Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρακολουθώ μπάσκετ από την εποχή του Κορωναίου, του Κοντου, του Κοκολακη, του Γιατζογλου, του Γκουμα κτλ.

Το αγάπησα αυτό το άθλημα σχεδόν όσο και την ποδηλασία στην οποία διακρίθηκα αν και λόγο του χαμηλού ύψους μου δεν επαιξα πολύ.

Η χώρα μας, κακά τα ψέματα, είναι μπασκετοχωρα με δικιά της μάλιστα σχολή που βασίζεται στην άμυνα.

Είναι πολλά χρόνια που βλέπω το άθλημα να κάνει βήματα πίσω με τις άθλιες αλλά χρυσό πληρωμένες διαιτησίες να πρωταγωνιστουν και με ταλέντα να παραμεριζονται, με ελληνοποιησεις του κερατά και με δημιουργία μιας γενιάς οπαδών που να ζητούν νίκες της ομάδας τους κι ας είναι και τα παιχνίδια στημένα.

Δεν ένιωσα έκπληκτος με τα σημερινά.

Ο άλλος είχε μετρητά στο σπίτι του 820000... Έστησαν λέει και παιχνίδια σχολικών πρωταθληματων (μην ξεχνάμε ότι οι πρωταθλητές των σχολικών πρωταθληματων παίρνουν μεγάλα μπόνους μονάδων που τους βοηθάνε να μπουν στα πανεπιστήμια) πράγμα που είναι ότι πιο τραγικό πληροφορήθηκα σήμερα.

Τελικά έχουμε διαβρωθεί τόσο πολύ; Μήπως είναι το μπάσκετ καθρέφτης όλης της κοινωνίας μας; Καθρέφτης που εμπεριέχει την πολιτική, το εμπόριο, τη βιομηχανία, την εκπαίδευση, τον πολιτισμό, τον υπόλοιπο αθλητισμό, την Πίστη; Μήπως είναι καιρός ο κόσμος να ξεφύγει από την μαζικοτητα και να στρέψει την προσοχή του σε σύγχρονους Δον Κιχοτες που δίνουν καθημερινά τις μάχες τους ξεκινώντας πάντοτε από μειονεκτική θεση; Μήπως πρέπει από τις ζωές μας να πετάξουμε έξω τοξικά άτομα τύπου Παπαπετρου, Τσαρουχα κτλ; Μήπως πρέπει πρώτα να εκτιμάμε τους χαρακτήρες κάποιων και μετά τις αθλητικές, τις επιστημονικές η ακόμα και τις καλλιτεχνικες τους ικανότητες;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους