Να βουτήξουμε στην Ιστορία... Στην Εφημερίδα των Συντακτών της Τετάρτης Με ποιον θα μιλήσουν οι λαοί Τα γεγονότα και οι μεγάλες συγκεντρώσεις σε όλη την Ευρώπη έρχονται να επιβεβαιώσουν την συνεχώς...

Πλήρες Κείμενο:

Να βουτήξουμε στην Ιστορία... Στην Εφημερίδα των Συντακτών της Τετάρτης Με ποιον θα μιλήσουν οι λαοί Τα γεγονότα και οι μεγάλες συγκεντρώσεις σε όλη την Ευρώπη έρχονται να επιβεβαιώσουν την συνεχώς διερευνώμενη απόσταση μεταξύ των πολιτικών ελίτ και των λαών, που υποφέρουν από την παρατεταμένη κρίση.

Μια κρίση, που δεν είναι μόνο οικονομική και κοινωνική, αλλά προπάντων αξιακή.

Ο πόλεμος και οι επιπτώσεις του, οι ταξικές ανισότητες, η φτώχεια, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η μεταναστευτική και κλιματική κρίση, αλλά και η αδυναμία της Αριστεράς να αρθρώσει εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης με συγκεκριμένη ιδεολογικοπολιτική πλατφόρμα εξουσίας παρατείνουν τα αδιέξοδα και οδηγούν τους λαούς σε εξεγέρσεις. Η Ευρώπη ξεσηκώνεται, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η κατάληξη θα είναι θετική.

Όσο δεν υφίσταται εναλλακτική διέξοδος τότε το σύστημα εύκολα θα ενσωματώνει τις αντιδράσεις με το καλό ή και με το ..άγριο, αν χρειαστεί.

Η ποιοτική διαφορά με το πρόσφατο παρελθόν όμως, είναι ότι πια όλη ευρωπαϊκή Ήπειρός στοιχίζεται πίσω από παρόμοιες ανάγκες και αγωνίες.

Ακρίβεια, στεγαστικό, διαφθορά, ανισότητες, πόλεμος δημιουργούν ένα «κοινό πεδίο αιτιών» που γίνεται εύκολα αντιληπτό από τις μάζες.

Το φαινόμενο της πλατιάς αντίληψης των αιτιών της κρίσης είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο για τις ελίτ.

Αν οι λαοί αποκτήσουν κοινή αντίληψη, τότε δημιουργείται μια ενιαία κοινότητα συμφερόντων, που μοιραία οδηγεί σε κοινωνική κίνηση.

Κοινώς, οι λαοί μιλάνε «δυνατά» αλλά και επανοριοθετουνται μέσα από την ταξική τους συνείδηση.

Το ερώτημα είναι αν απέναντι τους θα βρεθεί «συνομιλητής» που θα μιλήσει την ίδια γλώσσα και θα απαντήσει πειστικά.

Οι συνομιλητές δεν είναι και λίγοι.

Ήδη πρώτη στη σειρά φαίνεται να έρχεται η Ακροδεξιά η οποία όμως ως μακρύ χέρι του συστήματος δεν μπορεί να συνομιλήσει με τα γεγονότα.

Για αυτό και στη Γαλλία και αλλού, ξορκίζει τις διαδηλώσεις και τις λοιδορεί περιγράφοντας περίπου τους διαμαρτυρόμενους πολίτες ως «Ισλαμοκομμούνια». Με δεδομένο ότι η Δεξιά και οι πολιτικές της έχουν σχέση αιτίας με τα γεγονότα και η σοσιαλδημοκρατία παραπαίει διεθνώς ανακύπτουν ερωτήματα για τη συγκρότηση μιας «άλλης Αριστεράς» που θα συνομιλήσει με την Ιστορία και τις μάζες που κινούνται. Στην Ελλάδα σε αντίθεση με τις ευρωπαϊκές χώρες οι αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις αν και σε υποχώρηση, λόγω πολυδιάσπασης, παραμένουν «ζωντανές». Και μπορεί το πολιτικό εκκρεμές να γέρνει δεξιά, όμως στα αριστερά του κέντρου βρίσκεται ένα +30% που αποτρέπει προσώρας την «Ιταλοποίηση» και υπό προϋποθέσεις μπορεί να δώσει ελπίδα.

Είναι κρίσιμο για τον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς να μην φοβηθεί και να συνομιλήσει με τα γεγονότα μακριά από τις φοβίες του απροσδιόριστου κέντρου.

Αριστερά άλλωστε χωρίς κινήματα δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει και Αριστερά χωρίς πολιτικό σχέδιο και όραμα για τη χώρα.

Τώρα είναι η ώρα να γίνει η μεγάλη πολιτική υπέρβαση μέσα από την απόπειρα πολιτικής έκφρασης της κοινωνικής διεργασίας, που είναι σε εξέλιξη.

Το πρώτο βήμα βέβαια για να υπερβούμε το τέλμα είναι να κατανοήσουμε τι συμβαίνει στον κόσμο σήμερα με όρους συμμετοχής και χωρίς ίσες αποστάσεις.

Οφείλουμε να βουτήξουμε στην ιστορία.

Μια νέα πολιτική ενότητα μπορεί να προκύψει τελικά από τα κάτω και να αναγκάσει άπαντες να υπερβούν ακόμα και τους εαυτούς τους. Ελπίζουμε… Διονύσης Τεμπονέρας Τομεάρχης Εργασίας ΕΛ.Α.Σ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους