Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μητσοτάκης – Γεραπετρίτης: οι διαβεβαιώσεις σας ναυάγησαν. Αναλάβετε τις ευθύνες σας.

Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα γκρεμίζει ολόκληρο το σκηνικό της κυβερνητικής αυτοϊκανοποίησης.

Η εξέλιξη στη Λιβύη είναι μία από αυτές.

Και φέρνει τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Γιώργο Γεραπετρίτη αντιμέτωπους με τα ίδια τους τα λόγια.

Στις 24 Αυγούστου 2026, ο υπουργός Εξωτερικών διαβεβαίωνε δημοσίως: «Η Ελλάδα ήταν εκείνη, η οποία διασφάλισε ότι δεν θα έχουμε περαιτέρω επέκταση στη Λιβύη και την κύρωση του ανυπόστατου και παράνομου τουρκολιβυκού». Η δήλωση βρίσκεται αναρτημένη στην επίσημη ιστοσελίδα του υπουργείου του. (mfa.gr) Στις 20 Οκτωβρίου, η λιβυκή Βουλή ενέκρινε το μνημόνιο, ανατρέποντας την προηγούμενη αντίθεσή της.

Λιγότερο από δύο μήνες χρειάστηκαν για να διαψευστεί η δημόσια διαβεβαίωση περί εξασφαλισμένης αποτροπής. Η Άγκυρα κέρδισε πολιτικό έδαφος εκεί όπου προηγουμένως συναντούσε αντίσταση. (reuters.com) Ο κ. Γεραπετρίτης οφείλει να εξηγήσει με ποια στοιχεία μιλούσε με τέτοια βεβαιότητα.

Ποιες δεσμεύσεις είχε εξασφαλίσει; Πώς αξιολόγησε την τουρκική προσέγγιση προς την ανατολική Λιβύη; Και τι ακριβώς απέγινε η επιτυχία που παρουσίαζε στους Έλληνες ως κατοχυρωμένη; Όταν ένας υπουργός ανακοινώνει ότι απέτρεψε μια δυσμενή εξέλιξη και αυτή ακολουθεί λίγες εβδομάδες αργότερα, τίθεται ζήτημα πολιτικής αξιοπιστίας.

Η σοβαρότητα του αξιώματος απαιτεί προσεκτική εκτίμηση, ετοιμότητα και λογοδοσία.

Οι βεβαιότητες χωρίς επαρκές αντίκρισμα εκθέτουν τη χώρα και υπονομεύουν την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Η κυβέρνηση απαντά ότι το μνημόνιο παραμένει παράνομο και ότι η λιβυκή απόφαση δεν μεταβάλλει τον χαρακτήρα του.

Αυτή είναι πράγματι η επίσημη ελληνική θέση. (mfa.gr) Αλλά η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει και για το αποτέλεσμα της δικής της πολιτικής.

Η νομική απόρριψη μιας εχθρικής διεκδίκησης αποτελεί υποχρέωσή της.

Η αποτροπή της πολιτικής ενίσχυσης αυτής της διεκδίκησης αποτελεί ξεχωριστή δοκιμασία αποτελεσματικότητας.

Στη συγκεκριμένη δοκιμασία, η διαβεβαίωσή της διαψεύστηκε. Το Διεθνές Δίκαιο είναι πολύτιμο θεμέλιο της ελληνικής θέσης.

Η υπεράσπισή του απαιτεί διπλωματική εργασία, συμμαχικές δεσμεύσεις, κρατική συνέχεια και αποφασιστικότητα στην προστασία των νόμιμων δραστηριοτήτων μας.

Μια ανακοίνωση καταδίκης αποκτά ουσιαστικό βάρος όταν εντάσσεται σε πολιτική που επηρεάζει τις αποφάσεις των άλλων.

Εδώ βρίσκεται το μεγάλο πρόβλημα με την κυβερνητική αφήγηση των «ήρεμων νερών». Η αποκλιμάκωση έχει αξία όταν αξιοποιείται για την ενίσχυση της χώρας.

Η ηρεμία στις δηλώσεις, όμως, δεν αρκεί για να πιστοποιήσει την ασφάλεια των εθνικών συμφερόντων.

Χρειάζεται να εξετάζουμε τι συμβαίνει στις συμφωνίες, στους συσχετισμούς και στην πραγματική δυνατότητα άσκησης των δικαιωμάτων μας. Η Τουρκία διαθέτει δική της στρατηγική και δικούς της στόχους.

Η ελληνική κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να τους αξιολογεί με ρεαλισμό.

Κάθε φορά που παρουσιάζει μια προσωρινή ισορροπία ως οριστική επιτυχία, κινδυνεύει να προετοιμάζει την επόμενη διάψευσή της.

Ο κ. Μητσοτάκης φέρει ακέραιη πολιτική ευθύνη για την κατεύθυνση που έχει επιλέξει και στηρίζει.

Εκείνος επιλέγει τον υπουργό Εξωτερικών, εγκρίνει τη στρατηγική και παρουσιάζει τον απολογισμό της κυβέρνησής του.

Η ευθύνη του πρωθυπουργού βρίσκεται στο κέντρο αυτής της υπόθεσης.

Οφείλει επομένως να εμφανιστεί ενώπιον της Βουλής και να εξηγήσει τι γνώριζε η κυβέρνηση, ποια ήταν η εκτίμησή της και ποιες ενέργειες έκανε.

Οφείλει να παρουσιάσει συγκεκριμένη αντίδραση στη νέα κατάσταση.

Και οφείλει να αναλάβει την ευθύνη για την απόσταση ανάμεσα στις δημόσιες διαβεβαιώσεις και στο τελικό αποτέλεσμα. Οι Έλληνες δικαιούνται να γνωρίζουν αν η χώρα διαθέτει σχέδιο που αντέχει στις μεταβολές των συσχετισμών.

Δικαιούνται να απαιτούν πρόβλεψη, προετοιμασία και αποτελέσματα.

Η επίκληση της πολυπλοκότητας της διεθνούς κατάστασης καθιστά αυτές τις απαιτήσεις ακόμη πιο επιτακτικές: ακριβώς στις δύσκολες συνθήκες δοκιμάζεται η επάρκεια μιας ηγεσίας.

Και υπάρχει ένας κίνδυνος που πρέπει να αντιμετωπιστεί εγκαίρως.

Μια παράνομη αξίωση μπορεί να χρησιμοποιείται για να αυξάνει το κόστος κάθε ελληνικής πρωτοβουλίας, να καθυστερεί έργα και να δημιουργεί πιέσεις για παραχωρήσεις.

Η κυβέρνηση οφείλει να εμποδίσει αυτή τη διαδικασία με συνεπή πολιτική και πραγματική αποτρεπτική αξιοπιστία.

Η κοινωνία χρειάζεται να γνωρίζει τι προστατεύεται στην πράξη.

Κατά την κρίση μου, ο κ. Γεραπετρίτης οφείλει να παραιτηθεί.

Η διάψευση αφορά δημόσια διαβεβαίωση για θέμα μείζονος εθνικής σημασίας και απαιτεί ανάληψη πολιτικής ευθύνης.

Ο κ. Μητσοτάκης οφείλει να ζητήσει εξηγήσεις, να κρίνει την επάρκεια του υπουργού του και να αναθεωρήσει τις επιλογές που οδήγησαν σε αυτή την αποτυχία.

Η παραμονή όλων στις θέσεις τους, με τις ίδιες βεβαιότητες και την ίδια αυτοϊκανοποίηση, θα ήταν μήνυμα ότι ακόμη και η διάψευση στα εθνικά θέματα δεν συνεπάγεται καμία συνέπεια για τους κυβερνώντες. Η Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα να απαιτεί περισσότερα από την ηγεσία της. Κύριοι Μητσοτάκη και Γεραπετρίτη, η διαβεβαίωσή σας διαψεύστηκε δημοσίως. Δημοσίως οφείλετε να λογοδοτήσετε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους