Original Post

Πλήρες Κείμενο:

𝐂𝐎𝐍𝐓𝐑𝐀𝐏𝐔𝐍𝐓𝐎 | Ένα τέλειο βράδυ απέναντι στη Σλόβαν Μπρατισλάβας. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Ελάχιστες αναταράξεις παρά τις απουσίες.

Συνήθως δεν υπάρχει κάτι να ξεχωρίσεις όταν ένα (πλουσιότερο και πιο δυνατό) σύνολο καθαρίζει γρήγορα ένα τέτοιο ευρωπαϊκό παιχνίδι.

Στην ξαφνική βροχή του Ολίμπικο ωστόσο, μεταφορική και κυριολεκτική, από ανάγκη ή από επιλογή, η Ρόμα και η Ιταλία είδαν, αν καθάρισαν καλά τους φακούς από τις σταγόνες, το πλήρες πακέτο ενός σύγχρονου χαφ.

Δεν είναι ζήτημα υπερβολικής αντίδρασης για το σύνολο. Η Ρόμα έκανε αυτό που έπρεπε απέναντι σ’ έναν αντίπαλο που δεν μπορεί να φέρει από τον πάγκο τον Κάστρο, τον Σουλέ, τον Κουλιεράκη.

Βρήκε την ευρωπαϊκή νίκη που έψαχνε, την ΤσαμπιονΛιγκάτη (sic) και προχωρά παρακάτω, με τέσσερις βαθμούς μετά από τρία παιχνίδια.

Η αφήγηση έχει να κάνει με τη μονάδα.

Ζούμε, καλώς ή κακώς, την εποχή που η Ιταλία ψάχνει παίκτες που μπορούν να την κάνουν ξανά σπουδαία.

Δεν ξέρω αν ο Νικολό Πιζίλι είναι ήδη ένας απ’ αυτούς, ή αν θα γίνει με συνέπεια ποτέ στο μέλλον.

Σε ένα κάλτσιο ωστόσο που αναζητά την πληρότητα στα χαφ, τον ανταγωνισμό σε κάθε τύπο και ιδέα ποδοσφαίρου μήπως και σταθεί ξανά στα πόδια του απέναντι στις άλλες υπερδυνάμεις, η χθεσινή βραδιά του 22χρονου δεν πρέπει να περάσει τελείως απαρατήρητη απλά γιατί ‘’εντάξει, με την Μπρατισλάβα τα έκανε’’. Με τους Κριστάντε και Κονέ εκτός κάδρου αλλά με τον καθηγητή Ντε Ρουν δίπλα του, ο Πιζίλι μπήκε στο χορτάρι ψάχνοντας την πολυφωνία.

Οριζόντια αν μιλούσαμε με μουσικούς όρους, αλλά τελικά απόλυτα κάθετη ποδοσφαιρικά. 96 επαφές με την μπάλα. 77/79 πάσες και 11/11 μακρινές. 18 μπαλιές που έσπασαν τις αντίπαλες γραμμές, 21 που έφτασαν στο τελευταίο τρίτο.

Ο ίδιος πάτησε περιοχή πέντε φορές, σκόραρε το γκολ που τελείωσε το παιχνίδι, κέρδισε όλες τις μονομαχίες στις οποίες συμμετείχε.

Θέλετε να το αποδώσουμε στο κλίμα; Μερικοί άνθρωποι άλλωστε, νιώθουν καλύτερα όταν βρέχει.

Κατ' αναλογία, μερικοί ποδοσφαιριστές παίζουν καλύτερα όταν το χορτάρι είναι νωπό.

Ίσως ο Πιζίλι απλά ανήκει σ’ εκείνους.

Προσωπικά πιστεύω πως θα το έκανε και σ' ένα ξερό απόγευμα και πως χτίζεται, σιγά-σιγά, με προστασία από τον Γκασπερίνι, για να ξεχωρίσει στη μεσαία γραμμή της Ρόμα ενώνοντας τις τελείες.

Ένα θέμα ανάμεσα στα υπόλοιπα θέματα.

Με τα τρεξίματα που δεν έχει ο Κριστάντε, με τα φτερά στα πόδια που δεν έχει πια ο Πελεγκρίνι. Η Σκουάντρα Ατζούρα σ’ όλο αυτό οφείλει έστω να τον κρατά στις σημειώσεις της.

Δεν είναι ο Μπαρέλα, δεν είναι ο Τονάλι. Κανείς δεν είναι. Ίσως όμως να μπορεί, εκεί ανάμεσα στα θηρία, να προσφέρει αντιστικτικά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους