Ποιος ξεκινά όλες αυτές τις μαθητικές κινητοποιήσεις; Ξεκινούν αυθόρμητα από ομάδες παιδιών ή οργανώνονται από πολιτικούς μηχανισμούς; Πολιτικοποιούνται ή κομματικοποιούνται; Μήπως τελικά η...

Πλήρες Κείμενο:

Ποιος ξεκινά όλες αυτές τις μαθητικές κινητοποιήσεις; Ξεκινούν αυθόρμητα από ομάδες παιδιών ή οργανώνονται από πολιτικούς μηχανισμούς; Πολιτικοποιούνται ή κομματικοποιούνται; Μήπως τελικά η στρατολόγηση των μαθητών για τις πορείες και ο υποκινούμενος ξεσηκωμός τους, αντί να τους φέρνει κοντά στην πολιτική, τους απομακρύνει από αυτήν; Το έχω ξαναγράψει: οι ειρηνικές πορείες και η διεκδίκηση αιτημάτων είναι αναπόσπαστο κομμάτι της δημοκρατίας.

Το θέμα, όμως, είναι ποιος θέτει τα αιτήματα.

Τα ερωτήματα αυτή τη στιγμή είναι συγκεκριμένα.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί αρκετά παιδιά δηλώνουν πως δεν έχουν πολιτική ταυτότητα.

Όταν νιώθουν ότι η φωνή τους γίνεται εργαλείο και ότι η νεανική ορμή επιστρατεύεται για σκοπούς που έχουν ήδη αποφασιστεί αλλού, η συμμετοχή παύει να μοιάζει με ελεύθερη επιλογή.

Μοιάζει με υποχρέωση απέναντι σε έναν μηχανισμό.

Συχνά, άλλωστε, οι κινητοποιήσεις οργανώνονται μέσα από φοιτητικούς μηχανισμούς, οι οποίοι απευθύνονται και στους μαθητές.

Έτσι μπορεί να διαμορφώνονται κομματικοί στρατοί για το αύριο.

Όμως η εικόνα που μένει στους περισσότερους μαθητές δεν είναι πάντα αυτή της συλλογικής διεκδίκησης.

Είναι η αίσθηση ότι τους χρησιμοποιούν, ότι η σπίθα και ο ενθουσιασμός τους αξιοποιούνται για να εξυπηρετήσουν συγκεκριμένες πολιτικές τσέπες.

Η δημοκρατία χρειάζεται νέους που συμμετέχουν, αμφισβητούν και διεκδικούν.

Χρειάζεται, όμως, να τους αφήνει να επιλέγουν οι ίδιοι τον τρόπο και τα αιτήματά τους.

Γιατί όταν η διαμαρτυρία μοιάζει με στρατολόγηση, το πιθανότερο αποτέλεσμα δεν είναι περισσότερο ενδιαφέρον για τα κοινά, αλλά περισσότερη αποστροφή προς αυτά. Και έτσι χάνεται κάθε αληθινή εμπιστοσύνη πριν καν χτιστεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους