Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο προοδευτισμός της λιμουζίνας. Οι radical-chic, τότε όπως και τώρα, είναι το πλούσιο άτομο που γοητεύεται από τις ρομαντικές ουτοπίες αυτών των ψευδο-επαναστατών, αλλά πάντα προσεκτικό να μην θέσει σε κίνδυνο την κοινωνική του θέση και τον πλούτο του.

Όταν ο Tom Wolfe επινόησε τον αυτόν όρο, σκόπευε να ορίσει αυτή την κατηγορία των αντισυμβατικών στα λόγια, των συντηρητικών στις πράξεις. Ο Wolfe είχε ως σκηνικό τη Νέα Υόρκη και μια κοινωνική τάξη που αποτελούνταν κυρίως από αυτό που ο ίδιος αποκαλούσε τα «μωρά με κόκκινες πάνες». Το να διαβάζουμε τον Wolfe και να βυθιζόμαστε στην αμερικανική κοινωνία πριν από μερικές δεκαετίες, είναι σαν να κοιταζόμαστε σε έναν καθρέφτη.

Και σε αυτό το σημείο, δεν έχει σημασία ποιος είναι ο σωστός όρος, το πιο ταιριαστό επίθετο, η έννοια που το συνοψίζει καλύτερα: «gauche caviar» στα Γαλλικά όπου και άνθησε αυτή η αριστερά,σημαίνει το «ριζοσπαστικά κομψό» το χαβιάρι της αριστεράς ή και ο «φιλελεύθερος των αστακών», μεταφορικά, αφου΄οι αριστεροι ιδιαιτερα στο Πρισι έκαναν πάντα αυτή την πλούσια ζωή.

Πολλοί τον ξέρουν για το βιβλίο του «The Bonfire of the Vanities»· άλλοι ως τον πατέρα της Νέας Δημοσιογραφίας, ενός στυλ που γεννήθηκε τη δεκαετία του 1960 και που εναλλάσσει τις ειδήσεις με τη μυθοπλασία.

Στα τελευταία αφηγηματικά του έργα, έχει επίσης καταγράψει τη ζωή στα κολέγια, όπου ανατρέφεται μια νέα άρχουσα τάξη, χαμένη στο αλκοόλ, τη ραπ μουσική και το σεξ, τα κοινωνικά μυθιστορήματα όπου οι αφέντες είναι μια γενιά που είναι επίσης κομφορμιστική.

Αλλά παραμένει ένας από τους πρώτους (στις ΗΠΑ, σίγουρα ο πρώτος) που κατάλαβε την απόλυτη ψευτιά στη σύγχρονη εποχή του γάμου μεταξύ προλεταριάτου και της αριστεράς, μεταξύ μιας ορισμένης ιδιότροπης και πολιτισμικά ρατσιστικής διανοητικότητας και της εργατικής τάξης, μεταξύ των προοδευτικών κυβερνητικών αξιωματούχων και των λαϊκών μαζών: «Μέσω του Radical Chic περιέγραψα την ανάδυση αυτού που σήμερα θα ονομάζαμε «χαβιάρι της αριστεράς» ή «προοδευτισμό της λιμουζίνας», δηλαδή, μιας αριστεράς που έχει σε μεγάλο βαθμό απελευθερωθεί από οποιαδήποτε ενσυναίσθηση για την αμερικανική εργατική τάξη.» Μια αριστερά που λατρεύει τη σύγχρονη τέχνη, ταυτίζεται με εξωτικούς σκοπούς και τα βάσανα των μειονοτήτων, αλλά περιφρονεί τους εργάτες του Οχάιο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους