Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εδώ και μέρες, κυβερνητικά στελέχη και κάθε λογής παρατρεχάμενοι ζουν με έναν φόβο: Μην γίνει η Ελλάδα Γαλλία.

Σήμερα χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί έδωσαν μια ηχηρή απάντηση: «Από την Ελλάδα μέχρι τη Γαλλία…». Αυτό ακριβώς είναι η Ευρώπη σήμερα, από την Ελλάδα μέχρι την Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία.

Αλλά και την Αλβανία.

Και βεβαίως την Γαλλία.

Τάξεις χωρίς καθηγητές και δασκάλους.

Ταβάνια που πέφτουν στα σχολεία.

Φοιτητές που δουλεύουν 13ωρα.

Σπίτια για το real estate κι όχι για φοιτητές και εκπαιδευτικούς.

Κέρδη για τους πλούσιους και business για τους κολλητούς.

Όμως κάτι άλλο πάει να γίνει.

Ένα μαζικό κίνημα στους δρόμους.

Χιλιάδες νέοι και νέες που ανακαλύπτουν ξανά ότι δεν είναι ατομικότητες, αλλά η κοινωνία που ο νεοφιλελευθερισμός επί χρόνια διαλύει, μεθοδικά και υστερόβουλα.

Γενιές που μαθαίνουν ότι «το προσωπικό ζόρι», το κάθε «δεν τα βγάζω πέρα», το κάθε «δεν αντέχω άλλο» έχει εκατομμύρια ονόματα και διευθύνσεις σε όλη την Ευρώπη.

Κι αυτό ακριβώς είναι που φοβίζει.

Τους περιμένουν στη γωνία με σηκωμένο δάχτυλο. Δεξιά. Ακροδεξιά. Δημοσιολογούντες.

Κάθε λογής συμφέροντα.

Γι’ αυτό τόσες μέρες η δημόσια συζήτηση περίμενε σχεδόν με ανυπομονησία το «μπάχαλο». Μια σπασμένη βιτρίνα, έναν καμένο κάδο, μια εικόνα σύγκρουσης.

Οτιδήποτε θα μπορούσε να μετατοπίσει τη συζήτηση και να αλλάξει επιτέλους το θέμα.

Όχι γιατί βγαίνουν χιλιάδες άνθρωποι στον δρόμο, αλλά η ανάγκη να αποκατασταθεί η «τάξη». Αυτό είναι το φαντασιακό της παλινόρθωσης που ενώνει όλο και περισσότερο τη Δεξιά με την Ακροδεξιά.

Οι διαδηλωτές στα σπίτια τους.

Οι κυβερνήσεις ήσυχες στις θέσεις τους, χωρίς να χρειαστεί να αλλάξουν πολιτική.

Μόνο που οι κοινωνίες δεν έχουν προκαθορισμένες θέσεις.

Τα κοινωνικά προβλήματα απαιτούν πολιτικές απαντήσεις.

Όχι καταστολή. Και αυτό οι δρόμοι το ξέρουν. 📸 Στη φωτογραφία οι μαθητές του Μουσικού Σχολείου Ιλίου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους