κατάστασή του, αλλά τελικά, στις 3 Οκτωβρίου 1922, υπέβαλε ωστόσο δήλωση στις αρχές. «Περιμένοντας μια δίκαιη επίλυση της υπόθεσης, δεν έκανα ούτε μια δήλωση σχετικά με την υπόθεσή μου για έξι μήνες», έγραψε. «Δεν έχω ανάκριση για πεντέμισι μήνες τώρα». Οι γραπτές ανακρίσεις ολοκληρώθηκαν με τις πρώτες μέρες της φυλάκισης.

Για έξι μήνες δεν μου είπαν την ενοχή μου και δεν υπήρχε ούτε μια ερώτηση για το θέμα της ενοχής μου.

Στην πέμπτη επέτειο της ελευθερίας των ανθρώπων, πιστεύω ότι σε αυτήν το άτομο βρίσκει τη στήριξή του και την πηγή της ελευθερίας του.

Ο σεβασμός μου για την εξουσία έγκειται στο ότι τη θεωρώ φορέα σεβασμού του ατόμου και προστάτη των δικαιωμάτων του.

Ως εκ τούτου, ζητώ να τερματιστεί η υπόθεση και να αποκατασταθεί το δικαίωμά μου στην προστασία του νόμου και της ελευθερίας». Λίγες μέρες αργότερα έστειλε επιστολή με πρόσθετο αίτημα: «Είμαι στη φυλακή έξι μήνες τώρα... πέντε μήνες από την τελευταία... ανάκριση.

Δεν μπορούσα να προβλέψω τόσο μεγάλη περίοδο εργασίας γραφείου πέρα ​​από τη νόμιμη προθεσμία και έμεινα χωρίς ζεστά ρούχα.

Σας ζητώ να δώσετε γραπτή άδεια για να παραλάβω και να μεταφέρω ένα βαμβακερό παλτό (ράσο), καπέλο και κουβέρτα.

Επειδή είμαι μόνος μου και δεν γνωρίζω την κατάσταση των πραγμάτων μου, σας ζητώ να μου επιτρέψετε, σε περίπτωση κράτησης των πραγμάτων μου, να εξηγήσω γραπτώς με παράδοση ότι τα ζεστά πράγματα είναι σφραγισμένα.

Ενόψει του γεγονότος ότι η φυλάκισή μου διαρκεί πολλούς μήνες, ζητώ, ακολουθώντας το παράδειγμα άλλων κληρικών, η Αγία Γραφή και το βιβλίο προσευχής μου να αποδεσμευτούν από το γραφείο του διοικητή, σύμφωνα με την υπόσχεση του ανακριτή, τον οποίο δεν έχω δει. σχεδόν πέντε μήνες». Αλλά δεν υπήρξε απάντηση σε αυτό και ένα μήνα αργότερα, στις 3 Νοεμβρίου, έστειλε την αίτηση για δεύτερη φορά.

Λίγες μέρες αργότερα, στις 7 Νοεμβρίου 1922, ο Tuchkov πρότεινε στον ανακριτή να σταλεί ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος στην περιοχή Ζυριανσκί για ένα χρόνο.

Σε απάντηση στα επείγοντα αιτήματα του αρχιμανδρίτη να τελειώσει η υπόθεσή του, την επόμενη μέρα μετά το ψήφισμα του Tuchkov, συντάχθηκε κατηγορητήριο. «Υπόθεση Osipov N.A. προέκυψε σε σχέση με την υπόθεση του Πατριάρχη Tikhon, έγραψε ο ανακριτής, με την υποψία της συνενοχής του στις αντεπαναστατικές δραστηριότητες του τελευταίου, αν και η έρευνα δεν έδειξε συγκεκριμένα στοιχεία για τις κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν, Osipov.

Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τη στενή σχέση του με τον Tikhon ως προσωπικό του γραμματέα και μέλος της εκπαιδευτικής επιτροπής στη Σύνοδο, η οποία, μαζί με τον Tikhon, ακολουθούσε μια ξεκάθαρα αντεπαναστατική πολιτική, θεωρώ τη δική του, του Osipov, περαιτέρω παραμονή στη Μόσχα από πολιτική άποψη είναι απαράδεκτο». Στις 25 Νοεμβρίου 1922, η Επιτροπή Διοικητικών Απελάσεων του NKVD καταδίκασε τον Αρχιμανδρίτη Νεόφυτο σε τρία χρόνια εξορίας στην περιοχή Ζυριανσκί.

Έχοντας μάθει για αυτό, ο πατέρας Νεόφυτος έστειλε δήλωση. «Είμαι διοικητικά απελαθείς στην περιοχή Ζιριάνσκ...» έγραψε, «και είμαι στη φυλακή Ταγκάνσκ.

Με συνέλαβαν το καλοκαίρι και δεν πήρα τίποτα μαζί μου, ειδικά ζεστά.

Το δωμάτιό μου είναι ακατοίκητο εδώ και επτά μήνες και δεν έχω συγγενείς.

Ως εκ τούτου, ζητώ να επιτραπεί ο φύλακας και εγώ να πάρουμε ζεστά ρούχα και να πετάξουμε τα υπάρχοντά μας.

Ζητώ εντολές να μου παραδώσουν τα βιβλία που πήραν από το γραφείο του διοικητή της GPU... Λόγω του επείγοντος της απέλασης, σας ζητώ να επισπεύσετε την παραλαβή των πραγμάτων μου.

Τα τελευταία χρόνια είμαι ζητιάνος και δεν μπορώ να αγοράσω παλτό από δέρμα προβάτου, μπότες από τσόχα και γάντια, χωρίς τα οποία δεν μπορώ, λόγω του πόνου και των ρευματικών μου, να κάνω το χειμερινό ταξίδι.

Ως εκ τούτου, σας ζητώ ειλικρινά να μου παράσχετε μια επιδότηση παρέχοντας μπότες από τσόχα, παλτό από δέρμα προβάτου και γάντια και, αν είναι δυνατόν, ξοδεύοντας χρήματα». Ο Tuchkov διέταξε να επιτρέψει στον αρχιμανδρίτη να πάει με συνοδεία στο διαμέρισμα και να πάρει τα απαραίτητα.

Τις τελευταίες εβδομάδες προτού σταλεί στην εξορία, ο π. Νεόφυτος βρισκόταν στο ίδιο κελί με τον Ιερομάρτυρα Μητροπολίτη Καζάν Κύριλλο (Σμιρνόφ), μαζί του ταξίδεψε με νηοπομπή στο Ουστ-Σισόλσκ, που ορίστηκε από τον ίδιο ως τόπος εξορίας. , όπου μοιράζονταν πολλές εκκλησιαστικές απόψεις και έγιναν φίλοι, έκαναν θείες λειτουργίες μαζί και συχνά επισκέπτονταν ο ένας τον άλλον. και στη συνέχεια ο π. Νεόφυτος διατήρησε επί μακρόν αλληλογραφία με τον Μητροπολίτη.

Στα μέσα του 1923 στάλθηκε σε άλλο μέρος ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος και χώρισαν.

Στο τέλος της εξορίας του το 1925, ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος επέστρεψε στη Μόσχα.

Έμενε εδώ ήσυχα, δεν είχε σχεδόν καμία επικοινωνία, αφιερώνοντας τον περισσότερο χρόνο του στην προσευχή.

Αλλά δεν χρειάστηκε να ζήσει έτσι για πολύ.

Ανησυχίες για την εκκλησιαστική κατάσταση που προέκυψε μετά τη δημοσίευση της λεγόμενης διακήρυξης του Μητροπολίτη Σεργίου, οι προβλέψιμες συνέπειες και η αμηχανία που είχε ήδη προκύψει τον ανάγκασαν, ως ευρέως μορφωμένο και εκκλησιαστικό πρόσωπο, να σκεφτεί τι συνέβη από την εκκλησία. άποψη.

Πολλοί από τους επισκόπους, τους ιερείς και τους λαϊκούς σκέφτηκαν τότε τι συνέβαινε, και κάποιοι ήταν πικραμένοι όταν συνειδητοποίησαν ότι τα εκκλησιαστικά ζητήματα ήταν τόσο παραμελημένα και αμελητέα που ούτε ένα έτος ή δύο αιώνες δεν είχαν διερευνηθεί από την άποψη της εκκλησιαστικής εμπειρίας και της εκκλησίας. θέσεις.

Τίποτα δεν έχει αποφασιστεί ακόμη στο παρελθόν.

Και ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος, όπως πολλοί τότε, άρχισε να καταγράφει εν συντομία τις σκέψεις του και να τις μοιράζεται με φίλους, ζητώντας τους να διαβάσουν και να επιστρέψουν τις σημειώσεις.

Αυτό το αίτημα προέκυψε όχι μόνο για λόγους ασφαλείας για να υποφέρει κανείς για τις σκέψεις του, αλλά επίσης θεωρήθηκε ότι δεν υπήρχε ακόμη ακρίβεια στα γραφόμενα, ότι αυτό που συνέβαινε δεν ήταν πλήρως κατανοητό, και ακόμη περισσότερο, οι αντίστοιχες διατυπώσεις δεν είχαν βρέθηκε.

Οι φήμες για αυτά τα σκίτσα έφτασαν γρήγορα στο OGPU και στις 26 Σεπτεμβρίου 1927 ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος κλήθηκε για ανάκριση.

Εδώ ρωτήθηκε τι έκανε, ποιος τον επισκέφτηκε και αν ασχολείται με τη διανομή εκκλήσεων.

Ο π. Νεόφυτος απάντησε σε αυτό: «Μελετώ τους Ψαλμούς - ένα εκκλησιαστικό-βιβλικό έργο.

Κάθε μέρα έχω έναν ή δύο ανθρώπους... γνωστούς, για τι τους μιλάω, δεν θέλω να πω, μιας και είναι ιδιωτικού, προσωπικού χαρακτήρα και όχι δημόσιου.

Δεν διανέμω εκκλήσεις μεταξύ των πιστών, αλλά έδωσα τα έργα μου για εκκλησιαστικά θέματα στους φίλους μου να τα διαβάσουν». Ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος ήταν δυσαρεστημένος από την καταγραφή της απάντησής του από τον ανακριτή και την έγραψε ο ίδιος: «Δεν μπορώ να ονομάσω σκίτσα σκέψεων για τρέχοντα εκκλησιαστικά γεγονότα εκκλησιαστικά έργα.

Δεν ήταν περισσότεροι από δύο.

Ήμουν κατά της διανομής τους.

Το έδωσε σε φίλους να το διαβάσουν.

Μου τα επέστρεψαν.

Δεν θυμάμαι σε ποιον τα έδωσα.

Θυμάμαι όμως ότι κατά την επιστροφή μου καταστράφηκαν από εμένα.

Θυμάμαι ότι δεν περιέγραψα τίποτα σχετικά με τη Συνοδική Διακήρυξη, νομίζω ότι για μένα το περιεχόμενο των περιγραμμάτων έγινε ξεπερασμένο ανάλογα με τις αλλαγές.

Το θέμα των σκίτσων είναι η ανάγκη διατήρησης της αντικατάστασης με τη μορφή που έγινε αποδεκτή από τους τοπικούς τόπους, χωρίς τη Σύνοδο... Και η στάση μας στην εξουσία καθορίζεται από τη διδασκαλία του Θεού, ότι ακόμη και σε παγανιστικό κράτος διατάσσεται να στηρίξετε πλήρως την πολιτική ζωή του κράτους με τις προσευχές, τους κόπους και τα μέσα σας, τέτοιες ήταν οι οδηγίες προς τους πιστούς από τον αείμνηστο Πατριάρχη.

Διάβασα τη Διακήρυξη Solovetsky, δεν θυμάμαι από ποιον.

Συμφωνώ με αυτή τη δήλωση γιατί δεν διδάσκει ενάντια στην υποστήριξη του κράτους με τους κόπους και τις προσευχές κάποιου και δεν υποδεικνύει τα αιτήματα εκείνων που δεν συμφωνούν με την Ορθόδοξη αλήθεια». Στις 29 Σεπτεμβρίου 1927, ο Αντιπρόεδρος της OGPU Yagoda υπέγραψε ένταλμα σύλληψης για τον Αρχιμανδρίτη Νεόφυτο και την ίδια μέρα συνελήφθη κατά την ανάκριση.

Στις 18 Οκτωβρίου ο π. Νεόφυτος ανακρίθηκε για άλλη μια φορά. – Γιατί πιστεύετε ότι η Εκκλησία δεν έχει ποτέ εμπλακεί σε αντισοβιετικές δραστηριότητες; – τον ​​ρώτησε ο ανακριτής. – Αυτή, η Εκκλησία, πρέπει να είναι απολιτική. – Ήταν όντως έτσι κατά την επανάσταση; – Ναι, ήταν απολιτική. – Πώς λοιπόν να εξετάσουμε την αίτηση του πρώην Πατριάρχη Τύχωνα στο Ανώτατο Δικαστήριο με μετάνοια για αντεπαναστατική δράση, το μήνυμά του λίγο μετά την αποφυλάκισή του με μετάνοια για τα ίδια, τη λεγόμενη «διαθήκη» ή το ετοιμοθάνατο μήνυμά του κ.λπ.; – Δεν παρενέβη σε αντισοβιετικές δραστηριότητες. - Γιατί το έγραψε αυτό τότε; - Δεν ξέρω.

Θεωρώ αναγκαίο να επισημάνω ότι προσωπικά δεν θεωρώ ότι έδωσα σε προσωπικούς μου γνωστούς, κατόπιν αιτήματός τους, κάποια, ένα ή δύο περίπου, έγγραφα ή σκίτσα σκέψεων, ως διάδοση κάθε είδους βιβλιογραφίας. . Αμέσως μετά την ανάκριση, ο ανακριτής εξέδωσε διάταγμα κατηγορώντας τον ιερέα για αντισοβιετική δράση, ότι «προφορικά και γραπτά, στα μπροσούρα που συνέταξε και διένειμε, προπαγάνδιζε την ανάγκη χρήσης της Εκκλησίας, ως οργάνωσης, για αντι- Σοβιετικοί σκοποί». Αφού διάβασε το ψήφισμα, ο πατέρας Νεόφυτος έγραψε: «Το διάβασα, αλλά δεν μπορώ να το δεχτώ». Με βάση αυτού του είδους το υλικό, μια Ειδική Συνέλευση του Συλλόγου του OGPU καταδίκασε τον Αρχιμανδρίτη Νεόφυτο σε τριετή εξορία στη Σιβηρία, αλλά επειδή του επιβλήθηκε αμνηστία, η περίοδος εξορίας μειώθηκε κατά ένα τέταρτο.

Στις 13 Ιανουαρίου 1928 ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος στάλθηκε με νηοπομπή στο Νοβοσιμπίρσκ. 23 Νοεμβρίου 1929 Έκτακτη σύσκεψη στο Κολέγιο του OGPU, χωρίς καμία πρόσθετη έρευνα, καταδίκασε τον Αρχιμανδρίτη Νεόφυτο σε στέρηση του δικαιώματος διαμονής σε πολλές πόλεις και περιοχές με υποχρεωτική κατάσχεση σε συγκεκριμένο τόπο διαμονής για τρία χρόνια.

Μόνο τον Ιούλιο του 1933, ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος μπόρεσε να μετακομίσει στο ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας και να εγκατασταθεί στην πόλη Uglich, στην περιοχή Yaroslavl. Τον Ιούνιο του 1934, μετακόμισε για να ζήσει στο χωριό Zabolotye, στην περιοχή Yegoryevsky, στην περιοχή της Μόσχας, όπου εκείνη την εποχή ζούσαν πολλοί ιερείς, μοναχοί και μοναχές που είχαν εκτίσει ποινές φυλάκισης ή εξορίας.

Έζησε μια πολύ απομονωμένη ζωή, αφιερώνοντας τον περισσότερο χρόνο του στην προσευχή, συναντώντας μόνο έναν μικρό κύκλο ανθρώπων που γνώριζε από την εξορία ή από τη θητεία του στο Πατριαρχικό Μετόχι.

Στις 4 Απριλίου 1935, οι αξιωματικοί του NKVD συνέταξαν πιστοποιητικό για τη σύλληψη δεκαεπτά ατόμων - ιερέων, μοναχών, μοναχών και λαϊκών, ιδίως, και του Αρχιμανδρίτη Νεόφυτου.

Στις 9 Απριλίου, υπογράφηκε διάταγμα για τη σύλληψή του, με την κατηγορία ότι «συμμετείχε συστηματικά σε αντισοβιετική αναταραχή στον περιβάλλοντα πληθυσμό, διαδίδοντας προκλητικές φήμες για «διώξεις και διώξεις» για θρησκευτικές πεποιθήσεις στην ΕΣΣΔ». Την επομένη συνελήφθη ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος και φυλακίστηκε στις φυλακές Butyrka της Μόσχας.

Ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος στο οποίο διέμενε ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος κλήθηκε ως μάρτυρας. κατέθεσε ότι ήταν πραγματικός ερημίτης και δεν έβγαινε πουθενά, και όταν καλούσε ιερείς στο σπίτι της για να κάνουν μια προσευχή, ακόμη και τότε δεν έβγαινε από το δωμάτιό του.

Ξεκίνησαν οι ανακρίσεις των κατηγορουμένων, μεταξύ άλλων, η μοναχή της μονής Κολότσκι, Σεραφείμ, που ζούσε στο Yegoryevsk.

Η ίδια κατέθεσε ότι βρέθηκε στο διαμέρισμα του Αρχιμανδρίτη Νεοφύτου μόνο μία φορά, αφού έλεγαν γι' αυτόν ότι ήταν «μέγας προσευχόμενος και μάντης.

Επισκέφθηκα τον Νεόφυτο για να πάρω ευλογία και να ζητήσω τις άγιες προσευχές του, μετά δεν τον επισκέφτηκα... αφού ο Νεόφυτος δεν μου το συνέστησε... είναι κακοί και ταραγμένοι καιροί, και αν μάθει κανείς για τις επισκέψεις μου , η σοβιετική κυβέρνηση θα τιμωρήσει. Ο Νεόφυτος μίλησε επίσης για τη δίωξη της Ορθόδοξης πίστης και του κλήρου από τη σοβιετική κυβέρνηση, είπε: «Τώρα οι κληρικοί κρίνονται και εκδιώκονται όχι επειδή είναι αντεπαναστάτες, αλλά επειδή η σοβιετική κυβέρνηση θέλει να καταστρέψει την ορθόδοξη πίστη». Ανέφερε τον εαυτό του ως παράδειγμα και είπε: «Με διώχτηκαν δύο φορές από τις σοβιετικές αρχές μόνο και μόνο επειδή ήμουν κληρικός». Στις 26 Μαΐου 1935 ο ανακριτής ανέκρινε τον Αρχιμανδρίτη Νεόφυτο. – Πείτε μας για τους φίλους σας που σας επισκέφτηκαν στο διαμέρισμά σας στο χωριό Zabolotye και τους οποίους επισκεφτήκατε μετά την επιστροφή σας από την τελευταία σας εξορία. «Κανείς από τους γνωστούς μου δεν με επισκέφτηκε στο διαμέρισμά μου περιστασιακά γυναίκες που με γνώριζαν από την υπηρεσία τους στο Πατριαρχικό Συγκρότημα.

Δεν τους γνωρίζω καθόλου, σκοπός της επίσκεψής τους ήταν να μου παράσχουν οικονομική βοήθεια, εκτός από αυτό, μερικές φορές με επισκέπτονταν εντελώς άγνωστοι που είχαν επιστρέψει από την εξορία.

Ζήτησαν συμβουλές και βοήθεια και σε κάποιους παρείχα οικονομική βοήθεια.

Κανένας από τους ανθρώπους που ζουν στο Yegoryevsk δεν με επισκέφτηκε.

Με εξαίρεση μια αγρότισσα, το όνομά της είναι Έλενα, δεν ξέρω το επώνυμό της, ήρθε και με κάλεσε να ζήσω στο διαμέρισμά της, εκτός από αυτό ήταν η μοναχή Σεραφίμα, που ζει στην πόλη Yegoryevsk.

Ήρθε να με συναντήσει, της ζήτησα να μην με επισκεφτεί ξανά. – Μίλησέ μας για τον κύκλο των γνωριμιών σου και πού βρίσκονται αυτή τη στιγμή. «Αρνούμαι να δώσω οποιαδήποτε μαρτυρία για τον κύκλο των γνωστών μου». – Πείτε μου, διαδόσατε φήμες στους φίλους σας και σε όσους σας επισκέπτονταν για δήθεν διωγμούς της Ορθόδοξης πίστης και του κλήρου; – Δεν διέδιδα φήμες για συνεχιζόμενους διωγμούς της πίστης και του κλήρου.

Δεν κρύβω όμως ότι έχω προσωπικές πεποιθήσεις ότι υπάρχουν διώξεις κατά του κλήρου.

Οι πεποιθήσεις μου προέκυψαν από το γεγονός ότι οι εξόριστοι ήταν άδικοι για μένα, με εξόρισαν όχι ως αντεπαναστάτη, αλλά ως κληρικό. – Πες μου, τι ξέρεις για την ύπαρξη μιας μυστικής εκκλησίας στο διαμέρισμα ενός από τους θαυμαστές σου; – Τίποτα δεν είναι γνωστό για την ύπαρξη μυστικής εκκλησίας. – Πες μου, γιατί ήσουν γνωστός στους θαυμαστές σου ως μεγάλος μάντης; Οι γύρω χωρικοί απευθύνθηκαν σε εσάς για βοήθεια όταν τα μέλη της οικογένειάς τους ήταν άρρωστα; «Δεν αρνούμαι ότι υπήρξε κάποτε μια συλλογική αγρότης από το χωριό Zabolotye για βοήθεια σχετικά με την ασθένεια του παιδιού της.

Κατόπιν αιτήματός της, της έδωσα αγιασμό, δεν υπήρχαν άλλες περιπτώσεις.

Το αν οι θαυμαστές μου με θεωρούσαν μάντη είναι άγνωστο σε μένα. – Η έρευνα έχει στοιχεία ότι στις συνομιλίες σας δηλώσατε ότι οι εκκλησίες της Ανακαινιστικής και του Σεργίου στερούνται τη χάρη και ότι η πλειοψηφία του κλήρου είναι στην υπηρεσία της κυβέρνησης του Αντίχριστου, ότι πρέπει να αποφεύγονται και να προσεύχονται περισσότερο. σπίτια. – Δεν μίλησα σε κανέναν για την Ανακαινιστική Εκκλησία, αφού κάποτε καταδικάστηκε από τον Πατριάρχη Τύχωνα σχετικά με τον προσανατολισμό του Σέργιου, μίλησαν μαζί μου και ζήτησαν συμβουλές για το αν ήταν δυνατόν να παρευρεθώ στην Εκκλησία του Σέργιου. όταν ήμουν ακόμα στην εξορία, στο Yegoryevsk, δεν μίλησα για αυτό με κανέναν απολύτως, συνιστούσα τις εκκλησίες του Αγίου Σεργίου σε όλους όσους με πλησίασαν για αυτό το θέμα. – Πόσο καιρό γνωρίζετε τον Επίσκοπο Αφανάσι; – Γνωρίζω τον Επίσκοπο Αφανάσι από το 1919.

Ήμουν επίσης εξόριστος μαζί του το 1923 στο Ουστ-Σισόλσκ. – Πείτε μου, πότε συναντήσατε τελευταία φορά τον Επίσκοπο Αθανάσιο και υπό ποιες συνθήκες; – Η τελευταία φορά που συνάντησα τον Επίσκοπο Afanasy ήταν τον Ιούλιο του 1934, όταν ζούσαμε μαζί με τον ίδιο στην πόλη Yegoryevsk. – Πείτε μας ποια θέματα συζητήσατε μαζί του κατά τις συναντήσεις σας. – Κατά τη συνάντηση με τον Επίσκοπο Αφανάσι, είχαμε συνομιλίες για διάφορα επιστημονικά και θεολογικά θέματα, τα οποία δεν θυμάμαι ακριβώς τώρα και δεν μπορώ να αναφέρω.

Στις 9 Ιουνίου 1935 ολοκληρώθηκε η έρευνα, αλλά οι κατηγορίες που απαγγέλθηκαν στον Αρχιμανδρίτη Νεόφυτο παρέμειναν οι ίδιες, κανείς δεν έδειξε κάτι πειστικό εναντίον του.

Κατηγορήθηκε ότι δεχόταν επισκέπτες στο διαμέρισμά του, λέγοντας ότι το να πηγαίνεις στην εκκλησία δεν είναι ασφαλές προς το παρόν, αφού μπορείς να σκοντάψεις πάνω σε έναν λύκο με ρούχα προβάτου, «διαδίδοντας ψευδείς φήμες για διώξεις και διώξεις για θρησκευτικές πεποιθήσεις στην ΕΣΣΔ, συμμετοχή σε μυστικές προσευχές στα διαμερίσματα των θαυμαστών και των πνευματικών τους παιδιών». Στις 14 Ιουνίου 1935, μια Ειδική Συνέλευση του NKVD της ΕΣΣΔ καταδίκασε τον Αρχιμανδρίτη Νεόφυτο σε πέντε χρόνια σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας.

Στις 13 Αυγούστου του ίδιου έτους, ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος, ως μέρος μιας συνοδείας, έφτασε στο χωριστό στρατόπεδο της Αντίμπ κοντά στο Μαρίνσκ στην περιοχή του Κεμέροβο.

Στην αρχή εργάστηκε ως τακτικός σε σκηνή φύλαξης, μετά στη γενική εργασία, ως στατιστικολόγος στην κτηνιατρική μονάδα και ξανά ως εργάτης σε γενικές εργασίες.

Εδώ συνάντησε φυλακισμένους ιερείς και λαϊκούς πιστούς και σταδιακά δημιουργήθηκε κάποιο είδος αλληλογραφίας με τους ανθρώπους που είχαν συγγενείς εκεί.

Δεν είχαν λειτουργικά βιβλία, και τα κείμενα των λειτουργιών ανακαλούνταν από τη μνήμη και μετά γράφονταν σε τετράδια.

Η πνευματική ζωή ήταν δωρεάν, οι σχέσεις μεταξύ των πιστών ήταν πραγματικά χριστιανικές, κάποιοι είχαν ήδη συμβιβαστεί με το γεγονός ότι μπορεί να μην χρειαζόταν ποτέ να φύγουν από τη φυλακή και ότι θα τους έδιναν άλλα δέκα χρόνια πριν από το τέλος της ποινής τους.

Αλλά οι εξωτερικές συνθήκες τόσο της δουλειάς όσο και της ζωής ήταν οι πιο δύσκολες, και ένας από τους κρατούμενους, καθηγητής στη Γεωργική Ακαδημία Timiryazev, ένας βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος, έγραψε σε μια επιστολή προς τους αγαπημένους του: «Όσο προχωρά η ζωή, τόσο περισσότερο Η «τέχνη» γίνεται, πιο περίπλοκη, πιο σκοτεινή... Στο Γκαίτε ο Φάουστ περιγράφει την κουζίνα της μάγισσας και κάτι έλειπε εκεί πριν από την κόλαση, ε, εδώ έχουμε το αντίθετο, κάτι πρέπει να αφαιρεθεί για να γίνει μια καλή κόλαση, αλλά για μια κακή κόλαση, πολλά, πολλά, πολλά πρέπει να αφαιρεθούν... Θα έρθει η απελευθέρωση;» Στη συνέχεια, στον καθηγητή βρέθηκε ένα τετράδιο με ξαναγραμμένα λειτουργικά κείμενα και ένα σημείωμα για τον Αρχιμανδρίτη Νεόφυτο, στο οποίο ο καθηγητής ζητούσε να προσευχηθεί γι' αυτόν και τους αγαπημένους του.

Οι ερευνητές του NKVD το θεώρησαν ως τρομερό έγκλημα ενάντια στο κοινωνικό και κρατικό σύστημα.

Αλλά το κυριότερο ήταν ο επόμενος χρόνος - Σεπτέμβριος 1937, αυτή τη φορά νέων συλλήψεων και καταστροφών του κλήρου και των πιστών, όχι μόνο από εκείνους στην άγρια ​​φύση, αλλά και στα στρατόπεδα.

Στην έρευνα συμμετείχαν δώδεκα άτομα, μεταξύ των οποίων ένας καθηγητής της Γεωπονικής Ακαδημίας και ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος.

Ο αρχιμανδρίτης κατηγορήθηκε ότι διεξήγαγε «αντεπαναστατικές δραστηριότητες, λέγοντας ότι τώρα γίνονται μαζικές συλλήψεις στη φύση... έκανε θείες λειτουργίες στον χώρο εργασίας, διαχωρίζοντας έτσι τους εργάτες από την εργασία και κηρύττοντας ανοιχτά θρησκευτικές πεποιθήσεις». Στις 10 Οκτωβρίου 1937 ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος συνελήφθη, φυλακίστηκε σε κελί τιμωρίας και ανακρίθηκε την επόμενη μέρα. - Πες μου, είπες τα λόγια μεταξύ των κρατουμένων στον ξενώνα: «Τώρα γίνονται μαζικές συλλήψεις στη φύση, φυλακίζονται για το τίποτα, σου δίνουν το άρθρο 58 για να μιλήσεις». – Το ότι άκουσα αυτά τα λόγια είναι αλήθεια και ότι θα μπορούσα να μεταφέρω το ίδιο πράγμα σε άλλους, οπότε νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα ιδιαίτερο σε αυτό, γιατί περιμένουν την απελευθέρωση, δεν βλέπω λόγο για αυτό, όλοι μιλούν για συλλήψεις. – Πείτε μου, κάνατε θρησκευτικές λειτουργίες στο χώρο εργασίας, απομακρύνοντας έτσι τους εργαζόμενους από την εργασία και κηρύσσοντας ανοιχτά τις θρησκευτικές σας πεποιθήσεις; – Δεν έκανα καμία υπηρεσία στο εργοτάξιο, γιατί είμαι από τους ανθρώπους που δεν τραγουδούν και δεν μπορώ να τραγουδήσω. – Έχετε χρεωθεί.

Τι μπορείτε να δείξετε επί της ουσίας της κατηγορίας που σας έχει ασκηθεί και παραδέχεστε την ενοχή σας; «Δεν ομολογώ ένοχος, όπως φαίνεται από τις απαντήσεις μου». Στις 28 Οκτωβρίου 1937, η τρόικα του NKVD της περιοχής του Νοβοσιμπίρσκ καταδίκασε τον Αρχιμανδρίτη Νεόφυτο σε θάνατο. Ο Αρχιμανδρίτης Νεόφυτος (Osipov) πυροβολήθηκε στις 21 Οκτωβρίου (3 Νοεμβρίου) 1937 και θάφτηκε σε άγνωστο ομαδικό τάφο. Ο Ιερός Ναός τιμά τη μνήμη του Σεβασμιωτάτου Μάρτυρα Νεοφύτου στις 21 Οκτωβρίου (3 Νοεμβρίου). Συντάχθηκε από τον Hegumen Damascene (Orlovsky) Εφημερίδα της Επισκοπής Μόσχας.

Νο. 1–2 για το 2009 Με τις άγιες προσευχές του, Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησέ μας και σώσε μας! Αμήν!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους