Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με το κεφάλι στην άμμο, ενώ ο κόσμος φλέγεται. Η στρουθοκάμηλος, λένε, όταν φοβάται, χώνει το κεφάλι της στην άμμο, πιστεύοντας πως έτσι εξαφανίζεται ο κίνδυνος.

Μόνο που σήμερα, ακόμη κι εκεί, θα αντίκριζε φωτιές, καταστροφές και λεηλασίες, σκηνές που θυμίζουν τους φοβερούς κύκλους της Κόλασης του Δάντη.

Αυτή είναι η εικόνα που παρουσιάζουν ολοένα συχνότερα οι κοινωνικές εκρήξεις στην Ευρώπη, κάτι που κάνει (ή θα έπρεπε να κάνει) κάποιον να αναρωτηθεί: Τι ακριβώς επιδιώκουν όσοι καταστρέφουν καταστήματα, καίνε αυτοκίνητα, λεηλατούν περιουσίες απλών ανθρώπων; Ποιο πρόβλημα λύνουν; Ποια κοινωνική αδικία αποκαθιστούν δημιουργώντας καινούργιες; Να πούμε εδώ πως ασφαλώς η διαμαρτυρία αποτελεί αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα.

Όχι όμως και η καταστροφή.

Η δημοκρατία, το καλύτερο από τα κακά πολιτεύματα που επινόησε ο άνθρωπος, στηρίζεται στην ελευθερία της γνώμης και του λόγου.

Αυτή ακριβώς η ελευθερία επιτρέπει σε κάθε πολιτική δύναμη να προτείνει όσα θεωρεί σωστά, ακόμη κι όταν είναι εμφανώς ανεφάρμοστα, ακόμα κι όταν ανήκουν στη χορεία των όμορφων αλλά ανόητων ιδεών που συμπυκνώνει το σύνθημα του γαλλικού Μάη του ’68: «Είμαστε ρεαλιστές, ζητούμε το αδύνατο». Εδώ ακριβώς βρίσκουν πρόσφορο έδαφος οι πανταχού παρόντες λαϊκιστές.

Γνωρίζουν και εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη αδυναμία να αναζητούμε την εύκολη λύση ακόμη και στο πιο σύνθετο πρόβλημα.

Με χαρακτηριστική ευκολία, ανερυθρίαστα, υπόσχονται στους πάντες τα πάντα, χωρίς φυσικά να εξηγούν πώς θα τα πραγματοποιήσουν.

Μοιραία, όταν οι υποσχέσεις διαψεύδονται, η απογοήτευση γεννά νέες αντιδράσεις, νέους σωτήρες, νέες αυταπάτες.

Δεν φταίει βεβαίως γι' αυτό η δημοκρατία.

Αυτή οφείλει να επιτρέπει ακόμη και τις πιο παράλογες απόψεις.

Η ευθύνη ανήκει σε όσους τις διατυπώνουν και σε όσους τις αποδέχονται εύκολα, «αγοράζοντας» τη λύση χωρίς να δίνουν δεκάρα για τις συνέπειες.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη μεταβατική περίοδο για ολόκληρο τον κόσμο.

Πόλεμοι στη γειτονιά μας, ενεργειακή ανασφάλεια, οικονομικές πιέσεις και ένας χειμώνας που προμηνύεται δύσκολος.

Σαν να μη μας έφταναν αυτά, η ολοένα πιο απειλητική Τουρκία πέτυχε, ύστερα από έντονες πιέσεις, την έγκριση από το λιβυκό κοινοβούλιο του περιβόητου τουρκολιβυκού μνημονίου.

Μια συμφωνία που, ουσιαστικά, επιχειρεί να «εξαφανίσει» την Κρήτη από τον χάρτη των θαλάσσιων δικαιωμάτων! Κι εμείς τι κάνουμε; Ακούμε πολιτικούς να ζητούν επιτακτικά «αλλαγή πολιτικής», χωρίς να εξηγούν ποια πολιτική, με ποια μέσα, με ποιες συμμαχίες και κυρίως με ποιες συνέπειες.

Είναι εύκολο να καταγγέλλεις.

Δύσκολο να προτείνεις κάτι συγκεκριμένο και εφαρμόσιμο.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει επικίνδυνα, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια ούτε των ανέξοδων υποσχέσεων ούτε των καταστροφικών αντιδράσεων.

Χρειάζεται σοβαρότητα, υπευθυνότητα και επίγνωση της πραγματικότητας.

Γιατί, όσο εμείς αναζητούμε εύκολες λύσεις και ανταλλάσσουμε κατηγορίες, κάποιοι άλλοι σχεδιάζουν το μέλλον της περιοχής μας.

Ας σκεφτούμε πως, αν και όταν, αποφασίσουμε επιτέλους να βγάλουμε το κεφάλι από την άμμο, ίσως διαπιστώσουμε ότι ο κόσμος γύρω μας έχει ήδη αλλάξει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους