ΤΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ Δεκαετίες 1940,1950 και 1960 Γράφει ο Γεώργιος Στυλιανίδης Τα καφενεία του χωριού μας, κατά τις δεκαετίες του 1940, του 1950 και του 1960, αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λίγο πιο πάνω από τα κεντρικά, για ένα διάστημα, λειτούργησαν τα καφενεία του Χριστόδουλου Γαβριήλ, του Χριστόφορου, ενός ξενομερίτη που παντρεύτηκε Κοιλανιώτισσα, καθώς και του Μπιζί Καρτασιή.

Λίγο πιο κάτω,στα αριστερά, βρισκόταν ο βασιλιάς των κλασικών καφενείων, με ιδιοκτήτη και καφετζή τον Αντωνή, έναν άνθρωπο εργατικό,τίμιο, πιστό φίλο,φιλότιμο και γεμάτο χιούμορ.

Το καφενείο του ήταν,αναμφίβολα, το ομορφότερο της επαρχίας... με πολλά παράθυρα,πόρτες και βεράντες, ευάερο,ευήλιο και φωτεινό, ενώ μια μεγάλη,όμορφη κληματαριά συμπλήρωνε τη γοητεία του. Ο Αντωνής δεν ήταν άνθρωπος που αγαπούσε τα χρήματα πάνω απ’ όλα, γι’ αυτό και δεν έδινε ''χαρτιά'' σε ανήλικους.

Απέναντι,βρισκόταν ένα άλλο καφενείο, το οποίο άλλαξε αρκετούς ιδιοκτήτες και καφετζήδες, ανάμεσά τους τον Γιώργο Δίπλαρο, τον Χριστόφορο και άλλους.

Πιο πέρα,ήταν το καφενείο του Πολύκαρπου Μουζούρη, το οποίο νοίκιαζαν κατά καιρούς διάφοροι, με κύριο ενοικιαστή τον Βρυώνη Μαυρομουστάκη.

Εργάστηκε εδώ αρκετά χρόνια.

Ήταν ένας ωραίος άνθρωπος, με ξεχωριστό χιούμορ.

Για πολλά χρόνια,το καφενείο νοίκιαζε και ο Γιάννης Φλουρής, ένας άνθρωπος πιστός στο καθήκον του μέχρι τα βαθιά του γεράματα.

Στην απέναντι πλευρά του δρόμου, βρισκόταν το καφενείο του Άγγελου Τσαερά, ιδιοκτήτη και καφετζή, ο οποίος ήταν συνεπής και αφοσιωμένος στην εργασία του.

Λίγο πιο πέρα ήταν το καφενείο του Λεωνίδα Ζαχαριάδη, το οποίο χρησιμοποιούσαμε και ως μπακάλικο.

Αρκετά πιο πέρα,λειτουργούσε το καφενείο του Μιχαήλη της Πουτσιουρούς, το οποίο προτιμούσαν κυρίως οι κάτοικοι της κάτω γειτονιάς.

Υπήρξε,επίσης,μια εποχή που λειτουργούσε καφενείο απέναντι, στο κάτω μέρος του τζαμιού.

Τα καλοκαίρια της δεκαετίας του 1940, προτού φυτευτούν οι κληματαριές, οι άνθρωποι έβρισκαν άλλους τρόπους, για να προστατευτούν από τον ήλιο.

Έβαζαν κλαδιά πλατάνου και κατασκεύαζαν ένα είδος πρόχειρης καλύβας, δημιουργώντας λίγη σκιά για τους θαμώνες.

Τα καφενεία μας δεν ήταν απλώς χώροι όπου οι άνθρωποι έπιναν τον καφέ τους.

Ήταν κέντρα αναψυχής, συναλλαγών και κοινωνικοποίησης, πρακτορεία ειδήσεων, μουσικά στέκια και τόποι γνωριμίας.

Διέθεταν ραδιόφωνα, σε μια εποχή που τα περισσότερα σπίτια δεν είχαν ακόμη τη δυνατότητα να τα αποκτήσουν.

Εδώ συγκεντρώνονταν οι χωριανοί, συζητούσαν,αντάλλασσαν απόψεις και μάθαιναν τα νέα του χωριού και του κόσμου.

Μερικά καφενεία προσφέρονταν ακόμη και ως θεατρικές αίθουσες.

Το χωριό μας ήταν προοδευτικό, χωρίς ιδεολογικούς φανατισμούς, και διέθετε τον δικό του θεατρικό όμιλο Κατά καιρούς,μάλιστα,ορισμένα καφενεία φιλοξενούσαν και καραγκιοζοπαίχτες, προσφέροντας στιγμές διασκέδασης και χαράς σε μικρούς και μεγάλους.

Αυτά ήταν τα καφενεία του χωριού μας, με τους ανθρώπους τους, τις ιστορίες τους και τις ξεχωριστές τους στιγμές.

Χώροι που ένωναν τις γενιές, κρατούσαν ζωντανές τις παραδόσεις και έδιναν ζωή στην καθημερινότητα των κατοίκων. Με άλλα λόγια,εδώ χτυπούσε η καρδιά του χωριού μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους