Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🕊️ Το όραμά μας με τον Ανέστη Δαλέζη (1989-2015) με την ίδρυση του Ανεξάρτητου Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κινηματογραφικής Λέσχης Φίλων Παύλου Παρασχάκη το 2013... και το βήμα που μας έδωσαν από τη Λέσχη οι Νικόλας Παπαδάκης, Νίκος Κούνδουρος, Νικόλας Γιαννέας και Παύλος Παρασχάκης (ίδρυση Λέσχης Μάιος 2007 στις Εργατικές Κατοικίες, Ηράκλειο Κρήτης) φτάνοντας στο σήμερα... η καρδιά μου πεταρίζει. ​Πεταρίζει σαν το πουλί που θυμάται την πρώτη του πτήση.

Θυμάται εκείνα τα πρώτα βήματα στο Ηράκλειο, εκεί όπου η αγάπη για το σινεμά δεν ήταν πολυτέλεια, αλλά καταφύγιο και ανάγκη. ​Θυμάμαι τα χέρια που μας αγκάλιασαν, τους δασκάλους και τους συνοδοιπόρους που μας πίστεψαν, που μας άνοιξαν τον δρόμο και μας έμαθαν να κοιτάμε το πανί όχι απλώς με τα μάτια, αλλά με την ψυχή. Τον Νικόλα Παπαδάκη, τον σπουδαίο Νίκο Κούνδουρο, τον Νικόλα Γιαννέα, τον ίδιο τον Παύλο Παρασχάκη.

Ανθρώπους που άφησαν το αποτύπωμά τους ανεξίτηλο πάνω στο δικό μας πεπρωμένο. ​Κι ύστερα... ο Ανέστης, ο αδερφός μου ο Ανέστης... Ο Ανέστης μου, που έφυγε νωρίς, αλλά δεν έφυγε ποτέ.

Ο συνοδοιπόρος στα πρώτα όνειρα, στο στήσιμο του Φεστιβάλ το 2013, στις ατελείωτες συζητήσεις για το πώς η ανεξάρτητη τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Κάθε καρέ, κάθε βραβείο, κάθε προβολή φέρει ακόμα την ανάσα του, το χαμόγελό του, τη δική του καθαρή ματιά. ​Φτάνοντας στο σήμερα, 14 χρόνια μετά το ξεκίνημα του Φεστιβάλ μας, κοιτάζω πίσω και βλέπω μια αλυσίδα από φως, μνήμη και αφοσίωση. ​Η τέχνη μας δεν ήταν ποτέ εύκολη.

Ήταν όμως πάντα αληθινή.

Και όσο η καρδιά πεταρίζει για κάθε νέο δημιουργό, για κάθε ταινία που γεννιέται στο σκοτάδι μιας αίθουσας, οι άνθρωποι που μας ενέπνευσαν και οι φίλοι που χάσαμε νωρίς... θα ζουν για πάντα μέσα από το σινεμά μας. Με βαθιά εκτίμηση στην Τέχνη και τον Πολιτισμό, ​Λεονάρντο Θίμο Πρόεδρος Κινηματογραφικής Λέσχης Φίλων Παύλου Παρασχάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους