Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στα 36 μου, μέσα σε μια στιγμή, απέκτησα δύο συνοδοιπόρους ζωής: ένα παράλυτο χέρι και το σύνδρομο χρόνιου νευροπαθητικού πόνου.

Τι σημαίνει όμως αυτό το σύνδρομο; Όταν το πρωτοάκουσα, σκέφτηκα ότι, εντάξει, ο πόνος κάποια στιγμή περνάει.

Όπως ένας οξύς πονοκέφαλος.

Κι όμως, έκανα λάθος.

Ο πόνος είναι οξύς, διαπεραστικός και καυστικός.

Συνοδεύεται από λιποθυμικά επεισόδια, υπερευαισθησία στο άγγιγμα, εξάντληση, αϋπνία και σοβαρούς περιορισμούς στην καθημερινότητά μου.

Στις εξάρσεις του, μπορεί ακόμη και να τραυλίζω.

Χρειάστηκα ισχυρή φαρμακευτική αγωγή, με αλυσιδωτές επιπτώσεις στην καρδιά, την αρτηριακή πίεση και τα νεφρά.

Αντιμετώπισα εξάρτηση από οπιοειδή και πέρασα από τη δύσκολη διαδικασία της αποτοξίνωσης.

Παράλληλα, βίωσα κατάθλιψη, σε συνδυασμό με μετατραυματικό στρες, απομόνωση και τεράστιο οικονομικό κόστος για θεραπείες.

Σήμερα, 11 χρόνια μετά, είμαι πλέον βιονική.

Ένας εμφυτευμένος νευροδιεγέρτης στη σπονδυλική μου στήλη μειώνει την ένταση του πόνου.

Έμαθα να τον διαχειρίζομαι, όχι να τον εξαφανίζω.

Κι όμως, υπάρχουν ακόμη μέρες που η ένταση του πόνου ξεπερνά τις αντοχές μου.

Μέρες που δυσκολεύομαι ακόμη και να αναπνεύσω μέσα του.

Για τέσσερα χρόνια, η ζωή μου περιοριζόταν σε ένα κρεβάτι.

Δεν ήμουν μητέρα, σύζυγος, κόρη.

Έλειπα από τη ζωή των αγαπημένων μου.

Κι όμως, με τη στήριξη της οικογένειάς μου, των ανθρώπων μου και μιας εξαιρετικής ομάδας επαγγελματιών υγείας, κατάφερα να ξαναβρώ τη θέση μου στη ζωή.

Δεν τα γράφω όλα αυτά για να προκαλέσω οίκτο.

Απεχθάνομαι τον οίκτο.

Η αναπηρία δεν είναι πάντα ορατή.

Και ό,τι δεν βλέπουμε δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει.

Δεν χρειάζεται να κατανοείς τον πόνο του άλλου για να τον σέβεσαι.

Γράφω σήμερα για να μεταφέρω σε κάθε άτομο με παρόμοιες εμπειρίες, σε κάθε άνθρωπο που νιώθει αόρατος, πως δεν είναι μόνος.

Σήμερα, ως Πρόεδρος της Κυπριακή Συνομοσπονδία Οργανώσεων Ατόμων με Αναπηρίες, αγωνίζομαι μαζί με τους συναδέλφους μου για το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην αξιοπρέπεια, την αυτονομία, την υποστήριξη και την ισότιμη συμμετοχή στην κοινωνία.

Η δική μου διαδρομή μού έμαθε πως η προσωπική δύναμη είναι πολύτιμη, αλλά δεν αρκεί πάντα.

Γιατί η αξιοπρέπεια δεν είναι ανταμοιβή της αντοχής μας. Η ισότητα δεν είναι προνόμιο των δυνατών. Είναι δικαίωμα όλων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους