Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα χρόνια της εφηβείας μου, πήγαμε με άλλους "ιεροσπουδαστές" να επισκεφθούμε φημισμένο γέροντα.

Βρεθήκαμε λοιπόν στο μοναστήρι και αναζητώντας τον μας είπαν ότι έχει κόσμο στο αρχονταρίκι και μπορούμε να πάμε εκεί να πάρουμε την ευχή του.

Ανεβήκαμε κάποια σκαλιά και μπροστά μας ανοιγόταν μια μεγάλη αίθουσα γεμάτη κόσμο.

Από το βάθος ακούγονταν κραυγές ανθρώπων.

Οι υπόλοιποι μέσα στην αίθουσα έκαναν τον σταυρό τους και κάποιοι άλλοι έκλαιγαν.

Σφίχτηκε το στομάχι μου.

Δεν ξέραμε τι συμβαίνει.

Ανταλλάσσοντας βλέμματα με άλλους παριστάμενους, μας είπαν ψιθυριστά ότι ο γέροντας διαβάζει δαιμονισμένους και γι αυτό ουρλιάζουν.

Παρά τον φόβο μου, ως παιδιόθεν περίεργος, κατάφερα να χωθώ ανάμεσα στον κόσμο και να πλησιάσω μπροστά.

Τρεις άνθρωποι κυλιόντουσαν στο δάπεδο.

Κάποιοι ήταν κοντά τους για να τους προφυλάσσουν από τραυματισμούς.

Ο γέροντας ατάραχος φόραγε επιτραχήλιο, κρατούσε στο ένα χέρι του μεγάλο ξύλινο σταυρό και εκφωνούσε κάποιες προσευχές.

Συχνά διέκοπτε τις ευχές και προσπαθούσε να αναπτύξει διάλογο με τα δαιμόνια που ενοικούσαν στους ανθρώπους. - Γιατί μπήκες μέσα στην κοπέλα; - Με στείλανε. - Ποιός σε έστειλε; - Μάγια, Μάγια. - Ποιός έκανε τα μάγια; - Σε ένα λεμόνι τα έβαλαν όταν ήταν μωρό.

Αυτό είναι ένα απόσπασμα που θυμάμαι σχεδόν αυτολεξεί.

Τα χρόνια κύλησαν.

Απομακρύνθηκα χρονικά από αυτή την εμπειρία.

Η ανάμνηση όμως και ο προβληματισμός έμειναν.

Συνάντησα αργότερα ως κληρικός πολλές φορές ανθρώπους με ανάλογα συμπτώματα και με σίγουρες διαγνώσεις ότι πάσχουν από δαιμονοκατοχή.

Όσες φορές κατάφερα να παραπέμψω τέτοιες περιπτώσεις σε ιατρικά κατάλληλη φροντίδα, οι άνθρωποι επανήλθαν πλήρως και με υψηλή λειτουργικότητα στη ζωή τους.

Με κάποιους μιλάμε μέχρι σήμερα και μου λένε πόσο ζωντανό και πραγματικό ήταν αυτό που ζούσαν τότε.

Έτσι συμβαίνει συνάνθρωποι μου όταν κάποιος πάσχει.

Ο πόνος του είναι πραγματικός.

Χρειάζεται ενημέρωση, ευαισθησία και ενσυναίσθηση, για να μπορούμε ο ένας να παραστέκεται σωστά στη δυσκολία του άλλου.

Ο νους δεν δημιουργεί περιεχόμενο από το μηδέν.

Εφόσον κάποιος έχει μεγαλώσει με έννοιες όπως ο Θεός, ο διάβολος, η αμαρτία, η τιμωρία, η αποκάλυψη, μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτές τις έννοιες για να εξηγήσει όσα βιώνει μέσα σε μια ψυχική διαταραχή.

Σε άλλο πολιτισμικό περιβάλλον, το ίδιο είδος ψυχωτικής εμπειρίας μπορεί να πάρει διαφορετική μορφή.

Το ζητούμενο δεν είναι να αμφισβητήσουμε όσα βιώνει ο άνθρωπος, αλλά να διακρίνουμε την εμπειρία του από την ερμηνεία της.

Μπορούμε να σεβαστούμε τον πόνο του χωρίς να επιβεβαιώνουμε ότι είναι δαιμονισμένος.

Η κατανόηση αρχίζει όταν ακούμε τον άνθρωπο χωρίς να εγκλωβιζόμαστε στις ερμηνείες του.

Θεολογικά τώρα, μετά την Ανάσταση του Χριστού, ομολογούμε διαρκώς: "Ο Θεός των πνευμάτων και πάσης σαρκός, ο τον διάβολον καταργήσας.."

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους