*Ο κήπος του σχολείου μας άνοιξε τις πόρτες του στα πιο μικρά παιδιά* «Αν είχα επιρροή στην καλή νεράιδα που λέγεται ότι προεδρεύει στη βάφτιση όλων των παιδιών, θα της ζητούσα να χαρίσει σε κάθε...

Πλήρες Κείμενο:

*Ο κήπος του σχολείου μας άνοιξε τις πόρτες του στα πιο μικρά παιδιά* «Αν είχα επιρροή στην καλή νεράιδα που λέγεται ότι προεδρεύει στη βάφτιση όλων των παιδιών, θα της ζητούσα να χαρίσει σε κάθε παιδί του κόσμου μια αίσθηση του θαυμαστού τόσο ακατάλυτη, που να κρατά μια ολόκληρη ζωή, ως αλάνθαστο αντίδοτο ενάντια στην πλήξη και την απομάγευση των ενήλικων χρόνων… την αποξένωση από τις πηγές της δύναμής μας.» Ρέιτσελ Κάρσον, The Sense of Wonder (ελεύθερη απόδοση) Πριν από λίγες ημέρες, το κοντινό μας νηπιαγωγείο επισκέφθηκε τον κήπο του σχολείου μας.

Πενήντα πέντε παιδιά, μαζί με τις νηπιαγωγούς τους, κάθισαν γύρω από την υπαίθρια τάξη και γνώρισαν τον χώρο που δημιουργούν εδώ και δέκα χρόνια οι μαθητές και οι μαθήτριες του Προγράμματος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης.

Στην επίσκεψη παρέστη και ο δήμαρχος με συνεργάτες του δήμου, και τους ευχαριστούμε για την παρουσία τους.

Για το Πρόγραμμά μας ήταν μια σημαντική στιγμή.

Ο κήπος φτιάχτηκε με την ελπίδα να γίνει τόπος συνάντησης, όπου περισσότεροι άνθρωποι θα μοιράζονται εμπειρίες και γνώσεις.

Ήταν η πρώτη φορά που τον ανοίξαμε σε μικρότερα παιδιά, και θα θέλαμε να υπάρξουν κι άλλες.

Τα παιδιά του νηπιαγωγείου κοιτούσαν με περιέργεια και θαυμασμό μια μικρή χρυσόμυγα, ένα έντομο που οι προνύμφες του προστατεύουν τα φυτά από τις αφίδες, και ήθελαν να πάρουν στο χέρι τους ένα μωρό σαλιγκάρι.

Δεν φοβόντουσαν.

Σε αυτή την ηλικία η περιέργεια και η τρυφερότητα για τα ζωντανά είναι φυσικές, και μπορούμε να τις θρέψουμε.

Τα παιδιά γνώρισαν τη ρίγανη, το φασκόμηλο, το δεντρολίβανο, την αρμπαρόριζα και τη λεβάντα, τα μύρισαν και άκουσαν για τις ιδιότητές τους.

Έπειτα, παρέα με τις συνοδούς τους, κάναμε μια βόλτα στον κήπο, όπου είδαμε από κοντά δέντρα, λουλούδια και θάμνους.

Μιλήσαμε για τα παρτέρια που έχουμε φτιάξει με κλαδιά και όπου καλλιεργούμε προστατευμένα λαχανικά.

Στο τέλος δώσαμε στις εκπαιδευτικούς οδηγίες, κλαδάκια, φύλλα, καρπούς και άλλα υλικά, καθώς και έντυπο υλικό για την κατασκευή φωλιών για πουλιά, ώστε η δουλειά να συνεχιστεί στο νηπιαγωγείο.

Η εμπειρία μάς έδειξε και κάτι ακόμη.

Όταν κάνουμε μάθημα στην υπαίθρια τάξη με παιδιά 11 και 12 ετών και μεγαλύτερα, και η συζήτηση πάει σε αράχνες, έντομα και άλλα μικρά πλάσματα, οι αντιδράσεις είναι συχνά έντονες και υπερβολικές.

Μοιάζουν με μαθημένο αντανακλαστικό, που έχει σκεπάσει την περιέργεια και έχει μετατρέψει τον θαυμασμό και το δέος για τον φυσικό κόσμο σε φόβο και προκαταλήψεις.

Δεν φταίνε τα παιδιά.

Η ζωή μας στις πόλεις και τα διαμερίσματα μάς απομακρύνει σταδιακά από τα πλάσματα με τα οποία μοιραζόμαστε τον πλανήτη και από τα οποία εξαρτόμαστε.

Όπως γράφει και η Ρέιτσελ Κάρσον, οι περισσότεροι χάνουμε αυτή την καθαρή ματιά πριν φτάσουμε στην ενηλικίωση.

Ο δεσμός αυτός δεν χάνεται οριστικά, και ο χρόνος στη φύση μπορεί να τον αποκαταστήσει.

Είναι όμως ευκολότερο να τον διατηρήσουμε παρά να τον ξαναχτίσουμε.

Γι' αυτό η αρχή είναι τόσο σημαντική.

Η συγγραφέας Λούσι Τζόουνς, στο βιβλίο της Losing Eden, προσθέτει ότι η επανασύνδεση ξεκινά από το να γνωρίζουμε και να προσέχουμε τα όντα που ζουν γύρω μας.

Βλέποντας πενήντα πέντε παιδιά να κοιτούν από κοντά ένα μικρό έντομο, καταλάβαμε τι εννοούν και οι δύο.

Ο κήπος αυτός υπηρετεί πρώτα απ' όλα το Πρόγραμμά μας με τους μαθητές και τις μαθήτριες του Γυμνασίου.

Η επίσκεψη των νηπίων όμως μάς έδωσε μια νέα ιδέα: μεγαλύτερα και μικρότερα παιδιά μπορούν να επικοινωνούν και να μεταδίδουν γνώσεις το ένα στο άλλο.

Την επόμενη φορά θα θέλαμε οι μαθητές και οι μαθήτριες του Γυμνασίου να γίνουν οι ίδιοι οδηγοί των μικρότερων στον κήπο.

Πιστεύουμε ότι θα είναι μια παιχνιδιάρικη και όμορφη εμπειρία και για τις δύο ηλικίες, αφού όποιος εξηγεί κάτι σε ένα μικρότερο παιδί το μαθαίνει καλύτερα και ο ίδιος.

Η επίσκεψη μάς ενθάρρυνε να σχεδιάσουμε δράσεις κατάλληλες για μικρά παιδιά και να καλούμε στον κήπο και άλλες τάξεις και σχολεία.

Ευχαριστούμε το νηπιαγωγείο και τις εκπαιδευτικούς του, τη Διεύθυνση του σχολείου μας και όλους όσοι στηρίζουν το Πρόγραμμα.

Ο κήπος είναι ανοιχτός σε όσους θέλουν να τον γνωρίσουν και να τον φροντίσουν μαζί μας. Σοφία Πετρόχειλου, υπεύθυνη του περιβαλλοντικού προγράμματος του 1ου Γυμνασίου Μοσχάτου «Στο Βάθος Κήπος»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους