Ο βυσσινόκηπος του Τσέχωφ (Μνήμες) Το καημένο το νερό! Όταν το 1956 με τον μεγάλο σεισμό των 7, 5 ρίχτερ (ρήγμα Αμοργού) ξαναφάνηκε μια πηγή νερού ο πατέρας μου φύτεψε στον κήπο πορτοκαλιές και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήθελε να κάνει καλλιέργεια σαν αυτή στο μοναστήρι του άι Γιάννη του Κα-παρού.

Κάποια καλλιέργεια έγινε, όταν πήρα τον κήπο εγώ είχε ακόμα βυσσινιές και πήγαινα το βύσσινο στη μάνα μου να κάνει γλυκό.

Καλύτερα να έβαζε ελιές, αλλά δεν ήξερε ότι θα πάμε σε χρόνια ξηρασίας.

Επανέρχομαι στο κτήμα μου που πήγαμε με την Σύνθια να συμπληρώσω το κείμενο, γιατί ξέχασα μερικά.

Το κτήμα δεν έχει τόσο ενδιαφέρον, μην παρασύρεστε, έχει ομορφιά το τοπίο με τα κυπαρίσσια ένα γύρω, το χω-ριό (Λεύκες) στα νότια, την Νάξο απέναντι και την πηγή του νερού.

Όταν την είδε να τρέχει παρά την ανομβρία ο γιατρός Νίκος Αρκουλής, γείτονας, είπε το απίστευτο "το καημένο το νερό!". Ο αρχιτέκτονας Πέτρος Μεταξάς είπε "Εδώ είναι άγιος τόπος και θα; σου κάνω στα σχέδια δωρεάν". Αυτό όταν έχτιζα το πέτρινο σπιτάκι εκεί. Η Μαρία όταν είδε το μέρος δάκρυσε και είπε "Σού άξιζε". Και η Δήμητρα από τη Θεσσαλονίκη είπε: "Τώρα καταλαβαίνω γιατί δεν θες να ταξιδεύεις.

Τα έχεις όλα". Τα είχα όλα; Λοιπόν ξέχασα να γράψω ότι σώζονται ακόμα μικρές βυσσινιές, που προσπαθούν να κάνουν βύσσινα μέσα στις πέτρες και την έλλειψη νερού.

Υπάρχει και μια ροδακινιά. Η Φωτεινή βρήκε ένα ροδάκινο που διέσωσα από τα έντομα να είναι το καλύτερο του κό-σμου! Για τις δυο γαζίες (την μία την έφερε η Δάφνη παλιά μου μαθήτρια από την Αθή-να που ζει τώρα στη Θεσσαλονίκη, αλλά δεν ζήτησε να μάθει την πορεία του δένδρου) συμπλήρωσα το παλιό κείμενο.

Δεν μίλησα για τις πικροδάφνες και για το θάμνο που ανθίζει το Γενάρη και η μάνα μου τον έλεγε "μπιζού". Για μια καπαριά που προσπαθεί να ευδοκιμήσει μέσα στις πέτρες.

Για ένα γιασεμί που μού είχε δώσει η Ρωξάνη και ζει τώρα μέσα απ' αυτό! Για μία βουκαμβίλια που φύτεψε ο νοικάρης μου Ηρακλής.

Οι πολλές ρίζες με αγκινάρες δεν φαίνονται αρχίζουν να ξαναβλαστάνουν από τον Σεπτέμβριο.

Το ίδιο και οι νερόκρινοι, επανεμφανίζονται ως φυτά με τις πρώτες βροχές, τώρα οι βολβοί είναι κάτω από το έδαφος και περιμένουν.

Πάει αλλού τώρα η έκπληξη.

Με τόσα δένδρα ένα γύρω ακούγονται φωνές πουλιών παντού και ο Κοσμάς που πέρασε από τον κήπο ονόμασε την περιοχή "κοιλάδα των ήχων". Έγραψε κι ένα φανταστικό ποίημα που το έχασα αν και συνήθως τα κρατώ αυ-τά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους